Του Κώστα Παπαδάκη

Περίπου 40 χρόνια πέρασαν από το 1986 όταν πήρα το πτυχίο μου από τη Νομική Αθήνας. Ταυτόχρονα έκλεινε και για μένα ένας κύκλος πολιτικοποίησης στις διαδικασίες των «Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών» όπου μπήκα ανένταχτος, έχοντας αποχωρήσει από την Π.Π.Σ.Π. το 1982, όπως άλλωστε και τα περισσότερα μέλη των «Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών που ήσαν ανένταχτοι πρώην μέλη των διαλυμένων τη δεκαετία 1980 οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Η μεγάλη μου αγωνία ήταν αν μετά την αποφοίτηση υπάρχουν περιθώρια για να συνεχίσουμε την πολιτική δράση εκφράζοντας τα ίδια ή θα παραδοθούμε στην ιδιώτευση λόγω της απογοήτευσης και ακόμα χειρότερα στον καριερισμό και τη συντηρητικοποίηση.

Με τους προβληματισμούς αυτούς είχα γράψει τότε ένα κείμενο με τίτλο «Μετά το Πανεπιστήμιο τί;», που είχε μοιραστεί σε διάφορες εκδηλώσεις και διαδικασίες των Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών. Δεν το έχω πια, τα αρχεία μου εκείνης της περιόδου χάθηκαν και τότε δεν είχα ακόμη προσλάβει τον ηλεκτρονικό πολιτισμό.

Μια κορυφαία μορφή τότε στο χώρο, ο βετεράνος Κώστας Φώλιας, μου είχε απαντήσει σε κάποιο αμφιθέατρο ότι «η απάντηση στο ερώτημα είναι απλή: Θα δημιουργήσουμε αντίστοιχες συσπειρώσεις στους νέους μαζικούς μας χώρους και μερικοί από εμάς όσοι θέλουν θα φτιάξουμε και νέα κόμματα».

Η αλήθεια είναι ότι η σπουδαία γενιά εκείνη των συσπειρώσεων 1980 τον πρώτο στόχο τουλάχιστον τον πέτυχε με αρχή από τους εκπαιδευτικούς και τις «Παρεμβάσεις», αργότερα τους μηχανικούς, μετά τους δικηγόρους, αργότερα τους γιατρούς και άλλους. Σήμερα η εξωκοινοβουλευτική αριστερά έχει ριζώσει στους μαζικούς επιστημονικούς συλλόγους και τα αντίστοιχα σωματεία, συνδικαλίζεται και πολιτεύεται με επιτυχία. Αλλά και από κόμματα και οργανώσεις δεν πάμε πίσω. Από το έλλειμμα εκείνης της περιόδου τις μεθεπόμενες δεκαετίες αποκτήσαμε υπερπληθώρα: Κάθε ρεύμα και μια οργάνωση, κάθε τάση και μία διάσπαση. Πληθωρισμός συσκευασιών, έλλειμμα περιεχομένου.

Μέσα σε όλα αυτά μερικές αναρτήσεις πρόσφατα εκφράζουν πικρίες για πρόσωπα που προβάλλονται ως παράγοντες σε φορείς μελλοντικής εξουσίας. Δεν ωφελούν. Το μόνο που εισφέρουν είναι η ανακύκλωση του κουτσομπολιού και της χολής και ο αποπροσανατολισμός.

Η συντριπτική πλειοψηφία όσων πολιτικοποιήθηκαν στα φοιτητικά χρόνια ήταν συνήθως αυτοί που μετά ιδιώτευαν. Το επέτασσε η μικροαστική τους ιδιότητα, η κοινωνική τους προοπτική και κυρίως η αδυναμία των πολιτικών τους φορέων να εμφυσήσουν προοπτική και να αποτρέψουν την απογοήτευση. Αλλά αυτοί όποτε υπάρχει κάτι πειστικό που τους απευθύνεται ανταποκρίνονται. Αλλοτε πάλι έχουμε δεί μερικούς που σε περιόδους πολιτικής έντασης μετά την ιδιώτευση και τον καριερισμό επανέρχονται με τα νώτα εξασφαλισμένα στην πολιτική για να δείξουν στους γηγενείς πόσα λάθη έχουν κάνει.

Η ιστορία της αριστεράς και μάλιστα πολύ πιο βαριών σχηματισμών από τις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών γνώρισε ανθρώπους οι οποίοι εγκατέλειψαν και ιδιώτευσαν και μερικούς άλλους που πέρασαν απέναντι. Οι αντιφάσεις διαπερνούν τη ζωή της.

Ολοι έχουμε τα βιώματα και τις πικρίες μας. Αλλά οφείλουμε να τα τιθασεύουμε πολιτικά. Θυμάμαι και ο ίδιος εκείνα τα χρόνια, τα περισσότερα στελέχη των Α.Σ.Φ. να υποστηρίζουν με ζέση η το – ακατανόητο για μένα – αίτημα διεκδίκησης «ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ» και μάλιστα να το περνούν ως θέση μας. Παρότι διαφωνούσα ήμουν ίσως ο μόνος εκείνης της γενιάς που δεν έκανα μεταπτυχιακά. Οι περισσότεροι από την πλειοψηφία όχι μόνο έκαναν, αλλά μερικοί σήμερα είναι και καθηγητές Α.Ε.Ι, ευτυχώς οι περισσότεροι έμειναν στο κίνημα και βοηθάνε. Γελάω ακόμα με το σύνθημα, αλλά δεν τους κατηγορώ για τη στάση τους.

Στην πολιτική οφείλουμε αντί να μεμφόμαστε τον έναν και τον άλλον τώρα να κοιτάμε τη δουλειά μας, να κοιτάμε τη γραμμή μας το πόσο μπορούμε να πείθουμε τον κόσμο στον οποίο απευθυνόμαστε. Να προσθέτουμε πειστικές αντίρροπες δυνάμεις σε όσα οδηγούν στην ιδιώτευση και να προσφέρουμε πρότυπα όχι προς αποφυγή αλλά προς έμπνευση.

Το έχω ξαναπεί, η κοινωνία δεν είναι συντηρητική αν εμείς δεν είμαστε ικανοί να την ριζοσπαστικοποιήσουμε και να της δείξουμε προοπτική.