Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να ανησυχήσεις.

Η πρόσφατη μεταμόρφωση του Άδωνι Γεωργιάδη ανήκει ξεκάθαρα σε αυτές. (Μας ενημερώνει ότι θα καταθέσει αγωγές και μηνύσεις σε βάρος των Σαλμά και Βελόπουλο).

Ο άνθρωπος που επί χρόνια αντιμετώπιζε τον δημόσιο λόγο σαν τηλεοπτικό καφενείο υψηλής έντασης, ανακάλυψε ξαφνικά κάτι συγκλονιστικό: την ανάγκη προστασίας της τιμής και της υπόληψης.

Και κάπως έτσι, από τους χαρακτηρισμούς και τις κραυγές, περάσαμε στις αγωγές και τις μηνύσεις.

Η νέα ευαισθησία

Είναι πραγματικά συγκινητικό.

Ένας πολιτικός που δεν δίστασε να ανεβάσει τους τόνους όσο λίγοι, να μοιράσει χαρακτηρισμούς με το κιλό και να αντιμετωπίζει την πολιτική αντιπαράθεση σαν ριάλιτι έντασης, σήμερα ενοχλείται.

Προσβάλλεται.

Θίγεται.

Και –το καλύτερο– καταφεύγει στη Δικαιοσύνη.

Αναρωτιέται κανείς: πού ήταν αυτή η ευαισθησία όταν οι απειλές και οι βρισιές έφευγαν σαν ριπές πολυβόλου από τα χείλει του;

Ή μήπως τότε ήταν «πολιτική», ενώ τώρα είναι «συκοφαντία»;

Αν ίσχυε για όλους…

Ας το πάρουμε αλλιώς.

Αν κάθε πολιτικός που έχει ακούσει βαριές κουβέντες αποφάσιζε να κάνει το ίδιο, η Βουλή θα έπρεπε να μεταφερθεί απευθείας στο Πρωτοδικείο.

Και ο ίδιος ο Άδωνις;

Θα είχε μόνιμη θέση στα έδρανα – όχι της κυβέρνησης, αλλά των διαδίκων.

Γιατί, κακά τα ψέματα, αν οι μηνύσεις έπεφταν με τον ίδιο ρυθμό που έπεφταν οι χαρακτηρισμοί στο παρελθόν, θα χρειαζόταν… γραμματέα μόνο για τις κλήσεις.

Πολιτική με τιμολόγιο

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος κάνει μήνυση.

Το πρόβλημα είναι ότι αρχίζουμε να συνηθίζουμε την ιδέα πως η πολιτική διαφωνία λύνεται με τιμολόγιο δικηγόρου.

Δεν σου αρέσει τι είπε ο άλλος; Μήνυση.
Σε κατηγόρησε; Αγωγή.
Σε έθιξε; Ραντεβού στο ακροατήριο.

Κάπως έτσι, η πολιτική γίνεται ένα είδος νομικής υπηρεσίας με τηλεοπτική κάλυψη.

Και το επιχείρημα αντικαθίσταται από το δικόγραφο.

Δύο μέτρα, δύο σταθμά

Το πιο διασκεδαστικό –ή εξοργιστικό, ανάλογα τη διάθεση– είναι η συνέπεια. Ή μάλλον η απουσία της.

Γιατί το έργο το έχουμε ξαναδεί:

• Όταν ο ίδιος ανεβάζει τους τόνους, είναι «μαχητικός».
• Όταν του απαντούν στο ίδιο ύφος, είναι «συκοφαντούμενος».

Όταν επιτίθεται, είναι «πολιτική».
Όταν δέχεται επίθεση, είναι «ποινικό αδίκημα».

Μια πολιτική θεωρία που θα μπορούσε να διδάσκεται ως:
«Πώς να έχεις πάντα δίκιο – ακόμη κι όταν δεν έχεις».

Το πραγματικό ζήτημα (πίσω από το θέαμα)

Πίσω από το γέλιο –γιατί ναι, έχει και πολύ γέλιο όλο αυτό– υπάρχει κάτι σοβαρό.

Αν η πολιτική αρχίσει να λειτουργεί έτσι, τότε δεν θα έχουμε πιο «καθαρό» δημόσιο λόγο.

Θα έχουμε πιο φοβισμένο.

Και όταν ο φόβος μπαίνει στην πολιτική, η δημοκρατία βγαίνει από την πόρτα.

Γιατί ο επόμενος δεν θα σκεφτεί «έχω δίκιο;».
Θα σκεφτεί «θα με τρέχουν στα δικαστήρια;».

Και στο τέλος…

Η ειρωνεία είναι απλή:

Ο πολιτικός που για χρόνια ενσάρκωνε την υπερβολή, σήμερα ζητάει μέτρο.
Ο πολιτικός των βαριών χαρακτηρισμών, σήμερα ζητάει ευγένεια.
Ο πολιτικός της έντασης, σήμερα ζητάει… προστασία από την ένταση.

Δεν είναι μεταμόρφωση.

Είναι απλώς η στιγμή που το μικρόφωνο γυρίζει προς την άλλη πλευρά.

Και, όπως φαίνεται, αυτό πονάει περισσότερο από οποιαδήποτε «συκοφαντία».