Πηγή: του Γιώργου Βασσάλου – f/b

Η εισαγωγή από την Ελλάδα του ισραηλινού συστήματος αεράμυνας, μετονομασμένου σε «Ασπίδα του Αχιλλέα», θα θωρακίσει τη χώρα; Όχι. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί εθνική προδοσία. Γιατί;

Γιατί το σύστημα αυτό παραδίδει τον έλεγχο της αεράμυνας της Ελλάδας στο Ισραήλ. Πώς; Τα ακόλουθα συστήματα που αγοράζονται —και πληρώνονται από τον ελληνικό λαό στην τιμή των 3/4 της ετήσιας χρηματοδότησης όλων των νοσοκομείων της χώρας— χρειάζονται συνεχείς ενημερώσεις λογισμικού, κρυπτογραφημένες ζεύξεις δεδομένων για την αναγνώριση των στόχων, εργασίες διασύνδεσης των επιμέρους συστημάτων (ραντάρ, όπλα και συντονισμός), ανταλλακτικά και ορισμένα πυρομαχικά (π.χ. πυραύλους), που μπορούν να παρέχουν μόνο οι (κυρίως κρατικές) ισραηλινές εταιρείες που μας τα πωλούν:

1. Το νέο εθνικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (Command-and-Control – C2) της Rafael, που προορίζεται να διασυνδέσει τα διαφορετικά επίπεδα αεράμυνας σε ένα ενιαίο δίκτυο, θα εξαρτάται από τους Ισραηλινούς για διορθώσεις σφαλμάτων (bugs), updates και κρυπτογραφικά κλειδιά IFF για την αναγνώριση φίλου ή εχθρού.

2. Τα τρία συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας μικρού (SPYDER της Rafael), μεσαίου (BARAK MX της IAI) και μεγάλου (David’s Sling, κι αυτό της Rafael) βεληνεκούς θα εξαρτώνται από τους Ισραηλινούς για δεδομένα και βιβλιοθήκες απειλών, συστήματα καθοδήγησης, συντήρηση και αναπλήρωση αναχαιτιστικών πυραύλων.

3. Τα πολυλειτουργικά ραντάρ εντοπισμού και παρακολούθησης εναέριων απειλών των ELTA και IAI θα χρειάζονται συνεχή προμήθεια λογισμικού επεξεργασίας σημάτων, εντοπισμού, ταξινόμησης και παρακολούθησης στόχων.

4. Για τον πολλαπλό εκτοξευτή πυραύλων/ρουκετών πυροβολικού PULS προβλέπονται στη σύμβαση δέκα χρόνια υποστήριξης από την Elbit, που δεν μπορούν παρά να αφορούν και το σύστημα ελέγχου πυρός, καθώς και την προσαρμογή και πιστοποίηση νέων πυρομαχικών.

5. Για το σύστημα αντιμετώπισης ντρόουνς Drone Dome, που προβλέπεται σε συμπληρωματική της «Ασπίδας του Αχιλλέα» σύμβαση 26 εκατ. με τη Rafael, η Ελλάδα θα εξαρτάται από το Ισραήλ, εκτός όλων των παραπάνω, και για την προσθήκη νέων αισθητήρων και μέσων αναχαίτισης.

Τέτοιας μορφής εξάρτηση υπάρχει φυσικά και με αμερικανικά οπλικά συστήματα, όπως (αυτή τη στιγμή) τα F-16 και F-35, αλλά και οι Patriot. Την εξάρτηση αυτού του τύπου ο ελληνισμός την πλήρωσε ακριβά το 1974, όταν ο Αμερικανός ΥΠ.ΕΞ. Χένρι Κίσινγκερ ενορχήστρωσε την κατάληψη της μισής Κύπρου από την Τουρκία.

Το να δένεται όμως τόσο σφιχτά η άμυνα της Ελλάδας με μια χώρα που διαπράττει Γενοκτονία και της οποίας υπουργός δηλώνει ότι «πρέπει να δολοφονούνται 30 με 40 Παλαιστίνιοι τη μέρα» αποτελεί ένα επιπλέον στρώμα επιβλαβούς εξάρτησης. Περνάμε σε άλλη πίστα ξεκληρίσματος των υλικών προϋποθέσεων της ανεξαρτησίας μας.

Το ισραηλινό ανακοινωθέν μιλά για μία από τις σημαντικότερες αμυντικές συμφωνίες στην ιστορία του Ισραήλ, κάτι που δείχνει ότι η Ελλάδα δίνει αυτή τη στιγμή σανίδα σωτηρίας σε μια χώρα που απομονώνεται όλο και περισσότερο στο διεθνές στερέωμα λόγω της δολοφονικής δράσης της και της επιδεικτικής περιφρόνησής της για το διεθνές δίκαιο. Αγοράζουμε, δε, τα συστήματα αυτά ακριβώς τη στιγμή που η ανεπάρκειά τους έχει αποδειχτεί στην πράξη, αφού το Ιράν έχει πολλάκις δείξει ότι μπορεί να βομβαρδίζει στόχους ακόμα και στο κέντρο του Τελ Αβίβ.

Τα μέλη της πιο διεφθαρμένης ελληνικής κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών δικαιολογούν φυσικά τη συμφωνία με την επίκληση του υποτιθέμενου κοινού εχθρού: της Τουρκίας. Δεν γνωρίζουμε (ακόμα) πόσες μίζες έχουν τσεπώσει, αλλά μπορούμε να αφήσουμε τη φαντασία μας να οργιάσει. Εδώ έχουμε στείλει Patriot να φυλάνε τους προμηθευτές πετρελαίου του Βαρδινογιάννη στη Σαουδική Αραβία κι όπου να ’ναι μπορεί να στείλουμε και στην Ουκρανία. Μιλάμε για την πρωθυπουργό που αγόρασε κατασκοπευτικό λογισμικό από το Ισραήλ για να παρακολουθεί τους υπουργούς του ωστέ να μη του τρώνε τις μίζες.

Οι προσεκτικοί παρατηρητές των διεθνών εξελίξεων, όμως, θα θυμούνται ότι η Τουρκία ήταν αυτή που απάλλαξε το Ισραήλ από τον πιο ενοχλητικό γι’ αυτό στρατό της περιοχής, αυτόν της Συρίας του Άσσαντ, επιτρέποντάς του έτσι να κινηθεί γρήγορα κατά του Ιράν.

Η σύγκρουση Ισραήλ – Τουρκίας είναι μάλλον φραστική και επιφανειακή, ενώ η ντε φάκτο συνέργειά τους στο πεδίο έχει ιστορικό βάθος. Η προσδοκία ότι το Ισραήλ θα σταθεί 100% στο πλευρό μας και θα μας παρέχει ό,τι χρειαζόμαστε στο ενδεχόμενο μιας μελλοντικής σύγκρουσης με την Τουρκία έχει πολύ λιγότερη βάση από την υπόθεση ότι θα μας μοιραστεί με την Τουρκία ως σφαίρα επιρροής, όπως έκανε και με τη Συρία.