Των Γ. Γ και mitsou175

Η παράλληλη εξέταση της θητείας του Τζον Πιουριφόι (1950-1953) και της σημερινής εξέλιξης με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αποκαλύπτει ότι οι ωμοί πολιτικοί εκβιασμοί – συνεργασία του ελληνικού αστικού κατεστημένου με τους “επικυρίαρχους”, έχουν παρελθόν, παρών και μέλλον.

Αλλάζοντας μόνο το ιστορικό περιτύλιγμα, η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί διαχρονικά τα ίδια εργαλεία για να κρατά την Ελλάδα στην οικονομική και στρατιωτική της τροχιά. Η σύγκριση ανάμεσα στην «Αμερικανική Βοήθεια» του 1950 και το σημερινό τρίπτυχο «Ενέργεια – LNG – Βάσεις» αναδεικνύει τους οικονομικούς δεσμούς της εξάρτησης.

Στο μνημειώδες αυτό έργο του Νίκου Μπελογιάννη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», το οποίο γράφτηκε μέσα στις φυλακές και τις εξορίες της μεταξικής δικτατορίας, το στέλεχος του ΚΚΕ ξετυλίγει από μαρξιστική σκοπιά το νήμα της οικονομικής εξάρτησης της χώρας από τα «Δάνεια της Ανεξαρτησίας» μέχρι τον 20ό αιώνα. Η κεντρική του θέση παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ: το ξένο κεφάλαιο, σε απόλυτη και οργανική σύμπραξη με την ντόπια άρχουσα τάξη, δεν ήρθε ποτέ ως «σωτήρας» ή «επενδυτής», αλλά ως ένας στυγνός μηχανισμός εκμετάλλευσης του εγχώριου πλούτου και νταβατζήδων του αστικού πολιτικού προσωπικού,  μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα μόνιμο γεωπολιτικό και οικονομικό προτεκτοράτο των εκάστοτε ιμπεριαλιστικών αφεντικών.

Και θυμηθήκαμε τον Μπελογιάννη γιατί ήταν η Αμερικάνικη πρεσβεία, την εποχή του Τζον Πιουριφόι, που συνέβαλε αποφασιστικά στο να εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννη όταν το αστικό κράτος δίσταζε να κάνει αυτό το έγκλημα, μπροστά στο κίνημα διεθνών αντιδράσεων που είχαν εκδηλωθεί.

Η ιστορία δεν είναι μια γραμμική παράθεση γεγονότων, αλλά ένας καθρέφτης του σήμερα. Όταν οι αποκαλύψεις των αμερικανικών ΜΜΕ, φέρνουν στο φως την πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να αποπέμψει την Πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, λόγω οικονομικών σκανδάλων και ωμών εκβιασμών προς την ελληνική κυβέρνηση, η σκέψη πηγαίνει αυτόματα 75 χρόνια πίσω.

Η συμπεριφορά της Γκίλφοϊλ αποδεικνύει ότι η αντίληψη της Ουάσιγκτον  για την Ελλάδα, μετά τόσες δεκαετίες δεν άλλαξε στο παραμικρό. Η «λογική» του Τζον Πιουριφόι –του διαβόητου Αμερικανού τοποτηρητή της περιόδου 1950-1953– παραμένει ο επίσημος, δομικός κώδικας συμπεριφοράς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στην Ελλάδα. Από το πλέγμα των εκβιασμών του Ψυχρού Πολέμου μέχρι τα σύγχρονα ενεργειακά deals, ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος: η αντιμετώπιση της χώρας μας από τις ΗΠΑ, σαν μια υποτελή μπανανία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Τζον Πιουριφόι δεν λειτουργούσε ως διπλωμάτης, αλλά σαν αποικιακός διοικητής.

• Υπαγόρευε εκλογικούς νόμους: Απειλούσε δημόσια με κοπή της αμερικανικής βοήθειας αν η Ελλάδα δεν ψήφιζε το πλειοψηφικό σύστημα για να βγει η δεξιά κυβέρνηση του Παπάγου.

• Πίεζε ακατάπαυστα ενάντια σε κάθε προσπάθεια εθνικής συμφιλίωσης, με χαρακτηριστική περίπτωση την ανάμειξη του σφραγίζοντας στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, όπως αναφέραμε παραπάνω.

