Η αντιπαράθεση μεταξύ του υπουργού Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και του ανεξάρτητου βουλευτή (και πρώην στελέχους της ΝΔ) Μάριου Σαλμά αποκτά πλέον μια σαφώς πιο βαθιά και ουσιαστική διάσταση. Δεν πρόκειται πια για μια απλή σύγκρουση δηλώσεων. Πρόκειται για μια πολιτική αντιπαράθεση με θεσμικές προεκτάσεις.

Ο Σαλμάς, μετά τις απειλές για μηνύσεις και αγωγές από τον Γεωργιάδη, επανέρχεται θέτοντας ένα ερώτημα που αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης πολιτικής εξουσίας, οικονομικών συμφερόντων και ενημέρωσης:
«Έχει ποτέ ζητήσει από διοικήσεις φαρμακευτικών ή άλλων ιατρικών εταιρειών, των οποίων ο τζίρος επηρεάζεται από αποφάσεις υπουργού, να χρηματοδοτήσουν μέσα ενημέρωσης; Ναι ή όχι;»

Το ερώτημα αυτό δεν είναι προσωπική επίθεση. Είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό. Διατυπώνεται από έναν γιατρό που γνωρίζει εκ των έσω τον χώρο της Υγείας και από έναν πρώην βουλευτή της ΝΔ που δεν έχει πλέον λόγο να καλύπτει πολιτικές ισορροπίες. Και τίθεται σε μια κρίσιμη στιγμή: όταν ο Γεωργιάδης, αντί να απαντήσει στις καταγγελίες περί δικογραφιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που «μπορεί να αφορούν και τον χώρο της Υγείας», επιλέγει τη δικαστική οδό.

Γιατί; Διότι όταν η ουσία παραμένει αναπάντητη, η προσφυγή στη Δικαιοσύνη συχνά λειτουργεί ως πολιτική άμυνα.

«Δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου», δήλωσε ο υπουργός. Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι η προσωπική του στάση απέναντι στην κριτική. Το ερώτημα είναι αν οι φήμες για διαφθορά, οι καταγγελίες για «παράνομες πρακτικές» στον χώρο των νοσοκομείων και οι υπόνοιες για ευνοϊκές αποφάσεις προς συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα μπορούν να απαντηθούν με καθαρό και πειστικό τρόπο.

Ο Σαλμάς, από την πλευρά του, δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες αναφορές. Μίλησε για φαινόμενα διαφθοράς που «ούτε το 5% δεν έχει αποκαλυφθεί» και για δικογραφίες που αναμένονται. Και όταν απειλήθηκε με νομικές κινήσεις, δεν υποχώρησε. Αντιθέτως, επανήλθε με ένα ερώτημα που ανοίγει ένα ακόμα πιο κρίσιμο πεδίο:
Μήπως η σχέση υπουργού και φαρμακοβιομηχανίας επεκτείνεται και στη χρηματοδότηση των ΜΜΕ; Μήπως υφίσταται μια «τριγωνική σχέση» που εξηγεί τη στάση ορισμένων μέσων απέναντι σε πολιτικές αποφάσεις που επηρεάζουν οικονομικούς δείκτες;

Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο. Διότι αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε το πρόβλημα υπερβαίνει κατά πολύ μια προσωπική αντιπαράθεση. Αν είναι αρνητική, τότε οφείλει να δοθεί με σαφήνεια, δημόσια και χωρίς υπεκφυγές.

Μέχρι στιγμής, ωστόσο, αυτό που υπάρχει δεν είναι απαντήσεις, αλλά νομικές απειλές. Και ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό.