Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης – f/b
To 1992, πάνω στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ, ακουγόταν το σύνθημα «Κάτω η Χούντα του Μητσοτάκη». Θυμάμαι χαρακτηριστικά στη μεγάλη συναυλία στη Φιλαδέλφεια. Κάποιοι είχαν πει ότι ήταν «υπερβολικό» και κάπως «λαϊκίστικο». Η διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ευτυχώς, έλαβε τέλος νωρίς. Σήμερα, όμως το σύνθημα αποκτά μάλλον την επικαιρότητα που ίσως τότε δεν είχε.
Από τη μεταπολίτευση και μετά καμιά κυβέρνηση δεν εργαλειοποίησε το κράτος, σε όλες τις πλευρές του όσο η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η πρωτοφανής απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να μην ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών, παρά τον ορυμαγδό νέων αποδεικτικών στοιχείων, αποτελεί χωρίς προηγούμενο εξυπηρέτηση μιας κυβέρνηση και ενός πρωθυπουργού που κυριολεκτικά εγκλημάτησαν, στη σύμπραξή τους με εκπροσώπους των υπηρεσιών άσφαλείας άλλης χώρας, για να κάνουν παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων και ανώτατων κρατικών αξιωματούχων αλλά και δημοσιογράφων.
Πηγαίνει τη χώρα πίσω στην εποχή που η Χούντα των Συνταγματαρχών βρήκε πρόθυμους εξυπηρετητές στην ηγεσία της Δικαιοσύνης.
Ουσιαστικά ο Τζαβέλλας διεκδικεί τη «δόξα» του Κόλλια, του τότε επίσης Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που υπήρξε ο «πρόθυμος» τότε πρώτος πρωθυπουργός της Χούντας.
Στη χώρα είναι σαφές ότι δεν τίθεται μόνο «κοινωνικό ζήτημα» αλλά και δημοκρατικό ζήτημα.
0 Comments