Υπάρχουν στιγμές που η υποκρισία της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας» ξεχειλίζει τόσο προκλητικά, ώστε ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι δυσκολεύονται να την καταπιούν. Το πρόσφατο ποστ του ισραηλινού δημοσιογράφου και ακτιβιστή Γιουβάλ Αβραάμ -το παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησης- είναι μια τέτοια περίπτωση. Με μια φράση αποδομεί ολόκληρο το αφήγημα της δυτικής ηθικής ανωτερότητας: αν έστω ένας Ισραηλινός πολίτης συλλαμβανόταν στην Ευρώπη, έστω και «κατά λάθος», και δεχόταν κακομεταχείριση, τα διεθνή ΜΜΕ, οι κυβερνήσεις και οι οργανώσεις θα είχαν ξεσηκωθεί. Την ίδια ώρα, εκατοντάδες ακτιβιστές αλληλεγγύης προς τη Γάζα αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες από το κράτος του Ισραήλ, χωρίς ουσιαστική διεθνή αντίδραση.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα του κόσμου που οικοδόμησαν οι «δημοκρατικές αξίες» της Δύσης: ανθρώπινα δικαιώματα δύο ταχυτήτων. Από τη μία, η απόλυτη ευαισθησία όταν πρόκειται για πολίτες και συμφέροντα των ισχυρών συμμάχων. Από την άλλη, εκκωφαντική σιωπή όταν θύματα είναι Παλαιστίνιοι, διεθνιστές ακτιβιστές ή όσοι τολμούν να σταθούν απέναντι στη σιωνιστική μηχανή καταστολής.

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η βία. Είναι η κανονικοποίησή της. Οι συλλήψεις, οι απειλές, οι απαγωγές σε διεθνή ύδατα, η τρομοκράτηση αποστολών αλληλεγγύης παρουσιάζονται σχεδόν σαν «μέτρα ασφαλείας». Ο θύτης βαφτίζεται «κράτος που αμύνεται» και τα θύματα «ύποπτοι». Αυτή η αντιστροφή της πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη συνενοχή κυβερνήσεων, ΜΜΕ και διεθνών οργανισμών που εδώ και χρόνια λειτουργούν ως πλυντήριο των εγκλημάτων του ισραηλινού κράτους.

Ομως υπάρχει και κάτι που τους φοβίζει. Γι’ αυτό και αντιδρούν με τόση λύσσα απέναντι στις διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης. Τους φοβίζει ότι, παρά την προπαγάνδα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο βλέπουν την αλήθεια. Βλέπουν μια κατοχική δύναμη που λειτουργεί με όρους αποικιοκρατίας και συλλογικής τιμωρίας. Βλέπουν ότι η «ασφάλεια» που επικαλούνται οι κυβερνήσεις του Ισραήλ χτίζεται πάνω σε ερείπια, νεκρά παιδιά και φίμωση κάθε φωνής αντίστασης.

Και όσο κι αν προσπαθούν να επιβάλουν σιωπή, η αλληλεγγύη δεν συλλαμβάνεται. Δεν μπαίνει σε στρατόπεδα κράτησης. Δεν τρομοκρατείται από πολεμικά πλοία και ειδικές δυνάμεις. Αντίθετα, δυναμώνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του κράτους-τρομοκράτη και των συμμάχων του.

Γιατί τελικά, η Ιστορία δεν γράφεται από τους λογοκριτές και τους στρατούς κατοχής. Γράφεται από αυτούς που επιμένουν να στέκονται δίπλα στους καταπιεσμένους.