Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Θα έπρεπε να ήταν η αναμενόμενη η απάντηση που μου έδωσε σύντροφος δικηγόρος όταν του έθεσα την “αφελή” ερώτηση «μα καλά, οι πάντες μιλάτε δημόσια ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας έχει πειθαρχικές και ποινικές συνέπειες αφού με το “Πόρισμα Φουρθιώτη” -όπως καθιερώθηκε να λέγετε η απόφασή του αποφάσισε να μην ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, αγνοώντας τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Γιατί δεν τον πλακώνεται σε δεκάδες μηνύσεις»;.

Κι άρχισα να του παραθέτω αναρτήσεις μας στις οποίες πλήθος νομικών, μιλούν για «θεσμική εκτροπή» και «ενταφιασμό» της υπόθεσης των υποκλοπών.. Επίσης, εστιάστικα στο παράλογο το ίδιο πρόσωπο που, ως εποπτεύων εισαγγελέας της ΕΥΠ, είχε υπογράψει παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων και αγωνιστών, τώρα «κρίνει» ότι δεν υπάρχει λόγος να ψαχτεί το σκάνδαλο σε βάθος. Η αντίφαση είναι τόσο χονδροειδής που μόνο με σατιρικό στυλ μπορεί να σχολιαστεί όπως κάνει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος στην ΕφΣυν.

Και κατέληγα: Αν τόσοι νομικοί βλέπουν πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες, γιατί δεν τον έχουν ήδη μηνύσει μαζικά;

Γέλασε ο σύντροφος και μου είπε: “Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: Γιατί το σύστημα είναι φτιαγμένο ακριβώς για να προστατεύει τους δικούς του. Κι αυτό έπρεπε να το γνωρίζεις Δεν είναι νομικό ζήτημα μόνο – είναι ταξικό και πολιτικό. Η Δικαιοσύνη δεν είναι ουδέτερη μηχανή· είναι πεδίο ταξικής πάλης.”.

Μωρέ, το γνωρίζω του απάντησα αλλά κάντο μου φραγκοδίγραγκα του είπα.

Και σε γενικές γραμμές η απάντηση του: Οι ανώτατοι εισαγγελικοί λειτουργοί απολαμβάνουν ειδική προστασία. Χρειάζεται άδεια από άλλα όργανα του ίδιου μηχανισμού για να διωχθούν. Το «συνδικαλιστικό» πνεύμα της Εισαγγελίας, η ιεραρχία και η πολιτική κάλυψη από το Μέγαρο Μαξίμου λειτουργούν ως αδιαπέραστο τείχος. Ο Τζαβέλλας δεν είναι «στραβός» εισαγγελέας. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για να θάψει την υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της εξουσίας Μητσοτάκη. Αυτή είναι η πραγματική «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης που μας πουλάνε: Ανεξάρτητη όταν πρόκειται να χτυπήσει εργαζόμενους, αγωνιστές και αντιπολίτευση. Υποταγμένη και πειθήνια όταν πρόκειται να καλύψει σκάνδαλα του συστήματος.

Γι’ αυτό και η πραγματική απάντηση πρέπει να δοθεί πολιτικά και κινηματικά: Μαζική καταδίκη της συγκάλυψης.
Πίεση από συνδικάτα, φορείς και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς
Αποκάλυψη του ρόλου της κυβέρνησης και των μηχανισμών παρακολούθησης
Αγώνας για πραγματική λογοδοσία, όχι για «ανεξάρτητες» αρχές που ελέγχονται από το κεφάλαιο και την εξουσία

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι «νομικό ζήτημα». Είναι ζήτημα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Όσο η Δικαιοσύνη παραμένει όργανο της ολιγαρχίας, τέτοιες «θεσμικές εκτροπές» θα επαναλαμβάνονται.

Η μάχη για την αλήθεια στις υποκλοπές είναι μάχη ενάντια σε ολόκληρο το σύστημα που τις επέτρεψε και τώρα τις συγκαλύπτει. Και αυτή τη μάχη θα την δώσουμε μέχρι τέλους, μέσα και έξω από τις αίθουσες των δικαστηρίων.