Ενώ τα πληρωμένα αστικά ΜΜΕ πανηγυρίζουν για τις «σταθερές» επιδόσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, παρουσιάζοντας δημοσκοπήσεις όπου η Νέα Δημοκρατία «αγγίζει» ή συντηρείται οριακά στο 30% στην εκτίμηση ψήφου, η πραγματική ζωή γράφεται καθημερινά με όρους οικονομικής εξαθλίωσης. Η εικονική πραγματικότητα των κυβερνητικών non-papers συγκρούεται βίαια με την αμείλικτη καθημερινότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτής της κοινωνικής χρεοκοπίας έρχεται από τη Βόρεια Ελλάδα. Σύμφωνα με την τρέχουσα ειδησεογραφία, καταγράφεται ένα μαζικό, καθημερινό κύμα μετακίνησης χιλιάδων πολιτών προς τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία. Ο λόγος; Ένας απελπισμένος «τουρισμός καυσίμων». Άνθρωποι του μόχθου αναγκάζονται να διανύουν χιλιόμετρα και να σχηματίζουν ουρές στα πρατήρια των γειτονικών χωρών για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ τους, καθώς η τιμή της αμόλυβδης στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε απλησίαστο είδος πολυτελείας.

Η διαφορά αγγίζει ή και ξεπερνά τα 50 έως 70 λεπτά το λίτρο στην αμόλυβδη. Για ένα μέσο οικογενειακό αυτοκίνητο, αυτό μεταφράζεται σε κέρδος δεκάδων ευρώ ανά γέμισμα. Την ίδια ώρα που οι μισθοί στην Ελλάδα παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα φτώχειας, οι Έλληνες οδηγοί αναγκάζονται να ξοδεύουν σχεδόν το 5% του μηνιαίου εισοδήματός τους μόνο και μόνο για να αγοράσουν 40 λίτρα βενζίνης.

Η κυβέρνηση των «αρίστων» και των πολιτικών τζακιών ισχυρίζεται προκλητικά ότι δεν μπορεί να παρέμβει. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική. Η διατήρηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) και του ΦΠΑ στο 24% στα καύσιμα αποτελεί συνειδητή, ταξική επιλογή. Το κράτος του κεφαλαίου αρνείται πεισματικά να μειώσει αυτούς τους έμμεσους φόρους –που γονατίζουν οριζόντια τα λαϊκά νοικοκυριά– για να διασφαλίσει τα ματωμένα πλεονάσματα και να επιδοτήσει τα κέρδη των μεγάλων διυλιστηρίων και των ενεργειακών ολιγαρχών.

Ενώ, λοιπόν, οι εγχώριες ελίτ αναδιατάσσουν τα πιόνια τους στο παρασκήνιο, οι «ιδιοκτήτες της χώρας» τσακώνονται για τη γαλάζια διαδοχή της δυναστείας και οι δημοσκοπήσεις επιστρατεύονται για να δείξουν μια ανύπαρκτη κοινωνική συναίνεση, ο λαός μετακινείται στα σύνορα για να μπορέσει απλώς να πάει στη δουλειά του.

Η απάντηση στην ακρίβεια και τη φτώχεια δεν βρίσκεται στις ατομικές λύσεις της επιβίωσης ούτε στις κάλπες των συστημικών κομμάτων που υπηρετούν την ίδια πολιτική. Βρίσκεται στην οργανωμένη, ταξική αντεπίθεση. Δεν θα γίνουμε οι επαίτες των Βαλκανίων για να πλουτίζουν τα τζάκια και οι ολιγάρχες. Μείωση των φόρων εδώ και τώρα, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και ανατροπή της πολιτικής τους στους δρόμους του αγώνα!