Υπάρχει μια στιγμή που η προπαγάνδα σταματά να είναι απλώς κυνική και γίνεται χυδαία. Όταν το αίμα μικρών μαθητριών που χτες δολοφονήθηκαν από τους Αμερικάνους στο Ιράν δεν έχει ακόμα στεγνώσει και κάποιοι σπεύδουν να κάνουν «καλαμπούρι», τότε δεν μιλάμε για διαφορετική άποψη. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.

Ένας δημοσιογράφος, ο Σταμάτης Ζαχαρός, θεώρησε πνευματώδες να κατασκευάσει μια «αστεία» εικόνα υποτιθέμενης αλληλεγγύης προς τον ιρανικό λαό. Είναι τέτοια η ελεεινή συμπεριφορά του που δυσκολεύεσαι να βρεις λέξεις για να σχολιάσεις αυτή την αθλιότητα.

Και δεν έμεινε μόνος. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, γνωστός για τις υπηρεσίες του σε κάθε εξουσία, έσπευσε να αναπαράγει το ίδιο «χιούμορ», στην στήλη του σήμερα στα “ΝΕΑ”, ειρωνευόμενος την ιδέα μιας καραβανικής αλληλεγγύης. “Η Τεχεράνη δεν έχει θάλασσα και πέφτει κομμάτι μακριά για να κουβαλήσουν έως εκεί οι αλληλέγγυοι τη φοτίλα με τα χέρια τους. Θα τους πέσει η μέση”, έγραψε συγκεκριμένα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοσιογραφία μετατρέπεται σε φερέφωνο. Ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης είχε αποδομήσει εδώ και δεκαετίες αυτόν τον «δημοσιολόγο», των “υπηρέτη κάθε λογής αφεντάδων” όπως ευφυώς τον είχα χαρακτηρίσει ο Ριζοσπάστης.

Η εικόνα που τόσο ειρωνεύονται δεν είναι «τουριστικό concept». Είναι συμβολισμός. Είναι η ιδέα ότι οι λαοί δεν ταυτίζονται με τα κράτη, ότι η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα, ότι απέναντι στη βαρβαρότητα κάποιοι επιμένουν να υψώνουν πανό αντί για πυραύλους.

Η γελοιοποίηση της αλληλεγγύης δεν είναι εξυπνάδα. Είναι πολιτική στάση. Και όταν κάποιοι διαλέγουν να χλευάζουν όσους αντιστέκονται στον πόλεμο, στην πραγματικότητα παίρνουν θέση υπέρ αυτών που μακελεύουν λαούς. Του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Το πρόβλημα δεν είναι το κακό χιούμορ.
Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από το «αστείο» κρύβεται η πλήρης αποδοχή της φρίκης ως κανονικότητας.

Και εκεί δεν υπάρχει τίποτα αστείο.