Ένα χρόνο μετά το δημοσίευμα μας για το δίκτυο σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στο οποίο εμπλέκονται μέλη της ισραηλινής ελίτ, οι εξελίξεις μέσα από το ίδιο το ισραηλινό κοινοβούλιο επιβεβαιώνουν τη φρίκη, αλλά και το μέγεθος της πολιτικής συγκάλυψης.
Πριν από ακριβώς έναν χρόνο, κόντρα στη γενικευμένη ομερτά των συστημικών Μέσων Ενημέρωσης, που έκαναν λόγο για τον μεγάλο σύμμαχο της Ελλάδας, εμείς αναδεικνύαμε τις καταγγελίες για ένα τρομακτικό σκάνδαλο οργανωμένων δικτύων trafficking, τελετουργικών κακοποιήσεων και βιασμών ανηλίκων στο Ισραήλ. Ένα σκάνδαλο που άγγιζε τον στενό πυρήνα της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του Τελ Αβίβ.
Σήμερα, το τείχος της σιωπής παρουσιάζει ρωγμές, καθώς η υπόθεση έφτασε μέχρι την Κνεσέτ (το ισραηλινό κοινοβούλιο), προκαλώντας τριγμούς στο εγχώριο κατεστημένο.
Σε μια ιστορική κοινή συνεδρίαση κοινοβουλευτικών επιτροπών, γυναίκες επιζώσες βρήκαν το θάρρος να σπάσουν τον φόβο και να καταθέσουν δημόσια. Οι μαρτυρίες τους περιέγραψαν έναν εφιάλτη που ξεκινούσε από την παιδική τους ηλικία και περιλάμβανε σαδιστικές τελετές κακοποίησης. Το πιο κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, ήταν η ευθεία εμπλοκή νυν και πρώην μελών της Κνεσέτ, καθώς και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν την πολιτική και οικονομική τους ισχύ ως απόλυτη ασπίδα προστασίας.
Η ίδια η πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάσταση της Γυναίκας στην Κνεσέτ, Πνίνα Ταμένο-Σέτε, αναγκάστηκε να παραδεχθεί δημόσια την εγκληματική απροθυμία και αδυναμία των διωκτικών αρχών, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως «η αστυνομία δεν είναι ισχυρή στην αντιμετώπιση σεξουαλικών αδικημάτων. Κανείς δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτόν τον βάναυσο βιασμό παιδιών. Υπάρχουν αδιανόητες περιπτώσεις τερατουργίας εδώ».
Παρά τις συγκλονιστικές αυτές επίσημες παραδοχές, η στάση των μεγάλων διεθνών και εγχώριων ΜΜΕ, και των ντόπιων φυσικά, παρέμεινε σταθερή: αποσιώπηση, υποβάθμιση και θάψιμο της είδησης.
Για την εργατική τάξη και κάθε προοδευτικό άνθρωπο, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη. Επιβεβαιώνει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η αστική δικαιοσύνη και οι κρατικοί μηχανισμοί λειτουργούν πρωτίστως για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας της άρχουσας τάξης. Όταν τα εγκλήματα αγγίζουν τα «υψηλά κλιμάκια», η προστασία των θυμάτων θυσιάζεται στον βωμό της πολιτικής σταθερότητας του καθεστώτος.
0 Comments