Στις 8 Οκτώβρη 2025 η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε άλλη μια ηλιθιότητα που την θεώρησε εξυπνάδα. Μέσα σε ένα άσχετο νομοσχέδιο του Υπουργείου Υποδομών, «έκρυψε» μια τροπολογία-σοκ για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Απαγόρευε ρητά κάθε συναθροίση, διαδήλωση, κατάληψη, τοποθέτηση πανό, ακόμα και το γράψιμο με σπρέι ή κιμωλία στο πεζοδρόμιο μπροστά από τη Βουλή.

Για ποινές προέβλεπε χοντρά πρόστιμα και φυλάκιση. «Προστατεύουμε την ιστορική μας κληρονομιά», δήλωσε τότε με σοβαρό ύφος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Τέλος στα βανδαλιστικά καπρίτσια των ακραίων». Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ μίλησαν για «ιστορική ημέρα», «εθνική νίκη», «επιτέλους σεβασμός στο σύμβολο του έθνους».

Και μετά… τίποτα. Σήμερα 28 Φλεβάρη 2026 – μόλις πριν από λίγες ώρες – η πλατεία Συντάγματος ήταν πάλι γεμάτη κόσμο. Χιλιάδες πολίτες για τα τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών. Πανό της Νέας Αριστεράς απλωμένα μπροστά στο μνημείο. Κόκκινα γράμματα με ονόματα θυμάτων να καλύπτουν ολόκληρο το πεζοδρόμιο. Κεριά, λουλούδια, λούτρινα, φωτοβολίδες, κόσμος να γράφει με σπρέι, να κάθεται, να φωνάζει. Ακριβώς μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Ούτε ένας αστυνομικός δεν τους είπε «κύριοι, ο νόμος απαγορεύει». Ούτε ένα πρόστιμο. Ούτε μια σύλληψη.

Θυμάστε τον Ρουβίκωνα; Ναι, εκείνους που καταδικάστηκαν τον Νοέμβρη του 2025 για «παράβαση του νόμου περί Αγνώστου Στρατιώτη».Ήταν η μοναδική φορά που ο νόμος εφαρμόστηκε. Μετά… σιωπή. Σαν να μην ψηφίστηκε ποτέ. Γιατί; Μα είναι προφανές. Ήταν ένας ακόμα ηλίθιος επικοινωνιακός νόμος. Ψηφίστηκε για να βγουν τα πρωτοσέλιδα, να χτυπήσει η κυβέρνηση «νόμο και τάξη», να δείξει ότι «δεν ανέχεται άλλο χάος μπροστά στη Βουλή».

Μόνο που όταν ήρθε η ώρα της πραγματικής δοκιμής – η μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση για τα Τέμπη – κανείς δεν τόλμησε να τον εφαρμόσει. Γιατί ήξεραν ότι θα γινόταν μπούμερανγκ. Ότι θα έδειχναν ότι προσπαθούν να φιμώσουν τη μνήμη και τον θυμό του κόσμου. Και έτσι ο «νόμος για τον Άγνωστο Στρατιώτη» έγινε ο ίδιος… Άγνωστος. Ένας νόμος-φάντασμα. Ψηφίστηκε, διαφημίστηκε, πούλησε εικόνα, και ξεχάστηκε στα χαρτιά.

Ακριβώς όπως τόσοι άλλοι «σκληροί» νόμοι αυτής της κυβέρνησης: για τις διαδηλώσεις, για τα πανεπιστήμια, για τις πλατείες. Όλοι τους έχουν το ίδιο τέλος: όταν ο κόσμος κατεβαίνει μαζικά, εξαφανίζονται.