Γράφει ο mitsos175
Να ’ναι καλά ο ξάδερφος σου Καλλιόπη, που μας έδωσε τη γίδα. Λουκούμι έγινε, πεντανόστιμη! Αυτό το βραστό ήταν ό,τι έπρεπε και για το κρύο και για τις ιώσεις. Α και γεια στα χέρια σου, χρυσοχέρα μου!
«Ευχαριστώ. Άρχισε να τα σφάζει πριν τα σφάξουν και τα θάψουν για να καλύψουν τους Φραπέδες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μην ανησυχείς Μήτσο μου, τα ζώα ήταν υγιέστατα. Άλλωστε αυτή η γίδα είναι… γνωστή μας».
Με την πείνα που έχω Καλλιόπη, το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ευλογιά των αιγοπροβάτων. Αλλά τι εννοείς «γνωστή;» Μη μου πεις; Η Κανούτα!
«Ακριβώς αυτή! Μαγειρεμένη με όλα τα υλικά και στο χρόνο που πρέπει».
Ε όχι ρε φίλε! Αυτή ήταν η αγαπημένη του γίδα. Έτρωγε από τα χέρια του! Όπου πήγαινε τον ακολουθούσε σαν σκυλάκι.
«Μόνο που για κακή της τύχη δεν ήταν σκυλάκι. Ανταπέδωσε την προσοχή και τη φροντίδα που της έδινε με νοστιμότατο κρέας. Βέβαια αν δεν θες, φερ’ τη, την τρώω εγώ».
Άσε κάτω το πιάτο. Δεν είπα τίποτα, απλά μου έκανε εντύπωση.
«Τι; Ότι θα της έδινε σύνταξη; Μήτσο, η σχέση Κανούτας και του Περικλή, του ξαδέρφου μου, ήταν γίδας – βοσκού. Όπως είναι περίπου η σχέση κάποιων εργατών κι αφεντικών. Κανένας συναισθηματισμός, τουλάχιστο από την πλευρά του ισχυρού.
Σε ταΐζουμε, σε φροντίζουμε, για να σε αρμέξουμε, να σε κουρέψουμε και να σε φάμε! Αυτή είναι η συμφωνία. Τώρα, αν η Κανούτα και κάθε γίδι καταλαβαίνει λάθος, δε φταίει ο τσέλιγκας».
Η αλήθεια είναι πως, αν τα ζώα είχαν μυαλό, δε θα κάθονταν…
«Ενώ οι άνθρωποι ε; Δεν υπάρχει περίπτωση να τους εκμεταλλευτούν, να τους βάλλουν σε κινδύνους, κι αυτοί να πηγαίνουν από κοντά κουνώντας τις ουρές τους; Έτσι αγάπη μου; Έχουν μυαλό».
Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι.
«Αλήθεια; Εσύ δεν είπες Μήτσο μου, πως η Βιολάντα αφορά όλους τους εργαζόμενους κι όχι μόνο όσους εργάζονται στο δολοφόνο;»
Έτσι είπα; Αφού το είπα. Να φάω λίγο βραστό, γιατί θα κρυώσει;
«Εγώ όμως είδα μόνο να τον χειροκροτούν. Σαν την Κανούτα που ακολουθούσε τον Περικλή. Βέβαια για να φάει το έκανε, αλλά τελικά τη φάγαμε εμείς. Που είναι οι άλλοι εργαζόμενοι να διαδηλώσουν; Όχι, γιατί μετά λες για μένα…»
Λοιπόν Καλλιόπη θα σου πω. Αλλά μετά το φαγητό, γιατί θα πάρει ώρα, πολύ ώρα να αναλύω τι σημαίνει ταξική συνείδηση που μας ξεχωρίζει από τα μηρυκαστικά που μαγειρεύουμε. Κι αγάπη: Ξέρω πως δεν είσαι η μοναδική. Πενήντα αιγοπρόβατα έχει ο ξάδερφός σου. Κι εκατομμύρια ο Κούλης.
Αφήστε μια απάντηση