Σαν σήμερα, στις 18 Σεπτέμβρη 1936, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την επιβολή της στυγνής δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, η αστική τάξη και το παλάτι, μέσω του ανδρείκελου τους Ιωάννη Μεταξά, θεσπίζουν τον διαβόητο Αναγκαστικό Νόμο 117 «Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των συνεπειών αυτού».

Δεν επρόκειτο για μια απλή νομική διευθέτηση, αλλά για το επίσημο εναρκτήριο λάκτισμα μιας άγριας, συστηματικής και απάνθρωπης κρατικής τρομοκρατίας.

Ο Ν. 117 αποτέλεσε το βασικό νομικό εργαλείο για την πλήρη κατάργηση των πολιτικών κομμάτων, τη διάλυση των δημοκρατικών θεσμών και τη μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στόχος του δεν ήταν άλλος από την πλήρη εξάρθρωση του εργατικού κινήματος, του ΚΚΕ και κάθε προοδευτικής φωνής που αντιστεκόταν στην εξαθλίωση και τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Η δικτατορία του Μεταξά δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε ήταν το προϊόν ενός «παλαβού στρατιωτικού». Ήταν η συνειδητή επιλογή του εγχώριου κεφαλαίου και του ξένου (κυρίως βρετανικού) ιμπεριαλισμού για να ανακόψουν τη ραγδαία άνοδο των λαϊκών αγώνων.

Το μεγαλειώδες κίνημα του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη είχε τρομοκρατήσει τους αστούς. Η απάντησή τους ήταν ο φασισμός.

Ο Α.Ν. 117 ήρθε να συμπληρώσει και να σκληρύνει το «Ιδιώνυμο» του Βενιζέλου (Ν. 4229/1929), αποδεικνύοντας τη διαχρονική συνέχεια του αστικού κράτους όταν πρόκειται για την καταστολή του ταξικού εχθρού. Με τον νόμο αυτό, ποινικοποιήθηκε η κομμουνιστική ιδεολογία και κάθε μορφή αριστερής δραστηριότητας.Θεσπίστηκαν οι εκτοπίσεις, οι φυλακίσεις και τα μεσαιωνικά βασανιστήρια (το ρετσινόλαδο, ο πάγος, η απομόνωση) στις εξορίες της Ανάφης, της Ακροναυπλίας, της Φολέγανδρου και του Άη Στράτη.

Καθιερώθηκαν οι δηλώσεις μετάνοιας, ένας μηχανισμός ψυχολογικού και ηθικού εκβιασμού με στόχο την ταπείνωση και την κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος των κομμουνιστών.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου χρησιμοποίησε τον Ν. 117 για να γεμίσει τις φυλακές με την εμπροσθοφυλακή του εργατικού κινήματος. Είναι η ίδια δικτατορία που λίγα χρόνια μετά, αποδεικνύοντας την απόλυτη ταξική της φύση, παρέδωσε σιδηροδέσμιους τους κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους στους ναζί κατακτητές, οδηγώντας τους στα εκτελεστικά αποσπάσματα της Καισαριανής και άλλων μαρτυρικών τόπων.

Ενενήντα χρόνια μετά, η μνήμη της 18ης Σεπτεμβρίου 1936 δεν είναι μια απλή αναφορά στο παρελθόν. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αστική δικτατορία όταν νιώθει ότι απειλούνται τα κέρδη και η εξουσία της.

Οι νόμοι του Μεταξά ηττήθηκαν στην πράξη από την ηρωική στάση των αγωνιστών που δεν λύγισαν στα ξερονήσια, από την εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την ασταμάτητη πάλη του λαού μας.

Σήμερα, σε μια εποχή που το σύστημα επιστρατεύει ξανά τον αυταρχισμό, την καταστολή των απεργιών και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, διδασκόμαστε από την ιστορία. Το εργατικό κίνημα δεν λυγίζει από νόμους και διατάγματα.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές που κράτησαν όρθια την κόκκινη σημαία στους σκοτεινούς καιρούς της μεταξικής τρομοκρατίας! Ο φασισμός και το σύστημα που τον γεννά θα τσακιστούν στους δρόμους του αγώνα!