Σαν σήμερα, 7 Φεβρουαρίου 1986 ο λαός της Αϊτής γκρεμίζει τη δικτατορία του Ζαν-Κλοντ Ντιβαλιέ

Feb 7, 2026 | Ημερολόγιο | 0 comments

Στις 7 Φλεβάρη 1986 ο λαός της Αϊτής έγραψε ιστορία. Ύστερα από δεκαετίες τρόμου, φτώχειας και κρατικής βίας, οι καταπιεσμένοι βγήκαν μαζικά στους δρόμους και ανάγκασαν τον δικτάτορα Ζαν-Κλοντ Ντιβαλιέ να εγκαταλείψει τη χώρα. Ήταν η κατάρρευση ενός καθεστώτος που είχε στηθεί πάνω στο αίμα και τον φόβο.

Ο «Baby Doc» δεν ήταν ένα μεμονωμένο πρόσωπο, αλλά ο κληρονόμος μιας οικογενειακής δυναστείας βαρβαρότητας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Φρανσουά Ντιβαλιέ, και συνέχισε την ίδια πολιτική: απόλυτη εξουσία, λεηλασία του δημόσιου πλούτου και συστηματική καταστολή κάθε φωνής αντίστασης. Η παραστρατιωτική συμμορία των Tonton Macoute λειτούργησε ως μηχανισμός τρόμου, μετατρέποντας τη χώρα σε ένα ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ενώ ο λαός πεινούσε, το καθεστώς ζούσε μέσα στην προκλητική χλιδή. Χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν ή εξαφανίστηκαν, όχι ως «παράπλευρες απώλειες», αλλά ως συνειδητή πολιτική επιλογή. Και όλα αυτά με τη σιωπηρή –και συχνά ενεργή– στήριξη των μεγάλων δυνάμεων, που προτιμούσαν μια αιματοβαμμένη «σταθερότητα» από τη λαϊκή αυτοδιάθεση.

Όμως η βία δεν έκαμψε την κοινωνία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η συσσωρευμένη οργή έγινε εξέγερση. Εργάτες, φτωχοί αγρότες, φοιτητές και εκκλησιαστικές βάσεις αμφισβήτησαν ανοιχτά τη δικτατορία. Οι διαδηλώσεις απλώθηκαν από τις φτωχογειτονιές μέχρι την ύπαιθρο. Η Αϊτή φλεγόταν, και το καθεστώς δεν μπορούσε πια να κυβερνήσει μόνο με τον τρόμο.

Στις 7 Φεβρουαρίου 1986, ο Ντιβαλιέ το έβαλε στα πόδια. Ο δικτάτορας εγκατέλειψε τη χώρα προστατευμένος από τους ίδιους διεθνείς συμμάχους που τον ανέχονταν επί χρόνια. Στους δρόμους, ο λαός γκρέμιζε αγάλματα, σύμβολα και ψευδαισθήσεις. Δεν ήταν απλώς μια αλλαγή εξουσίας· ήταν μια πράξη λαϊκής αξιοπρέπειας.

Η πτώση της δικτατορίας δεν έφερε αυτομάτως δικαιοσύνη ούτε ελευθερία. Η Αϊτή συνέχισε να πληρώνει το τίμημα της αποικιοκρατίας, των χρεών και των ξένων παρεμβάσεων. Όμως η 7η Φλεβάρη παραμένει υπενθύμιση ότι ακόμη και τα πιο βίαια καθεστώτα καταρρέουν όταν οι από κάτω σηκώνουν κεφάλι.

Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από τους δικτάτορες και τους προστάτες τους.
Γράφεται από τους λαούς που αρνούνται να ζουν γονατισμένοι.

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

«Αιφνιδιασμός»; Όχι. Πολιτική επιλογή.

Κάθε καλοκαίρι το ίδιο έργο. Οι επιστήμονες προειδοποιούν μήνες πριν για έναν ακόμη δύσκολο αντιπυρικό κύκλο. Οι μετεωρολόγοι μιλούν για υψηλές θερμοκρασίες, ξηρασία και ισχυρούς ανέμους. Οι δασολόγοι επισημαίνουν τα χρόνια προβλήματα στην πρόληψη και τη...

