Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Για πολλούς πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Όμως η δήλωση του πρώην υπουργού και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τζαβάρα, πριν από λίγες μέρες, αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποκαλυπτική για όσα ζυμώνονται στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης.

Ο Τζαβάρας, ένα πρόσωπο που διατηρεί πολιτικό βάρος στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς, υποστήριξε ότι ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά «θα δώσει διέξοδο σε όσους νιώθουν απογοήτευση που ανήκουν στη ΝΔ και αισθάνονται να προδίδονται πολιτικά».

Η δήλωση αυτή δεν ήταν μια προσωπική εκτίμηση της στιγμής. Αντανακλά μια υπαρκτή κινητικότητα που εδώ και μήνες καταγράφεται στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.

Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι όσοι θεωρούσαν ότι ο ίδιος ο Τζαβάρας θα αναλάμβανε κεντρικό ρόλο στο νέο πολιτικό εγχείρημα, ακόμη και ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ενώ αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι ένα τέτοιο κόμμα θα μπορούσε να αποσπάσει ένα αξιοσημείωτο τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Η μεγάλη «δεξαμενή» των δυσαρεστημένων

Ο ίδιος ο Τζαβάρας έχει υποστηρίξει ότι περίπου 1,3 εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τη Νέα Δημοκρατία σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Πρόκειται για πολίτες που σήμερα εμφανίζονται είτε ως αναποφάσιστοι είτε έχουν μετακινηθεί προς δεξιότερους πολιτικούς σχηματισμούς.

Αυτή ακριβώς η μεγάλη εκλογική δεξαμενή αποτελεί τον βασικό στόχο του Αντώνη Σαμαρά.

Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας ονόματα που φέρονται να συμμετέχουν στις διεργασίες του νέου κόμματος ή να βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού.

Ανάμεσά τους αναφέρονται οι Λυμπερόπουλος, Καραχάλιος, Λαζαρίδης, Μάζης, Μελετόπουλος και άλλα στελέχη που εκφράζουν τον παραδοσιακό εθνικοδεξιό χώρο -υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις- και ασκούν έντονη κριτική στη στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η αποκάλυψη της «Καθημερινής» δείχνει τον φόβο

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η σημερινή αποκάλυψη της «Καθημερινής», σύμφωνα με την οποία νεοδημοκράτης βουλευτής χρηματοδότησε ιδιωτική δημοσκόπηση στα βόρεια προάστια της Αθήνας, προκειμένου να μετρηθεί η δυναμική ενός πιθανού κόμματος Σαμαρά.

Το αποτέλεσμα μόνο αδιάφορο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το νέο εγχείρημα συγκεντρώνει 8% σε μια περιοχή που θεωρείται διαχρονικά από τα πιο ισχυρά εκλογικά προπύργια της Νέας Δημοκρατίας.

Αν τα στοιχεία αυτά αντανακλούν πραγματικές πολιτικές τάσεις, τότε στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας.

Δεν πρόκειται για διαφωνία. Πρόκειται για πόλεμο.

Όσα εξελίσσονται δεν θυμίζουν μια ακόμη εσωκομματική γκρίνια.

Πρόκειται για μια σύγκρουση με χαρακτηριστικά πολιτικού εμφυλίου στον χώρο της Δεξιάς.

Από τη μία βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία έχει επιλέξει μια βαθιά νεοφιλελεύθερη και πλήρως ευρωατλαντική στρατηγική.

Από την άλλη επιχειρεί να συγκροτηθεί ένας νέος δεξιός πόλος, ο οποίος φιλοδοξεί να εκφράσει όσους θεωρούν ότι η κυβέρνηση εγκατέλειψε τις παραδοσιακές θέσεις της Δεξιάς στα ζητήματα της εθνικής πολιτικής, της μετανάστευσης, της οικονομίας και της ταυτότητας.

Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο ιδεολογικές διαφοροποιήσεις.

Αφορά εκλογική επιρροή, κομματικούς μηχανισμούς, οικονομικά στηρίγματα, επιχειρηματικά κέντρα και την ηγεμονία στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο.

Καμία λύση για τον κόσμο της εργασίας

Για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους και τη νεολαία, αυτή η αντιπαράθεση δεν συνιστά πραγματική πολιτική επιλογή.

Πρόκειται για μια ενδοαστική σύγκρουση γύρω από το ποιος θα διαχειριστεί αποτελεσματικότερα το ίδιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα.

Είτε με τον Μητσοτάκη είτε με τον Σαμαρά, οι στρατηγικές επιλογές παραμένουν ίδιες: προστασία των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο, στήριξη των τραπεζών, των εφοπλιστών και των ισχυρών οικονομικών ομίλων, ενώ ο λογαριασμός συνεχίζει να φορτώνεται στην κοινωνική πλειοψηφία.

Η κρίση που διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία και οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται στον δεξιό χώρο αποτελούν εκδήλωση των αντιφάσεων του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η λύση θα προκύψει από έναν ακόμη δεξιό «σωτήρα».

Η πραγματική διέξοδος για τον λαό δεν βρίσκεται στην αναδιάταξη των κομμάτων της άρχουσας τάξης, αλλά στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, στην οργάνωση των κοινωνικών αγώνων και στη συγκρότηση μιας πραγματικά αντικαπιταλιστικής και αντισυστημικής Αριστεράς.

Ο εμφύλιος της Δεξιάς μπορεί να αποδυναμώνει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Δεν αλλάζει όμως το βασικό γεγονός: όσο η πολιτική εξουσία υπηρετεί τα ίδια ταξικά συμφέροντα, οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας θα παραμένουν στο περιθώριο.