Γράφει ο Συνεργάτης
Ό,τι κι αν πουν, όσα κι αν κρύψουν, ένα πράγμα δεν αλλάζει: το «απόρθητο» φρούριο της αμερικανικής εξουσίας αποδείχθηκε τρύπιο σαν κόσκινο.
Στο ετήσιο Δείπνο των Ανταποκριτών του Λευκού Οίκου – εκεί όπου συναντιούνται πολιτική εξουσία, μιντιακή ελίτ και επιχειρηματικά συμφέροντα – ένας ένοπλος κατάφερε να φτάσει σε απόσταση βολής. Όχι σε μια τυχαία εκδήλωση. Στο πιο «ελεγχόμενο» event του αμερικανικού κατεστημένου.
Οι εικόνες πανικού, οι πυροβολισμοί, η άρον-άρον εκκένωση και η απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν μακιγιάρεται: η ασφάλεια-βιτρίνα κατέρρευσε μέσα σε δευτερόλεπτα.
Τι λένε – και τι δεν λένε
Η επίσημη εκδοχή μιλά για «μοναχικό δράστη». Για έναν άνθρωπο που – δήθεν – έδρασε μόνος, χωρίς δίκτυο, χωρίς υποστήριξη.
Αλλά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα:
Πώς πέρασε οπλισμένος σε έναν χώρο που ελέγχεται από τη Μυστική Υπηρεσία;
Πώς φέρεται να συναρμολόγησε όπλο μέσα στο ξενοδοχείο χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς;
Πώς γίνεται σε μια εκδήλωση «εθνικής ασφάλειας» να υπάρχει τέτοιο κενό;
Και κυρίως: πόσο γρήγορα έκλεισε η υπόθεση ως “μεμονωμένο περιστατικό”;
Το αφήγημα που καταρρέει
Για χρόνια, οι ΗΠΑ πλασάρουν το μοντέλο της «απόλυτης ασφάλειας», της πανίσχυρης επιτήρησης, του ελέγχου των πάντων.
Και ξαφνικά, στο κέντρο αυτού του μηχανισμού:
👉 ένας ένοπλος εισβάλλει
👉 πυροβολεί
👉 προκαλεί χάος
👉 και φτάνει μια ανάσα από την πολιτική ηγεσία
Αν αυτό δεν είναι αποτυχία συστήματος, τότε τι είναι;
Το πραγματικό πρόβλημα
Δεν είναι μόνο η «τρύπα» στην ασφάλεια. Είναι κάτι βαθύτερο:
Ένα σύστημα που επενδύει δισεκατομμύρια σε παρακολουθήσεις, ελέγχους και καταστολή, αλλά αποτυγχάνει να προστατεύσει ακόμα και τον ίδιο του τον πυρήνα.
Ένα σύστημα που παρακολουθεί τους πάντες – αλλά δεν μπορεί να δει αυτό που έρχεται μπροστά του.
Αναρωτιέμαι τι θα γίνονταν αν…
Ενδιαφέρον και το άρθρο του Συνεργάτη και το σχόλιο του Βασίλη.
Όσον αφορά την επίθεση από τον άσχετο εκπαιδευτικό είχε μια επιτυχία: Είδαμε τον τρόμο στα πρόσωπα εκείνων που «το παίζουν ιστορία». Σκληροί όσον αφορά τις ζωές των άλλων, που τους στέλνουν να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, κότες, όταν νομίζουν πως κινδυνεύει η ζωούλα τους.
Χώθηκαν κάτω από τα τραπέζια σκούζοντας και τρέμοντας, ενώ ο Πρόεδρος φυγαδεύτηκε πανικόβλητος. Στην προσπάθεια να το σκάσει, έπεσε, ενώ οι ΑΡΔ λένε πως «οι πράκτορες τον απομάκρυναν με ασφάλεια!» Θα μπορούσε «η ασφαλής απομάκρυνση» να είναι σκηνή κωμωδίας. Αλήθεια τι έγινε το θάρρος του από την προηγουμένη απόπειρα προεκλογικά, όταν η σφαίρα πέρασε ξυστά; Θυμάστε που μας τον παρουσίαζαν με υψωμένη γροθιά; Τώρα; Με υψωμένο πισινό;
Θα μου πείτε πως ο άλλος έβαλε ως ασπίδα την έγκυο γυναίκα του σκεφτόμενος μόνο τον εαυτούλη του, γιατί γυναίκα και παιδιά βρίσκει εφόσον είναι ζωντανός. Άλλωστε σπάνια «τρομοκράτες» είναι τόσο καθάρματα, όσο οι Αμερικανοί και Ισραηλινοί στρατιωτικοί, που σκοτώνουν γυναικόπαιδα κατ’ εντολή τέτοιων εγκληματιών. Όχι ΑΡΔ, δεν την προστάτευε, δε θα πείτε εσείς τι είδαμε.
Χώρια που μόλις κατάλαβαν πως ο κίνδυνος πέρασε το έριξαν στο πλιάτσικο! Πήραν σαμπάνιες, φαγητά… Τέτοιους κατσαπλιάδες δεν έχω συναντήσει πουθενά, κι έχω πάει σε ένα σωρό τραπέζια. Η νοικοκυρά δίνει σε συγγενείς και φίλους κάποια από τα φαγητά, αν περισσεύουν πολλά, αλλά κανείς από τους καλεσμένους δεν παίρνει από μόνος του χωρίς άδεια.
Που θέλω να καταλήξω; Αυτοί μας κυβερνούν, είναι υποτίθεται η ελίτ! Καθορίζουν τις ζωές μας άπληστα παλιοτόμαρα, θρασύδειλοι και βλάκες! Αν δεν ήταν οι πραιτοριανοί να τους φυλάνε…
Σκεφτείτε τι θα γίνονταν, αν μια ομάδα αποφασισμένων και έμπειρων μαχητών βαριά οπλισμένων μπούκαρε εκεί μέσα. Πιθανότατα θα αποφεύγαμε πολέμους, ενώ μετά το ντόρο θα είχαμε φτηνότερο πετρέλαιο.
Βέβαια εμείς στο ΚΚΕ απορρίπτουμε τέτοιες επιθέσεις. Θέλουμε να μπει μέσα ο λαός να τους ξυλοφορτώσει, να τους κρεμάσει ανάποδα, όπως έκαναν οι ήρωες στο Μουσολίνι και να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους. Τότε να βλέπατε πανικό και τότε θα ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια.
Αλλά κι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έκανε χρόνια να πέσει παρά τους διεφθαρμένους και εντελώς άχρηστους Αυτοκράτορες. Έπεσε όμως και μάλιστα από τους μισθοφόρους (foederati), που δεν τους άρεσε να τους συμπεριφέρονται ως δούλους οι αλαζόνες Ρωμαίοι, τους οποίους μέχρι τότε προστάτευσαν.
Σε κάθε πόλεμο οι φτωχοί πάνε στο μέτωπο, πεθαίνουν στις μάχες, σκοτώνουν και σκοτώνονται, ενώ τα πλούσια παράσιτα γλεντούν στα μετόπισθεν. Είναι καιρός να τελειώσει αυτή η αδικία. Ας πάει να πολεμήσει ο Τραμπ, που δεν μπορεί πια ούτε να περπατήσει και οι άλλοι που ήταν εκεί. Εμείς, οι απλοί άνθρωποι δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα με κανένα φτωχό άλλων χωρών. Πρέπει απλά να σταματήσουμε να τάζουμε τέτοιους χαραμοφάηδες, τέτοιους εγκληματίες.
ΥΓ: Τρομοκράτης είναι όποιος ρίχνει βόμβες σε σχολεία σκοτώνοντας μικρά παιδιά, όποιος δημιουργεί τη φτώχια, την προσφυγιά. Όποιος καταστρέφει χώρες ολόκληρες, κάνει γενοκτονία.
Άλλη μία ωραία σκηνοθεσία των ΗΠΑ υποψήφια για όσκαρ..(και άλλη μία φορά που ο αρθρογράφος με το κακό ψευδώνυμο πιάνεται από μια ψυχολογική επιχείρηση πριν καθίσει η σκόνη και φτιάχνει σενάρια)
Υγ:.Το αφήγημα που καταρρέει είναι αυτό της ηγεμονίας των ΗΠΑ και δεν σώζεται “ούτε με σφαίρες”..