Γράφει ο Συνεργάτης

Υπάρχουν στιγμές που ο δημόσιος λόγος της δεξιάς στην Ελλάδα μοιάζει να βγαίνει κατευθείαν από τα πιο σκονισμένα συρτάρια της μετεμφυλιακής περιόδου. Μόνο που σήμερα δεν μιλούν για «εαμοβούλγαρους». Προς το παρόν.

Πριν από λίγο καιρό, δημοσιογραφικές πληροφορίες έφεραν τη Νέα Δημοκρατία να εξετάζει το ενδεχόμενο να εντάξει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τον Ανδρέα Δρυμιώτη, σε μια προσπάθεια να ανακόψει τη φθορά προς τα δεξιά της. Κυρίως προς το κόμμα του Βελόπουλου και δευτερευόντως προς το μόρφωμα της Λατινοπούλου.

Δεν θα ήταν και παράλογη επιλογή. Ο Δρυμιώτης έχει ήδη καταθέσει τα διαπιστευτήριά του στον τηλεοπτικό αντικομμουνιστικό μαραθώνιο των τελευταίων ετών. Άλλωστε είναι αυτός που μας ενημέρωσε — με ύφος ανθρώπου που μόλις έκανε μια βαθιά κοινωνιολογική ανακάλυψη — ότι «πλέον το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας».

Μια φράση που συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία του σύγχρονου δεξιού λόγου: η Αριστερά δεν είναι πολιτικός αντίπαλος. Είναι κάτι ξένο. Κάτι ύποπτο. Κάτι που δεν ανήκει πραγματικά στο έθνος.

Αλλά όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιους ιδεολογικούς διαγωνισμούς, πάντα υπάρχει κάποιος που θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Και εδώ μπαίνει στο κάδρο η Αφροδίτη Λατινοπούλου.

Η ίδια, προφανώς για να αποδείξει ότι δεν υστερεί σε «εθνικά αντανακλαστικά» και – κυρίως – ότι μπορεί να εκφράσει πιο αυθεντικά το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται, αποφάσισε να αναβαθμίσει την κατηγορία. Αν ο Δρυμιώτης περιορίστηκε στο ότι οι αριστεροί δεν είναι Έλληνες, η Λατινοπούλου φρόντισε να μας εξηγήσει ότι όσοι αντιδρούν στην στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι… ανθέλληνες.

Η συλλογιστική της είναι εντυπωσιακή στην απλότητά της: στεναχωρήθηκε, λέει, «όλη η Αριστερά, οι αναρχικοί, ο Ιάσωνας Αποστολόπουλος, όλη η φλοτίλα, η παγκόσμια αριστερά, η Τουρκία και οι σύμμαχοί της». Άρα – σύμφωνα με τη δική της γεωπολιτική ανάλυση – η επέμβαση «είναι στον σωστό δρόμο». Και το συμπέρασμα έρχεται αβίαστα: όποιος δεν είναι με την Αμερική και το Ισραήλ αλλά αντιτίθεται σε αυτή την επέμβαση «είναι καθαρά ανθέλληνας».

Με δυο λόγια:
οι αριστεροί δεν είναι Έλληνες, μας είπε ο Δρυμιώτης.
οι αντιιμπεριαλιστές είναι ανθέλληνες, μας εξήγησε η Λατινοπούλου.

Αν συνεχιστεί με αυτό τον ρυθμό, δεν αποκλείεται σύντομα να επιστρέψουμε πλήρως στο γνωστό μετεμφυλιακό λεξιλόγιο. Να ξανακούσουμε για «εθνικά ύποπτους», για «ξενόδουλους» και – γιατί όχι – για «ξενοκίνητους εαμοβούλγαρους».

Η μέθοδος είναι παλιά και δοκιμασμένη: όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις πολιτικά τον αντίπαλο, αμφισβητείς την ίδια του την ταυτότητα. Δεν είναι απλώς λάθος. Δεν είναι απλώς πολιτικός αντίπαλος. Είναι «μη Έλληνας». Είναι «ανθέλληνας».

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η ιστορία έχει ήδη δώσει τις απαντήσεις της.

Γιατί η ελληνική Αριστερά – αυτή που σήμερα παρουσιάζεται ως περίπου ξένο σώμα – ήταν εκείνη που πλήρωσε με αίμα την Αντίσταση. Εκείνη που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων μια στάση που πλήρωσε με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, εξορίες, στρατοδικεία και εκτελεστικά αποσπάσματα.

Και ας μην μιλήσουμε καλύτερα ποιους μηχανισμούς στελέχωναν τότε οι πολιτικοί πρόγονοι του Δρυμιώτη και της Λατινοπούλου.