Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ξεγυμνώνεται τόσο ωμά, ώστε καταρρέουν ακόμη και τα πιο καλοστημένα αφηγήματα. Η παρέμβαση της Ιταλίδας πρωθυπουργού Giorgia Meloni για την κακομεταχείριση ακτιβιστών από τις ισραηλινές αρχές είναι μια τέτοια στιγμή.

Και η ειρωνεία είναι τεράστια. Διότι δεν μιλάμε για κάποια ηγέτιδα της ριζοσπαστικής Αριστεράς ή για μια κυβέρνηση που έχει συγκρουστεί με το ΝΑΤΟ και τον ατλαντισμό. Μιλάμε για τη Μελόνι. Για μια ακροδεξιά πολιτικό, πλήρως ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο, η οποία όμως αναγκάστηκε — κάτω από το βάρος της διεθνούς κατακραυγής και της πίεσης της ιταλικής κοινωνίας — να καταγγείλει δημόσια τις εικόνες εξευτελισμού και βίας που προκάλεσε ο φασίζων υπουργός του Ισραήλ, Itamar Ben-Gvir.

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός μίλησε για «απαράδεκτες εικόνες», για προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαίτησε εξηγήσεις από το Ισραήλ και κάλεσε τον Ισραηλινό πρέσβη για επίσημες διευκρινίσεις. Δηλαδή έκανε το ελάχιστο που οφείλει να κάνει μια κυβέρνηση όταν πολίτες της υφίστανται κρατική αυθαιρεσία και δημόσιο εξευτελισμό.

Και στην Ελλάδα;

Από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ούτε μια λέξη ουσίας. Ούτε μια στοιχειώδης καταδίκη. Ούτε μια δημόσια απαίτηση για εξηγήσεις. Ούτε μια διπλωματική ενόχληση προς το Τελ Αβίβ. Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν πολιτικός και επικοινωνιακός υπάλληλος του ισραηλινού κράτους, ακόμη κι όταν η εικόνα της βαρβαρότητας κάνει τον γύρο του κόσμου.

Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη αηδία είναι πως η Αθήνα δεν κρατά καν τα προσχήματα. Την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ακόμη και δεξιές ή ακροδεξιές, αναγκάζονται να αντιδράσουν για να μη χρεωθούν πλήρη συνενοχή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει τη σιωπή. Μια σιωπή που δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική θέση. Είναι αποδοχή. Είναι συνενοχή.

Γιατί όταν βλέπεις ανθρώπους να εξευτελίζονται δημόσια, όταν βλέπεις διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης να αντιμετωπίζονται σαν «εχθροί», όταν βλέπεις ένα κράτος να λειτουργεί με όρους στρατιωτικής αλαζονείας και δεν βρίσκεις ούτε μία λέξη να πεις, τότε έχεις ήδη διαλέξει πλευρά.

Και δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση έχει διαλέξει εδώ και καιρό. Οχι με βάση το διεθνές δίκαιο, ούτε με βάση την υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά με βάση γεωπολιτικές συναλλαγές, στρατιωτικές συμφωνίες και την πλήρη πρόσδεση στον άξονα ΗΠΑ–Ισραήλ.

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν μπορούν να ελέγξουν: οι λαοί βλέπουν. Και καταλαβαίνουν όλο και περισσότερο ποιοι σιωπούν μπροστά στη βαρβαρότητα και ποιοι, έστω και υποκριτικά ή καθυστερημένα, αναγκάζονται να μιλήσουν.