Η αποκάλυψη του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο Το Βήμα δεν αφήνει πλέον περιθώρια για «παρερμηνείες» ή υπεκφυγές: για πρώτη φορά τεκμηριώνεται με σαφήνεια η σύνδεση κρατικού φορέα με την εταιρεία πίσω από το Predator.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του δημοσιεύματος, είχε υπογραφεί προσύμφωνο συνεργασίας μεταξύ της Intellexa – του μηχανισμού του Ταλ Ντίλιαν που βρίσκεται στο επίκεντρο του σκανδάλου των υποκλοπών – και του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας (ΚΕΜΕΑ), ενός κρατικού οργανισμού που υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Δεν πρόκειται για μια «χαλαρή» επαφή ή μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά για θεσμική σχέση που συνδέεται με συγκεκριμένο σχέδιο χρηματοδότησης, μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων, για έργα τεχνητής νοημοσύνης και ανάλυσης δεδομένων.

Με άλλα λόγια, την ώρα που το Predator παρουσιαζόταν ως «άγνωστο» ή «ιδιωτικό» εργαλείο, η εταιρεία που το εμπορευόταν φαίνεται να είχε ήδη ανοίξει διαύλους συνεργασίας με το ίδιο το κράτος. Και μάλιστα με φορέα που δραστηριοποιείται στον πυρήνα της «εσωτερικής ασφάλειας».

Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη ψηφίδα στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Συνιστά κομβικό στοιχείο που ενισχύει την εικόνα μιας βαθύτερης διαπλοκής, όπου ιδιωτικά συστήματα παρακολούθησης και κρατικοί μηχανισμοί όχι μόνο συνυπάρχουν, αλλά διασταυρώνονται σε επίπεδο σχεδιασμού και χρηματοδότησης.

Οι αποκαλύψεις αυτές εκθέτουν ευθέως το κυβερνητικό αφήγημα περί «άγνοιας» και θέτουν επιτακτικά ερωτήματα: ποιος γνώριζε, ποιος ενέκρινε και μέχρι πού έφτανε αυτή η συνεργασία;

Υ.Γ. – Της Κόζας Νόστρα το κάγκελο (συνεχίζεται…)

Την ίδια ώρα που οι αποκαλύψεις για τη σύνδεση κράτους – Predator πυκνώνουν, ένα ακόμη κομμάτι του παζλ έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα. Στη στήλη του στα «ΝΕΑ», ο Γιώργος Παπαχρήστος περιγράφει ένα σκηνικό παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων που θυμίζει περισσότερο υπόκοσμο παρά θεσμικό κράτος.

Κυβερνητικός υπουργός σε ρόλο «διαμεσολαβητή», πρεσβείες να μπαινοβγαίνουν στο κάδρο, και στο κέντρο ένας άνθρωπος που «κρατάει χαρτιά» και απειλεί. Όχι πολιτικά — ωμά. Με ντοκουμέντα. Με υλικό. Με εκβιασμούς.

Η ουσία; Δεν έχουμε απλώς ένα σκάνδαλο υποκλοπών. Έχουμε μια κατάσταση όπου, σύμφωνα με τις περιγραφές, εξελίσσεται διαπραγμάτευση για να αποφευχθούν νέες αποκαλύψεις. Να «πέσουν οι τόνοι». Να μη σκάσει το επόμενο κύμα.

Και αν χρειαστεί — να παρέμβουν και πρεσβείες.

Αν αυτό δεν είναι καθεστώς ομηρίας, τότε τι είναι;

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπήρξε σύνδεση κράτους με το Predator. Αυτό αρχίζει να τεκμηριώνεται. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά φτάνει αυτή η ιστορία — και ποιοι κρατούν ποιον.

Γιατί όταν η πολιτική μοιάζει με υπόθεση «Κόζα Νόστρα», τότε το κάγκελο δεν είναι μεταφορά. Είναι πραγματικότητα.

Το σημερινό κείμενο του Παπαχρήστου από μόνο του μπορεί να αποτελέσει την βάση για Φωσκολικό θρίλερ.

Τελικά μ’ όλη  αυτή την ιστορία έχουμε να δο΄θμε πράγματα που θα δυσκολευτούμε να τα πιστέψουμε, αφού έτσι κι αλλιώς δεν απέμεινε τίποτα που μπορεί να μας αιφνιδιάσει.