Όσοι επιχειρούν να παρουσιάσουν το νέο πολιτικό μόρφωμα που συνδέεται με τον Αλέξη Τσίπρα ως κάτι «φρέσκο», «ριζοσπαστικό» ή ακόμη και «προοδευτικό», καλό θα ήταν να προσέξουν λίγο περισσότερο τις δημόσιες τοποθετήσεις των στελεχών του.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η παρέμβαση της αναπληρώτριας τομεάρχη Εργασίας της ΕΛ.Α.Σ., Νεκταρίας Αγγελάκη, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο OPEN, όπου διατύπωσε χωρίς περιστροφές δύο θέσεις που αποτελούν διαχρονικές επιλογές της νεοφιλελεύθερης και συντηρητικής πολιτικής.

Αφενός υπερασπίστηκε τον θεσμό της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, παρά το γεγονός ότι η εφαρμογή του απέτυχε πολιτικά και επιχειρησιακά, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα και χωρίς να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τα προβλήματα των ιδρυμάτων.

Αφετέρου τάχθηκε υπέρ της ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών –ή, κατά την κυβερνητική ορολογία, «μη κρατικών»– πανεπιστημίων, υιοθετώντας πλήρως τη λογική της εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης.

Δεν πρόκειται για δευτερεύουσες διαφωνίες.

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αποτελούν δύο από τις πιο εμβληματικές επιλογές της κυβερνητικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας στον χώρο της εκπαίδευσης. Η πρώτη αντιμετωπίζει τα πανεπιστήμια ως χώρους αστυνόμευσης αντί για χώρους ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Η δεύτερη μετατρέπει σταδιακά τη γνώση από κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα που αγοράζεται από όσους διαθέτουν την απαραίτητη οικονομική δυνατότητα.

Είναι, λοιπόν, εύλογο το ερώτημα: τι ακριβώς υπάρχει το «νέο» σε αυτές τις θέσεις;

Όταν ένα κόμμα υιοθετεί βασικούς πυλώνες της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης ατζέντας, δύσκολα μπορεί να εμφανιστεί ως φορέας πολιτικής ανατροπής. Η αλλαγή λογοτύπου, ο διαφορετικός επικοινωνιακός λόγος και οι διακηρύξεις περί «ηθικής επανάστασης» δεν αρκούν για να κρύψουν το ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο.

Για όσους υπερασπίζονται τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, η αντίθεση στα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν αποτελεί ιδεολογική εμμονή αλλά υπεράσπιση μιας θεμελιώδους κοινωνικής κατάκτησης: ότι η πρόσβαση στη γνώση δεν μπορεί να εξαρτάται από το πορτοφόλι του καθενός.

Αντίστοιχα, η ασφάλεια στα πανεπιστήμια δεν διασφαλίζεται με ειδικά αστυνομικά σώματα, αλλά με επαρκή χρηματοδότηση, προσωπικό, φύλαξη που λογοδοτεί στα ίδια τα ιδρύματα και πανεπιστήμια ανοιχτά στην κοινωνία, όχι στρατοπεδοποιημένα.

Οι τοποθετήσεις της κ. Αγγελάκη έχουν αξία όχι επειδή προκαλούν έκπληξη, αλλά επειδή αποκαλύπτουν ότι πίσω από τη ρητορική περί «νέας μεταπολίτευσης» και «ηθικής επανάστασης» βρίσκονται γνώριμες συντηρητικές επιλογές.

Τελικά, το «καινούργιο» που προβάλλεται δεν φαίνεται να αφορά το πολιτικό περιεχόμενο, αλλά μόνο τη συσκευασία. Γιατί όταν υπερασπίζεσαι την εμπορευματοποίηση της παιδείας και την αστυνόμευση των πανεπιστημίων, δύσκολα μπορείς να πείσεις ότι εκπροσωπείς μια εναλλακτική απέναντι στο κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο.