Πηγή: Τζίνα Μοσχολιού – ΝΕΑ

Η κυβέρνηση έχει καταφύγει στο βολικό επικοινωνιακό καταφύγιο να υπογραμμίζει σε εμάς και στους έξω τη δήθεν προσήλωσή της στις δημοκρατικές αξίες. Παλαντζάρει τις έννοιες, σαν τα ντολμαδάκια.

Διότι εδώ μαθαίνουμε πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετώπισε το ελληνικό κράτος σαν εμπορικό ενδιάμεσο και γραφείο δημοσίων σχέσεων για παρακολουθήσεις.

Η αποκάλυψη του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο «ΒΗΜΑ» έρχεται να προστεθεί στη γνωστή υπόθεση εξαγωγών λογισμικού Predator με την άδεια του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ταλ Ντίλιαν, η κυβέρνηση έκανε και κάτι ακόμη: προχώρησε στην έκδοση επίσημων συστατικών επιστολών (Reference Certificate / Certificate of Good Performance) και «πιστοποιητικού κρατικού χρήστη» (Government User Certificate). Τα έγγραφα αυτά πιστοποιούσαν την «επιτυχημένη λειτουργία» του Predator στην Ελλάδα, ως εγγύηση για την εξαγωγή του σε τρίτες χώρες.

Το ελληνικό κράτος χρησιμοποίησε, δηλαδή, το θεσμικό του κύρος για να εγγυηθεί την αποτελεσματικότητα ενός λογισμικού υποκλοπών, το οποίο στην ίδια τη χώρα είχε μετατραπεί σε εργαλείο παρακολούθησης πολιτικών, υπηρεσιακών παραγόντων και δημοσιογράφων.

Και το ηθικό ζήτημα γίνεται ακόμη χειρότερο από το γεγονός ότι αυτό έγινε για να εξαχθεί σε χώρες όπως το Σουδάν και η Μαδαγασκάρη. Στη δεύτερη περίπτωση το Predator εντοπίστηκε σε κινητά δημοσιογράφων και στελεχών της αντιπολίτευσης. Τους δώσαμε τεχνογνωσία.

Στην περίπτωση του Σουδάν, όμως, τα πράγματα είναι ακόμη πιο σκοτεινά. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, η άδεια εξαγωγής οδήγησε το λογισμικό στα χέρια των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF), λίγο πριν τη γενικευμένη εμφύλια σύρραξη. Πρόκειται για δύναμη που ο ΟΗΕ έχει συνδέσει με εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Νταρφούρ: μαζικές δολοφονίες αμάχων, εθνοτικές εκκαθαρίσεις, ομαδικούς βιασμούς, σεξουαλική σκλαβιά, βασανιστήρια και επιθέσεις σε σχολεία, νοσοκομεία και χώρους λατρείας.

Με άλλα λόγια, το ελληνικό κράτος φέρεται να λειτούργησε ως εγγυητής ενός συστήματος παρακολούθησης που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό αντιφρονούντων σε περιοχές όπου διαπράττονταν φρικαλεότητες.

Κι ύστερα οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν για «κράτος δικαίου», για «ευρωπαϊκές αξίες» και για τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», ζητούν να τους πάρουμε στα σοβαρά.

Αν αληθεύουν όλα αυτά, δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη σκάνδαλο. Πρόκειται για την αποκάλυψη μιας πολιτικής που μετατρέπει το κράτος σε μεσάζοντα κερδοφορίας, ακόμη κι όταν στο τέλος της διαδρομής βρίσκονται αυταρχικά καθεστώτα, πόλεμοι και ανθρώπινα ερείπια.

Γιατί όταν το κέρδος γίνεται υπέρτατη αξία, η ηθική είναι πάντα το πρώτο θύμα.