• Εκβίαζε και έδινε προκλητικά εντολές σε πρωθυπουργούς 

Ο «Πιουριφοϊσμός» εδραίωσε το καθεστώς της εθνικής υποτέλειας, καθιερώνοντας στο ντόπιο αστικό προσωπικό την ιδέα ότι η ελληνική πολιτική σκηνή δεν μπορεί να αναπνεύσει χωρίς την άδεια του Λευκού Οίκου.

Αν ο Πιουριφόι ήταν το «γεράκι» του Ψυχρού Πολέμου, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι η εκδοχή του σύγχρονου, μαφιόζικου grifting. Ωστόσο, η πολιτική ουσία της συμπεριφοράς τους ταυτίζεται απόλυτα. Η «λογική» του Πιουριφόι επιβιώνει αυτούσια:

1. Η απειλή της «ανατροπής» κυβερνήσεων

• Τότε: Ο Πιουριφόι το 1952 απειλούσε την κυβέρνηση Πλαστήρα με οικονομική ασφυξία αν δεν άλλαζε το εκλογικό σύστημα.

• Σήμερα, η Γκίλφοϊλ σε δείπνο τον περασμένο Μάρτη δεν δίστασε να απειλήσει Έλληνες αξιωματούχους ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να «υπονομεύσουν» ή να «καταρρεύσουν» την ελληνική κυβέρνηση αν δεν γίνονταν δεκτά τα αιτήματά της. Η ίδια αλαζονεία, η ίδια ακριβώς φρασεολογία.

• Τότε ο Πιουριφόι χρησιμοποιούσε την αμερικανική οικονομική βοήθεια ως μοχλό πίεσης για να ελέγξει τον κρατικό μηχανισμό, το Παλάτι και τον στρατό. (Ουσιαστικά ούτε να τους πιέσει δεν χρειαζόταν αφού ήταν εθελόδουλοι)

• Σήμερα η Γκίλφοϊλ μετέτρεψε τη διπλωματία σε ατομικό παραμάγαζο. Τα SMS της που ζητούσαν από τον Ρεπουμπλικάνο δωρητή Έρικ Ντίτερς να της εξοφλήσει πιστωτική κάρτα 100.000 δολαρίων με αντάλλαγμα πολιτική πρόσβαση («θα είμαι η ride-or-die επιλογή σου»), δείχνουν πώς η ιμπεριαλιστική ισχύς μεταφράζεται πλέον σε καθαρό χρηματικό real estate.

• Τότε ο Πιουριφόι συνέτρωγε με τους βιομηχάνους της εποχής και την αυλή του Βασιλιά Παύλου και της Φρειδερίκης, οργανώνοντας τη μετεμφυλιακή αντίδραση.

• Σήμερα: Η Γκίλφοϊλ απολάμβανε μια προκλητική ζωή με ιδιωτικά τζετ, ελικόπτερα και δωρεάν χλιδή, ενώ ταυτόχρονα έστηνε ύποπτα deals στην ενέργεια και τις κατασκευές με την εγχώρια οικονομική ελίτ.

Το γεγονός ότι ο Τραμπ και ο Μάρκο Ρούμπιο εξετάζουν την απόλυσή της, δεν γίνεται από ξαφνική ευαισθησία για την ελληνική κυριαρχία. Γίνεται για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα μιας πρέσβειρας που ξεπέρασε τα όρια και δημιούργησε πολιτικό κόστος στην Ουάσιγκτον.

Το συμπέρασμα για τον ελληνικό λαό είναι αμείλικτο: Ο ιμπεριαλισμός δεν αλλάζει χαρακτήρα, αλλάζει μόνο πρόσωπα. Είτε κρατάει το όπλο του ψυχροπολεμικού στρατοδίκη (Πιουριφόι) είτε το μπλοκ επιταγών του τηλεοπτικού grifter (Γκίλφοϊλ), η συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα παραμένει συμπεριφορά ιδιοκτήτη προς νοικάρη.

Η μεγαλύτερη ξεφτίλα, ωστόσο, ανήκει στην εγχώρια άρχουσα τάξη. Από το 1950 μέχρι το 2026, σκύβει το κεφάλι στις απειλές, σιωπά μπροστά στους εκβιασμούς και υποδέχεται τους ξένους τοποτηρητές ως «στρατηγικούς συμμάχους», αποδεικνύοντας ότι το DNA της υποτέλειας παραμένει αναλλοίωτο.