Την ώρα που εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και νεολαία βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα διαρκές κύμα ακρίβειας, μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη και τη σταδιακή διάλυση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, το κράτος αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι λεφτά υπάρχουν — αρκεί να ξέρεις σε ποια πόρτα να χτυπήσεις. Και για τους μηχανισμούς της εξουσίας, οι πόρτες αυτές είναι πάντοτε ορθάνοιχτες.
250 ευρώ τον μήνα στους ανθρώπους της Προεδρίας
Με απόφαση που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 21 Αυγούστου 2026, θεσπίζεται «επίδομα ειδικών καθηκόντων» ύψους 250 ευρώ τον μήνα για το προσωπικό της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Το επίδομα αφορά το σύνολο του προσωπικού -πολιτικό και ένστολο- ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η απόφαση έχει αναδρομική ισχύ από την 1η Ιουλίου 2026.
Δηλαδή, σε μια χώρα όπου για κάθε μικρή ενίσχυση προς τους εργαζόμενους οι κυβερνήσεις επικαλούνται τα περίφημα «δημοσιονομικά περιθώρια», για το προσωπικό της Προεδρίας βρέθηκε άμεσα ο τρόπος να δημιουργηθεί ένα ακόμη κρατικό κονδύλι.
Η διαδικασία είχε ξεκινήσει ήδη από τις 24 Ιουλίου, μετά από σχετική πρόταση της Γενικής Γραμματέως της Προεδρίας.
600.000 ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου
Η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν είναι ένα εφάπαξ «δωράκι». Μόνο για το υπόλοιπο του 2026, η επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού υπολογίζεται περίπου στις 600.000 ευρώ, ενώ η δαπάνη προβλέπεται να συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, καθώς έχει ενσωματωθεί στον προϋπολογισμό της Προεδρίας.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η πρόκληση.
Για τους εργαζόμενους, τους εκπαιδευτικούς, τους υγειονομικούς, τους συνταξιούχους και τη νεολαία, το μόνιμο κυβερνητικό τροπάρι είναι: «Δεν υπάρχουν χρήματα». Δεν υπάρχουν χρήματα για ουσιαστικές αυξήσεις μισθών. Δεν υπάρχουν χρήματα για τη στελέχωση των νοσοκομείων. Δεν υπάρχουν χρήματα για την Παιδεία. Δεν υπάρχουν χρήματα για κοινωνικές παροχές. Δεν υπάρχουν χρήματα για να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια που κατατρώει το εισόδημα των λαϊκών νοικοκυριών.
Υπάρχουν, όμως, χρήματα για νέα επιδόματα στους μηχανισμούς του κράτους.
Άλλοι μετράνε τα κέρματα, άλλοι μοιράζουν μπόνους
Η εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική της ταξικής πολιτικής που εφαρμόζεται. Ο εργαζόμενος μετράει στο τέλος του μήνα αν θα μπορέσει να πληρώσει το νοίκι και το ρεύμα. Ο συνταξιούχος υπολογίζει αν θα περισσέψει κάτι για τα φάρμακα και τα τρόφιμα. Η νεολαία βλέπει μπροστά της μισθούς που δεν επιτρέπουν ούτε στοιχειώδη αυτονομία.
Και την ίδια στιγμή, για το προσωπικό του ανώτατου πολιτειακού θεσμού της αστικής δημοκρατίας, δημιουργείται ένα νέο «επίδομα ειδικών καθηκόντων» 250 ευρώ τον μήνα.
Δεν είναι τα 250 ευρώ καθαυτά το μεγαλύτερο πρόβλημα. Είναι η πολιτική λογική πίσω από αυτά.
Γιατί όταν η κυβέρνηση μιλά για «δημοσιονομική πειθαρχία» όταν πρόκειται για τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά βρίσκει πόρους όταν πρόκειται για το κράτος και τους μηχανισμούς του, τότε αποκαλύπτεται ποιανού τα συμφέροντα θεωρεί πραγματικά προτεραιότητα. (Θυμάστε το μπόνους των 600 ευρώ στους μπάτσους;)
Το κράτος έχει λεφτά — αλλά όχι για όλους
Αυτή είναι τελικά η ουσία.
Το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που απλώς «διαχειρίζεται» τα δημόσια οικονομικά. Είναι ένας μηχανισμός ταξικής εξουσίας.
Και οι επιλογές του το αποδεικνύουν καθημερινά.
Απέναντι σε μια πολιτική που ζητά από τον λαό να ζει με όλο και λιγότερα, ενώ εξασφαλίζει προνόμια και επιδόματα για τους μηχανισμούς της εξουσίας, η εργατική τάξη έχει μόνο έναν δρόμο:
Να σηκώσει κεφάλι. Να βγει στον δρόμο. Να διεκδικήσει όσα της ανήκουν.
0 Comments