Οι εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών όχι μόνο δεν κλείνουν το σκάνδαλο, αλλά το βαθαίνουν. Και αυτή τη φορά, το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στο ποιοι παρακολουθούσαν, αλλά επεκτείνεται στο πώς –και αν– διερευνήθηκε η υπόθεση.

Αφορμή δίνουν δύο αποκαλυπτικά δημοσιεύματα. Από τη μια, ο Γιώργος Παπαχρήστος στα ΝΕΑ αποκαλύπτει ότι δύο θύματα του Predator έχουν αναθέσει σε νομική εταιρεία να εξετάσει το ενδεχόμενο κατάθεσης μηνυτήριας αναφοράς κατά της πρώην εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίας Αδειλίνη και του αντεισαγγελέα Αχιλλέα Ζήση. Το ερώτημα που τίθεται είναι ευθέως πολιτικό και θεσμικό: μήπως η ανάθεση της έρευνας και ο τρόπος που αυτή διεξήχθη όχι μόνο δεν βοήθησαν, αλλά εμπόδισαν την αποκάλυψη της αλήθειας;

Από την άλλη, η Τζίνα Μοσχολιού, στο ίδιο έντυπο, φωτίζει μια εξίσου κρίσιμη πλευρά: τη στάση της κυβέρνησης. Στο briefing των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις, απέφυγε να πει το αυτονόητο. Δεν είπε ποτέ «όχι» στο αν υπήρξε συνεργασία κρατικής αρχής με την Intellexa ή αν το Predator χρησιμοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση.

Αντί για καθαρές απαντήσεις, επέλεξε τη γνωστή τακτική: επίκληση μιας εισαγγελικής διάταξης, βαφτίζοντάς την περίπου ως τελεσίδικη κρίση του Αρείου Πάγου. Μόνο που, όπως επισημαίνεται, δεν υπήρξε καμία δικαστική απόφαση. Δεν έγινε πλήρης ανάκριση. Δεν εξετάστηκαν κρίσιμα στοιχεία.

Δεν κλήθηκαν πρόσωπα-κλειδιά. Δεν ερευνήθηκαν συμβάσεις και οικονομικές διαδρομές. Δεν εξετάστηκαν καν τα ίδια τα θύματα για το αν και πώς παγιδεύτηκαν μέσω των «μολυσμένων» sms. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, μια υπόθεση με τεράστιες πολιτικές και θεσμικές διαστάσεις περιορίστηκε σε πλημμέλημα που βαραίνει τέσσερις ιδιώτες.

Εδώ ακριβώς μετατοπίζεται το κέντρο του σκανδάλου: από την παρακολούθηση στη συγκάλυψη.

Διότι όταν μια έρευνα αφήνει τόσα κενά, όταν κρίσιμα στοιχεία μένουν αναξιοποίητα και όταν η πολιτική εξουσία αποφεύγει να δώσει μια καθαρή απάντηση, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι συνέβη. Είναι και γιατί δεν θέλουν να το μάθουμε.

Και το πιο απλό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: γιατί δεν μπορεί να ειπωθεί μια τόσο απλή φράση;

Ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την Intellexa και δεν χρησιμοποίησε ποτέ το Predator.

Όσο αυτή η φράση δεν ακούγεται, τόσο θα ενισχύεται η υποψία ότι η αλήθεια δεν έχει ακόμη ειπωθεί. Και όσο η αλήθεια μένει στο σκοτάδι, τόσο η υπόθεση των υποκλοπών θα επιστρέφει – πιο βαριά, πιο επικίνδυνη και πιο αποκαλυπτική για το πώς λειτουργεί πραγματικά η εξουσία.