Γράφει ο mitsos175
Δε χρειάζεται μεγάλη φαντασία για το ποιοι βεβήλωσαν το Μνημείο των ηρωικών Κομμουνιστών στην Καισαριανή.
Απόγονοι προδοτών, γερμανοτσολιάδων, μαυραγοριτών, έχουν βγάλει αφρούς από το κακό τους.
Οι ηρωικοί αγωνιστές, που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές, είναι αθάνατοι, φωτεινό παράδειγμα θάρρους, αυτοθυσίας, αξιοπρέπειας.
Οι πρόγονοι των άλλων, των δεξιών, τι είναι; Μήπως αιώνια ντροπή; Κάτι το οποίο θα πρέπει να το κρύβουν οι πατριδοκάπηλοι;
Οι δικοί μας είναι ήρωες, θαρραλέοι, αγωνιστές, έφυγαν με τα κεφάλι ψηλά, προκαλούν θαυμασμό.
Τι να συγκρίνουμε τώρα; Τους δούλους με τους μαχητές της Λευτεριάς; Τους ριψάσπιδες με τους ήρωες; Τα αποβράσματα με τον ανθό της Ελλάδας; Αλλά είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε.
Γιατί ξέρουμε πως όσο και να φωνάζουν οι δεξιοί πατριωτικά τσιτάτα, όσο και να προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τη σημαία, είναι τα δειλά ανθρωπάκια, οι συνεργάτες των καθαρμάτων – καθάρματα κι αυτοί. Είναι επίσης οι μαυραγορίτες, οι πουλημένοι, οι άρπαγες.
Πώς να μην έχουν σκυλιάσει οι φασίστες από το κακό τους; Πώς να μη βασανίζονται βλέποντας το θαυμασμό των πολλών για τους ατρόμητους Κομμουνιστές, που πάνε στο θάνατο, ατάραχοι.
Βλέπετε, δεν ήταν μόνο οι Γερμανοί που τους εκτέλεσαν. Οι προδότες τους κάρφωσαν. Ο λόγος; Η ζήλεια! Οι Κομμουνιστές είναι αυτό που δε θα γίνουν ποτέ οι προσκυνημένοι: Ατρόμητοι μπροστά στον ισχυρό.
Οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων κατάλαβαν πως τα συναισθήματα που νιώθουμε για τους ήρωες Κομμουνιστές είναι αντίστροφα για τους προδότες παππούδες των δεξιών. Υπερηφάνεια για τους 200, σιχασιά για τους δοσίλογους.
Εκείνο ακόμα που δεν μπορούν να χωνέψουν με τίποτα τα καθάρματα της δεξιάς, είναι το μεγάλο ενδιαφέρον της πλειοψηφίας του κόσμου. Το ότι τόσοι πολλοί μιλάνε για τον ηρωισμό των εκτελεσθέντων, τους κάνει να αφηνιάζουν.
Ο λόγος είναι πως παρά την προπαγάνδα δεκαετιών, κανείς δεν ξέχασε ποιοι πολέμησαν τους κατακτητές, ποιοι ελευθέρωσαν τον τόπο, από τα ναζιστικά αποβράσματα.
Πονάνε οι φασίστες, τα ναζίδια, οι ακροδεξιοί, χαιρόμαστε γι’ αυτό. Θα πρότεινα να γίνει η ημερομηνία εκτέλεσης των ηρώων γιορτή όπως με το Πολυτεχνείο, αφιερωμένη σε όλα τα θύματα των κατακτητών και των συνεργατών τους.
“Δίας”, μια ιστορία με 121 λέξεις ακριβώς, ούτε μία παραπάνω ούτε μία παρακάτω ούτε μία παραδίπλα:
Γνωστότερος με το παρατσούκλι “Δίας”, ο Αναστάσιος Δρακουλαράκος ήτανε μόνιμος υπαξιωματικός ορεινών καταδρομών στον ελληνικό στρατό. Θα τριαντάριζε όταν του πρoτείνανε αίμα, τιμή και πέντε χήνες μηνιάτικο για την πρώτη γραμμή του ουκρανικού μετώπου.
Καλά τα λεφτά, μα μεγαλύτερη η δίψα του για εκδίκηση· ήτανε γαλουχημένος με τα μοιρολόγια των θειάδων του. Οι κομμουνιστές είχανε σφάξει σαν τραγί το γερμανοντυμένο προπάππου του, προτού πετάξουνε το κουφάρι του στην Πηγάδα.
Μακέλεψε μπόλικα γυναικόπαιδα· η οικογενειακή παράδοση, βλέπετε.
Τον στριμώξανε για εγκλήματα πολέμου. Δεν κώλωσε, βρήκε ένα πτώμα στο σουλούπι του και το έντυσε με τη στολή του.
Οι δικοί του έλαβαν, εσώκλειστο σε μια θερμότατη επιστολή υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ένα τσίγκινο παράσημο.
Το όνομά του μνημονεύεται, αλλά ο ίδιος έγινε μπουχός…