Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική προπαγάνδα καταρρέει όχι από τις αποκαλύψεις των αντιπάλων της, αλλά από τα ίδια τα λόγια των εκπροσώπων της. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη χθεσινή τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η οποία σήμερα μετατράπηκε σε πρωτοσέλιδο θέμα σε δύο από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας.

Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Όταν ακόμη και εφημερίδες που κάθε άλλο παρά μπορούν να χαρακτηριστούν «αντικυβερνητικές» αναδεικνύουν την υπόθεση, γίνεται φανερό ότι η κυβερνητική αμηχανία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.

Η αφορμή ήταν η κίνηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να ζητήσει από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου πλήρη διερεύνηση της παγίδευσης του τηλεφώνου του με το Predator. Αντί η κυβέρνηση να περιοριστεί σε μια ψύχραιμη δήλωση ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να υπερασπιστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και μέσα στη βιασύνη του άφησε να φανεί αυτό που εδώ και χρόνια η κυβέρνηση προσπαθεί να αρνείται: ότι θεωρεί τις υποκλοπές πολιτικό ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ίδια.

Η χαρακτηριστική αναφορά του ότι η υπόθεση «συζητείται από το 2022» και ότι «το 2023 ο κ. Σαμαράς ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία» προκάλεσε εύλογα ερωτήματα. Αν, όπως επί χρόνια υποστηρίζει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία σύνδεση του Μεγάρου Μαξίμου με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, γιατί επιχειρεί να συνδέσει την καταγγελία ενός πρώην πρωθυπουργού με την εκλογική πορεία της Νέας Δημοκρατίας;

Η απάντηση από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά ήταν άμεση και δηκτική:

«Αν θυμόμαστε καλά, η ΝΔ το 2023 είχε πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έχει κάποια σχέση η ΝΔ με την υπόθεση; Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μήπως; Γιατί λοιπόν ο κ. Μαρινάκης συσχετίζει την παρακολούθηση του κ. Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία και τις εκλογές του 2023;»

Το ερώτημα είναι πολιτικά βαρύ και δύσκολα αποφεύγεται. Εάν οι παρακολουθήσεις αποτελούν μια υπόθεση χωρίς καμία κυβερνητική εμπλοκή, γιατί κάθε αναφορά σε αυτές προκαλεί τέτοια νευρικότητα στο Μέγαρο Μαξίμου; Γιατί η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται πριν ακόμη της αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη;

Εδώ και χρόνια ακούμε τα ίδια επιχειρήματα: «δεν γνωρίζαμε», «δεν υπάρχει εμπλοκή», «όλα ερευνώνται», «φταίνε κάποιοι άλλοι». Ωστόσο, όταν ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπεύδει να ταυτίσει πολιτικά την υπόθεση των υποκλοπών με τη Νέα Δημοκρατία και την ηγεσία της, η εικόνα αλλάζει δραματικά.

Λέει ο λαός ότι «ομολογούν χωρίς ξύλο». Και στην προκειμένη περίπτωση, η πιο αποκαλυπτική ομολογία δεν προήλθε από κάποιον αντίπαλο της κυβέρνησης, αλλά από την ίδια την προσπάθειά της να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Το ερώτημα που απομένει είναι αν η Δικαιοσύνη θα διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες, ανεξάρτητα από το ποιον αφορούν, ή αν η υπόθεση των υποκλοπών θα προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των σκανδάλων που δεν έφτασαν ποτέ μέχρι το τέλος.