Είσαι μπάτσος και κάνεις 11 ένοπλες ληστείες; Σε λιγότερο από δυο χρόνια φυλακή είσαι ελεύθερος. Αν είσαι αναρχικός και κάνεις απόπειρα ληστείας τράπεζας … άστα να πάνε …

 Την παρακάτω ανάρτηση την είχαμε κάνει πριν τέσσερα χρόνια, σαν σήμερα, στο μπλοκ μας και μας την θύμισε το f/b. Αλλη μια ανάρτηση που μπορεί να θεωρηθεί συμπληρωματική με την χθεσινή που τιτλοφορούσαμε “Θυμάστε την ποινική αντιμετώπιση που είχε ο πρώην εξουσιαστής...

1 Αυγούστου 1941: Η δαντική κόλαση του εκ προμελέτης Ολοκαυτώματος στον Σκινέ Χανίων

Οσα θα διαβάσετε ξεπερνούν τη μυθιστορηματική φαντασία. Ολα τα παρακάτω εξελίσσονται μετά τη Μάχη της Κρήτης. Οταν ο άμαχος πληθυσμός της μεγαλονήσου πλήρωσαν φρικτά την απόφασή τους να υπερασπιστούν τη λευτεριά και τον τόπο τους ενάντια στον κατακτητή, που βίαια...

Το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον

Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία αποδεικνύει ότι η αλληλεγγύη δεν είναι ένα σύνθημα γραμμένο σε πανό, αλλά μια ζωντανή πράξη. Μια πράξη που στήνεται μακριά από τα τηλεοπτικά φώτα, χωρίς χορηγούς, χωρίς επικοινωνιακές φιέστες και κυβερνητικά φωτογραφικά στιγμιότυπα....

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στα Προσφυγικά

#MenoumeOloiProsfygika  #EimasteOlesProsfygika Τα Προσφυγικά δεν είναι μόνο ένας τόπος αντίστασης, ιστορίας, συλλογικοποίησης και αλληλεγγύης. Είναι ταυτόχρονα ένας τρόπος να πραγματώνεται η αλληλεγγύη, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία· ένας τρόπος οικοδόμησης...

Αφιέρωμα. 53 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη. Δολοφονία ή αυτοκτονία;

Συμπληρώνονται σήμερα 1η Αυγούστου 2026, 53 χρόνια από την δολοφονία, κατ' άλλους αυτοκτονία, του μπολσεβίκου κομμουνιστή-λαϊκού αγωνιστή ηγέτη του Επαναστατικού ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Πριν την εκλογή του Νίκου Ζαχαριάδη στην θέση του γενικού γραμματέα, το ΚΚΕ βρισκόταν...

Το Μαρόκο ανοίγει τα σύνορα κατ’ εντολή Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον – Τιμωρία στον Σάντσεθ για την Παλαιστίνη

Από τον αναγνώστη μας Παναγιώτη Σκ. λάβαμε και παραθέτουμε Μια τεχνητή, καλά σχεδιασμένη κρίση εξελίσσεται στα σύνορα της Θέουτας. Δεκάδες χιλιάδες μετανάστες –κυρίως νεαροί Μαροκινοί– πέρασαν μέσα σε λίγες ώρες στον ισπανικό θύλακα, δημιουργώντας εικόνες χάους,...

Πανελλαδική Ημέρα Δράσης την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026 ενάντια στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού

Με κεντρικό σύνθημα «NOT IN OUR LAND – NOT IN OUR NAME!», δεκάδες συλλογικότητες, τοπικές συνελεύσεις και πολίτες σε όλη την Ελλάδα συντονίζουν τα βήματά τους για την Πανελλαδική Ημέρα Δράσης την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026. Η κινητοποίηση αποτελεί μια μαζική κραυγή...

Οι στάχτες του κέρδους: Όταν ο καπιταλισμός καίει τα δάση και το κράτος κάνει τον θεατή

Του Γιώργη Γιαννακέλλη Δεν καίγονται μόνο τα δάση – Καίγεται η αλήθεια για τον καπιταλισμό Ο μαρξισμός είχε από πολύ νωρίς επισημάνει ότι η εμπορευματική και κεφαλαιοκρατική οργάνωση της παραγωγής δεν συνεπάγεται μόνο την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας. Σημαίνει...

Ο ναζιάρης ρουφιάνος και το οργανάκι του.

Γράφει ο mitsos175 Στην προηγούμενη χούντα, του Παπαδόπουλου, δε χρειάζονταν γυαλιά με κάμερες και τέτοια μπιχλιμπίδια. Τα βλέπαμε στις ταινίες με τον James Bond και το Βέγγο. Ο Θανάσης είχε περισσότερη πλάκα. Ο ρουφιάνος δεν είχε ανάγκη να προσκομίσει αποδείξεις....

Επιλεγμένα Video