Η κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ πανηγυρίζουν –και καλά κάνουν– για τη σύλληψη αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας για κατασκοπεία υπέρ της Κίνας. Τίτλοι, δηλώσεις, πατριωτικές κορώνες, εύσημα. Όλα στη σωστή τους θέση. (Τώρα αν υπάρχουν σκιές σ’ όλη αυτή την υπόθεση είναι μια άλλη ιστορία).
Μόνο που η «εθνική ασφάλεια» φαίνεται να έχει ημερολόγιο και γεωγραφία: λειτουργεί άψογα όταν ο κίνδυνος είναι μακριά. Καταρρέει όταν βρίσκεται δίπλα.

Γιατί την ίδια ώρα εξελίσσεται η δίκη για το μεγαλύτερο σκάνδαλο υπονόμευσης της εθνικής ασφάλειας και της Δημοκρατίας των τελευταίων δεκαετιών: οι παράνομες παρακολουθήσεις του υπουργού Εξωτερικών, του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, υπουργών και ανώτατων στρατιωτικών. Κι όμως, γι’ αυτήν τη δίκη επικρατεί σιωπή. Όχι αμηχανία. Σιωπή.

Και δεν μιλάμε για «άγνωστους τεχνικούς» ή για κάποιον που βρέθηκε τυχαία στο κάδρο. Στο εδώλιο βρίσκεται ο Γιάννης Λαβράνος φίλος και κουμπάρος του Γρηγόρης Δημητριάδης, ανιψιού του πρωθυπουργού και πρώην γενικού γραμματέα του Μαξίμου.

(Το «δεξί χέρι» του Γρηγόρη Δημητριάδη γενικού γραμματέα και ανιψιού του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδεικνύεται πως ήταν ο μυστηριώδης με σκοτεινή επιχειρηματική δράση, Γιάννης Λαβράνος. Η σχέση Δημητριάδη – Λαβράνου, που έγινε ευρέως γνωστή μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών και την παραίτηση Δημητριάδη, σφραγίστηκε με μια κουμπαριά. Ο Δημητριάδης βαφτίζει το δεύτερο παιδί του Λαβράνου, μετά το ξέσπασμα των υποκλοπών. «Η σύγκρουση συμφέροντος είναι προφανής: ο υπεύθυνος για την ΕΥΠ είναι κουμπάρος ενός επιχειρηματία που συνδέεται με προμηθεύτρια του Δημοσίου (την εταιρεία Krikel), συνδεόμενη ποικιλοτρόπως με την ΕΥΠ» τονίζεται σε δημοσίευμα του Βήματος)

Να σημειώσουμε ότι ο Γ. Δημητριάδης, ο άνθρωπος που παραιτήθηκε, «αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη» για το σκάνδαλο των υποκλοπών, χωρίς βέβαια να ενοχληθεί κανείς σοβαρά, σήμερα παίρνει σβάρνα τις Νομαρχιακές Επιτροπές της Ν.Δ για να είναι σε ετοιμότητα για τις επόμενες εκλογές.

Πόσο πιο κοντά στο πρωθυπουργικό γραφείο πρέπει να φτάσει μια υπόθεση για να θεωρηθεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας; Να μπει στο ασανσέρ του Μαξίμου; Να καθίσει στο ίδιο τραπέζι;

Ο εισαγγελέας στη συγκεκριμένη δίκη μίλησε ξεκάθαρα για σοβαρούς κινδύνους για την εθνική ασφάλεια και για την ίδια τη Δημοκρατία. Λόγια βαριά. Λόγια που, σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, θα προκαλούσαν πολιτική καταιγίδα. Εδώ πέρασαν σαν ψιλά γράμματα. Γιατί απλώς δεν συνέφερε να ακουστούν.

Η εξήγηση είναι απλή και καθόλου αθώα. Οι πιο υστερικοί υπερασπιστές του «νόμου και της τάξης» αποτελούν κομμάτι ενός οικοσυστήματος προπαγάνδας, τρολ και πρόθυμων γραφιάδων, που λειτουργεί ως ασπίδα της κυβέρνησης. Όταν η υπόθεση αφορά την Κίνα, γίνονται πατριώτες. Όταν αφορά το Μαξίμου, παθαίνουν αφωνία.

Γι’ αυτό η Κίνα είναι βολική: μακριά, ακίνδυνη, επικοινωνιακά χρήσιμη.
Αντίθετα, οι υποκλοπές, ο Μπίτζιος, ο Δημητριάδης και οι διαδρομές εξουσίας είναι πολύ κοντά, πολύ αποκαλυπτικές και πολύ ενοχλητικές.