Του Γ. Γ.

Ο Σωτήρης Μανιάτης, διευθυντικό στέλεχος της Εφημερίδας των Συντακτών δεν έκανε αποκάλυψη.
Έκανε επίδειξη δύναμης.

Βγήκε και έγραψε (με κεφαλαίους χαρακτήρησες μάλιστα για να δώσει έμφαση στους ισχυρισμούς του) ότι διαθέτει στοιχεία για το ποιος πλήρωσε το Predator από το ελληνικό δημόσιο, αλλά δεν τα δημοσιεύει. Όχι ακόμα. Περιμένει «απαντήσεις». Περιμένει «εξηγήσεις». Περιμένει, δηλαδή, να δει πώς θα κινηθεί το σύστημα.

Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.
Είναι ωμός εκβιασμός.

«Ξέρω — αλλά το κρατάω»

Το μήνυμα του Μανιάτη είναι ξεκάθαρο και δεν χρειάζεται καμία ερμηνεία:

Ξέρω ποιος πλήρωσε.
Ξέρω ποια υπηρεσία εμπλέκεται.
Ξέρω πώς έγινε η δουλειά.

Και αντί να τα βγάλω στον αέρα — τα κρατάω.

Γιατί;
Για να δω τι θα πάρω.

Αυτή είναι η ουσία πίσω από το «ελπίζω να συνεννοηθούμε».
Όχι ενημέρωση. Συναλλαγή.

Δημοσιογραφία-νταβατζιλίκι

Όταν η πληροφορία δεν δημοσιεύεται αλλά «παρκάρεται» μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή, τότε δεν μιλάμε για δημοσιογραφία.

Μιλάμε για μηχανισμό πίεσης.

Μια δημοσιογραφία που:

δεν αποκαλύπτει, αλλά υπαινίσσεται,
δεν εκθέτει, αλλά διαπραγματεύεται,
δεν συγκρούεται, αλλά παζαρεύει.

Αυτό δεν είναι «τέταρτη εξουσία».
Είναι παραεξουσία.

Προστασία, όχι αποκάλυψη

Αν ο Μανιάτης είχε πραγματικά αδιάσειστα στοιχεία που συνδέουν κρατικούς μηχανισμούς με την πληρωμή του Predator, θα τα είχε δημοσιεύσει ήδη.

Το γεγονός ότι δεν το κάνει σημαίνει ένα από τα δύο:

Ή δεν έχει αυτά που λέει.
Ή τα κρατάει για να παίξει παιχνίδι.

Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:
η αλήθεια δεν βγαίνει.

Και όταν η αλήθεια δεν βγαίνει, κάποιοι προστατεύονται.

Ο εμπαιγμός του αναγνώστη

Ο κόσμος δεν διαβάζει για να του πετάνε «υπονοούμενα».
Δεν περιμένει από έναν διευθυντή εφημερίδας να του λέει «τα ξέρω αλλά θα τα πω αργότερα».

Αυτό είναι προσβολή.

Είναι κοροϊδία απέναντι σε μια κοινωνία που έχει ήδη πληρώσει ακριβά το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η αλήθεια δεν παζαρεύεται

Η δημοσιογραφία έχει έναν κανόνα:

Αν έχεις στοιχεία, τα δημοσιεύεις.
Τώρα. Όχι όταν σε βολεύει.

Όχι όταν «ωριμάσουν οι συνθήκες».
Όχι όταν ολοκληρωθούν οι συνεννοήσεις.

Τώρα.

Με ονόματα.
Με αποδείξεις.
Με ευθύνη.

Όλα τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια εξουσίας.

Και το ερώτημα μένει,

Όσο ο Μανιάτης κρατάει τα «στοιχεία» στο συρτάρι, το ερώτημα θα επιστρέφει πιο επιτακτικά:

Ποιος πλήρωσε το Predator;

Και δεν θα απαντηθεί με υπαινιγμούς.
Ούτε με «θα δείτε».

Θα απαντηθεί μόνο όταν κάποιος σταματήσει να παίζει παιχνίδια και αποφασίσει να κάνει αυτό που ονομάζεται κανονική δημοσιογραφία.