Το σημερινό πρωτοσέλιδο και ρεπορτάζ της εφημερίδας «Δημοκρατία» έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο κυνικό τρόπο αυτό που ο κόσμος της αριστεράς και η εργατική τάξη γνωρίζουν καλά: ο νεοποτισμός, η οικογενειοκρατία και η ιδιοποίηση του κράτους ως προσωπικού τιμαρίου ζουν και βασιλεύουν στην αστική, συντηρητική παράταξη.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η σύγκρουση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την αδελφή του, Ντόρα Μπακογιάννη, έχει οδηγηθεί στα άκρα. Η αφορμή μπορεί να εμφανίζεται ως μια διαφωνία για το αν η Ντόρα θα μετακινηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας (κάτι που ο πρωθυπουργός αρνείται επίμονα), όμως η ουσία κρύβει ένα βαθύ, άγριο και παρασκηνιακό ξεκαθάρισμα λογαριασμών για την «επόμενη ημέρα» και τη συνέχεια της «δυναστείας Μητσοτάκη».

Όπως αποκαλύπτεται, πίσω από τις δημόσια διατυπωμένες αιχμές της Μπακογιάννη για την «αλαζονεία» υπουργών, κρύβεται μια μάχη για το ποιος γιος θα πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής. Από τη μία πλευρά, η Ντόρα επιχειρεί να κρατήσει ζωντανό το πολιτικό μέλλον του Κώστα Μπακογιάννη. Από την άλλη, το Μέγαρο Μαξίμου –υπό την ισχυρή επιρροή και της Μαρέβας– φαίνεται πως μεθοδεύει το «άδειασμα» του γηπέδου στα Χανιά, ώστε να στρωθεί το χαλί για τη μελλοντική κάθοδο του γιου του πρωθυπουργικού ζεύγους, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Το μπάχαλο στη δεξιά και τα επιχειρηματικά ντιλ

Αυτές οι αποκαλύψεις, βέβαια, δεν έρχονται σε πολιτικό κενό αέρος, ούτε από κάποιο «αντικειμενικό» ενδιαφέρον για την εξυγίανση της πολιτικής ζωής. Το γεγονός ότι ένα παραδοσιακό δεξιό έντυπο επιλέγει να βγάλει στη σέντρα τις ενδοοικογενειακές μαχαιριές των Μητσοτάκηδων αποτυπώνει το απόλυτο μπάχαλο που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη δεξιά παράταξη.

Οι υπόγειες διεργασίες και οι ανακατατάξεις στο αστικό στρατόπεδο είναι καταιγιστικές. Στο παρασκήνιο φημολογείται έντονα ότι ο όμιλος Φιλιππάκη ετοιμάζεται να σταθεί ανοιχτά δίπλα στο δεξιό μόρφωμα του Σαμαρά ενόψει των εκλογών. Η επιθετική αυτή αρθρογραφία αποτελεί το προοίμιο μιας ευρύτερης σύγκρουσης επιχειρηματικών και εκδοτικών συμφερόντων που αναδιατάσσουν τα πιόνια τους, αντιλαμβανόμενοι το τέλος της παντοδυναμίας του Μαξίμου.

Φυσικά για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, αυτή η ενδοοικογενειακή και ενδοπαραταξιακή βεντέτα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη απόδειξη της σήψης του αστικού πολιτικού συστήματος. Την ώρα που η κοινωνία φτωχοποιείται από την ακρίβεια, τα νοικοκυριά αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα και η δημόσια υγεία και παιδεία καταρρέουν, οι «ιδιοκτήτες της χώρας» τσακώνονται για το ποιος γόνος θα κάτσει στον επόμενο θώκο εξουσίας.

Δεν πρόκειται απλώς για εσωκομματική γκρίνια. Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι για τη δεξιά και το κεφάλαιο, η πολιτική σκηνή είναι μια ανώνυμη εταιρεία που κληρονομείται από πατέρα σε γιο και από θείο σε ανίψι, με τις πλάτες των μεγαλοεκδοτών να ρυθμίζουν το παιχνίδι.

Το δικό μας καθήκον, είναι να αναδεικνύουμε αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις. Δεν μας αφορά ποιος από τους επίδοξους κληρονόμους ή ποιο επιχειρηματικό μπλοκ θα επικρατήσει στις υπόγειες στοές του αστικού κράτους. Μας αφορά να ανατρέψουμε συνολικά την πολιτική τους, το σύστημα που τους θρέφει και την αυταπάτη ότι η μοίρα αυτού του τόπου είναι δεμένη με τα συμφέροντα των πολιτικών τζακιών.

Η ιστορία δεν γράφεται στα σαλόνια των δυναστειών και των εκδοτών, αλλά στους δρόμους των ταξικών αγώνων!