Ότι το καθεστώς Μητσοτάκη είναι ικανό για κάθε θεσμική ακροβασία προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του, είναι πλέον κοινός τόπος. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά μια πληροφορία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Δημοκρατία» και αναπαράγει με ιδιαίτερη ανησυχία ο Γιώργος Πετρόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Σύμφωνα με αυτήν, στο Μαξίμου επεξεργάζονται σχέδιο νομοθετικής παρέμβασης μέσα στον Αύγουστο που θα αφορά τον Ταλ Ντίλιαν, τον άνθρωπο που βρίσκεται στο επίκεντρο του σκανδάλου Predator.

Αν η πληροφορία επιβεβαιωθεί, δεν θα μιλάμε απλώς για μια ακόμη φωτογραφική διάταξη. Θα μιλάμε για πολιτικό και θεσμικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.

Το σενάριο που περιγράφεται είναι εξωφρενικό: να δοθεί στον Ισραηλινό επιχειρηματία η δυνατότητα να δικαστεί στη χώρα του, ενώ στην Ελλάδα ουσιαστικά να απαλλαγεί από τις συνέπειες της καταδίκης του. Μια μορφή ιδιότυπης ετεροδικίας που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές, όταν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί των βάσεων απολάμβαναν ειδικό καθεστώς προστασίας από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Αν πράγματι σχεδιάζεται κάτι τέτοιο, το μήνυμα είναι σαφές: υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών. Οι κοινοί θνητοί και οι «χρήσιμοι φίλοι» της εξουσίας.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της υποτιθέμενης μεθόδευσης. Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί τέτοια αγωνία να προστατευθεί ένας επιχειρηματίας που εδώ και μήνες αφήνει να αιωρούνται ισχυρισμοί για σχέσεις της εταιρείας του με ελληνικές κρατικές υπηρεσίες; Ήδη έχουν δημοσιοποιηθεί αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Ντίλιαν υποστηρίζει ότι υπάρχουν έγγραφα και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν συνεργασία της Intellexa με κρατικούς μηχανισμούς.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της υπόθεσης.

Διότι αν υπάρχουν πρόσωπα που γνωρίζουν πολλά για τη διαδρομή του Predator στην Ελλάδα, αυτά δεν είναι μόνο ο Ντίλιαν. Είναι και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι. Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι στα χέρια τους υπάρχουν έγγραφα, μηνύματα, συμφωνίες ή άλλα στοιχεία που θα μπορούσαν να φωτίσουν πλευρές του σκανδάλου που μέχρι σήμερα παραμένουν στο σκοτάδι.

Γι’ αυτό και η πληροφορία, ακόμη κι αν προς το παρόν δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, είναι εξαιρετικά σοβαρή. Γιατί ταιριάζει απόλυτα με μια κυβέρνηση που, αντί να επιδιώκει πλήρη διαλεύκανση του μεγαλύτερου μεταπολιτευτικού σκανδάλου παρακολουθήσεων, μοιάζει να αναζητά διαρκώς τρόπους πολιτικής διαφυγής.

Αν τελικά επιχειρήσουν να περάσουν μια τέτοια τροπολογία μέσα στον Αύγουστο, ελπίζοντας ότι η κοινωνία θα βρίσκεται στις παραλίες και η επικαιρότητα σε θερινή νάρκη, θα πρόκειται για ομολογία φόβου.

Γιατί μόνο ο φόβος εξηγεί γιατί μια κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού για να προστατεύσει έναν άνθρωπο που γνωρίζει πάρα πολλά.