Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Όπως είχαμε επισημάνει, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας επιχείρησε να βάλει οριστική ταφόπλακα στο σκάνδαλο των υποκλοπών–Predator. Με πράξη του αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει λόγος ανάσυρσης της υπόθεσης από το αρχείο.

Με άλλα λόγια, επικυρώνει πλέον και θεσμικά το εξής εξωφρενικό αφήγημα: τέσσερις ιδιώτες «ξύπνησαν» ένα πρωί και αποφάσισαν μόνοι τους να κατασκοπεύσουν υπουργούς, βουλευτές, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Χωρίς εντολή, χωρίς κάλυψη, χωρίς κρατική εμπλοκή.
Μια παρέα «χομπιστών κατασκόπων» που, όλως τυχαίως, χρησιμοποιούσε λογισμικό το οποίο διατίθεται αποκλειστικά σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες, όπως τόνισε μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο ο Κώστας Αρβανίτης.

Δεν είμαστε θεσμολάγνοι. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το αστικό κράτος δικαίου λειτουργεί διαχρονικά υπέρ των ισχυρών. Ωστόσο, η ωμότητα της συγκεκριμένης απόφασης ξεπερνά ακόμη και τα συνηθισμένα όρια. Είναι τόσο χονδροειδής, που προκαλεί αντιδράσεις ακόμη και σε κύκλους του ίδιου του καθεστωτικού νομικού κόσμου.

Ο καθηγητής Νομικής του ΕΚΠΑ Αντώνης Καραμπατζός ήταν σαφής: «Η σοβαρή αυτή υπόθεση για τη δημοκρατία και τους θεσμούς στη χώρα δύσκολα μπορεί να “ταφεί”, τόσο σε δικαστικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο».

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ Χρήστου Ράμμου, ο οποίος περιορίστηκε σε δύο λέξεις: «Μένω άφωνος».

Από την πλευρά του, ο συνήγορος του Νίκος Ανδρουλάκης στο ΕΔΔΑ, Μανώλης Βελεργάκης, έθεσε το ζήτημα ακόμη πιο ωμά: «Οι λέξεις κουκούλωμα, συγκάλυψη, μπάζωμα είναι πλέον ανεπαρκείς».

Και ενώ ο νομικός κόσμος βράζει, ο δικηγόρος θυμάτων υποκλοπών Ζαχαρίας Κεσσές προαναγγέλλει προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για «πλημμελή διερεύνηση» της υπόθεσης. Μια εξέλιξη που προμηνύεται ιδιαίτερα ενοχλητική τόσο για την ηγεσία του Αρείου Πάγου όσο και για την κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης.

Το Predator δεν ήταν ποτέ «επιχειρηματική πρωτοβουλία» μερικών τυχαίων προσώπων. Ήταν μηχανισμός πολιτικού και οικονομικού εκβιασμού. Ένα εργαλείο ελέγχου και εκφοβισμού. Το παρακρατικό σύστημα που στήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου δεν εξαφανίστηκε – απλώς επιχειρεί να εξαφανίσει τα ίχνη του, με τη συνδρομή «ανεξάρτητων» θεσμών.

Όμως η αλήθεια δεν θάβεται εύκολα.
Ούτε στα χαρτιά, ούτε στη σιωπή.

Όσο πιο βαθιά προσπαθούν να την καλύψουν, τόσο πιο δυνατά θα επανεμφανίζεται.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν κλείνει.
Συνεχίζεται στους δρόμους, στη Βουλή, στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και, πάνω απ’ όλα, στη συλλογική μνήμη ενός λαού που γνωρίζει, θυμάται και δεν συγχωρεί.