Χθες ανακοίνωσε το πολυαναμενόμενο κόμμα της η Μαρία Καρυστιανού και ο Άδωνις δηλώνει εμφανώς ικανοποιημένος — σχεδόν ανακουφισμένος — λέγοντας ότι επιτέλους θα μπορεί να μιλάει με την «επικεφαλής της Ζωής». Νομίζω ότι ο Σπύρος κάνει μεγάλο λάθος. Με την είσοδο του πολιτικού μορφώματος Καρυστιανού, η «Πλεύση Ελευθερίας» όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται, αλλά βρίσκει καινούργιο γήπεδο να παίξει… και μάλιστα με φώτα.

Προφανώς δεν μπορούμε να μαντέψουμε εκλογικά αποτελέσματα και μετεκλογικά παζάρια — ούτε καφετζούδες να ήμασταν. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάποιες εκτιμήσεις, έτσι για το καλό της κουβέντας.

Η Μαρία Καρυστιανού είναι συμπαθής, επικοινωνιακή και γνωρίζει το θέμα των Τεμπών καλύτερα απ’ τον καθένα. Μέχρι τώρα, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου πήγαιναν χέρι-χέρι στη μάχη για να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι. Ένα πολιτικό δίδυμο τύπου «buddy movie», αλλά με περισσότερες εντάσεις και λιγότερο ποπ κορν.

Τώρα όμως πάμε για ένα ωραιότατο «βελούδινο διαζύγιο». Από αυτά που λες «είμαστε φίλοι», αλλά κάθεσαι και μετράς ποιος θα πάρει τους κοινούς γνωστούς. Προεκλογικός αγώνας χωρίς πολλές αιχμές — τουλάχιστον στην αρχή. Γιατί στην πολιτική, όπως και στις σχέσεις, τα ωραία λόγια κρατάνε μέχρι το πρώτο debate.

Υπάρχει μια πραγματική αδυναμία για το νέο πολιτικό μόρφωνα την οποία συνειδητοποιεί η Καρυστιανού. Σε ένα κοινοβούλιο τον τόνο του οποίου δίνουν αυτοί που έχουν αποφοιτήσει απ΄την ΕΠΕΝ, την ΕΝΕΚ και στο Γκεμπελίστικο ίδρυμα του Καρατζαφύρερ δεν μπορεί να επιβιώσει ένας σχηματισμός που πιστεύει »Σσ όποιον σε χαστουκίζει στο ένα μάγουλο, γύριζε και το άλλο· κι αν κάποιος σου πάρει το πανωφόρι, μην τον εμποδίσεις να πάρει και το πουκάμισο. Εκεί με το καλημέρα θα σ’ έχουν κατασπαράξει.

Και εδώ μπαίνει η Ζωή. Όχι απαραίτητα ως «σκηνοθέτης», αλλά σίγουρα ως παίκτης βαρέων βαρών. Το πιο πιθανό; Μια άτυπη πολιτική συμφωνία: η «Πλεύση Ελευθερίας» να παίζει τον ρόλο του… bodyguard και η Καρυστιανού να αποκτήσει κοινοβουλευτική «φωνή με ντεσιμπέλ».

Και κάπου εδώ έρχεται η κρίσιμη ερώτηση: φαντάζεσαι τη Ζωή να καθοδηγεί 30 βουλευτές;

Εδώ με πέντε και ήδη η Βουλή πολλές φορές θυμίζει ροντέο. Αν γίνουν 30, δεν θα μιλάμε απλώς για πολιτική — θα μιλάμε για υπερπαραγωγή. Το Δελφινάριο θα κλείσει και θα μεταφερθεί αυτούσιο στο Κοινοβούλιο, με καθημερινές παραστάσεις και ελεύθερη είσοδο για τους φορολογούμενους.

Β,