Η είδηση της παραπομπής της Ειρήνης Μούρθου σε νέα δίκη ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, με τις βαριές κατηγορίες του βιασμού της ίδιας της της μητέρας αλλά και μιας 22χρονης φοιτήτριας, έρχεται να τροφοδοτήσει για ακόμη μια φορά τα αιμοσταγή ένστικτα των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Για τα αστικά ΜΜΕ, η νέα αυτή δικαστική πτυχή αποτελεί απλώς «πρώτη ύλη» για ένα ακόμη τηλεοπτικό σόου κλειδαρότρυπας, μια ευκαιρία για φτηνό εντυπωσιασμό και ανακύκλωση του κοινωνικού κανιβαλισμού που αποβλέπει στην απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης.

Πίσω όμως από τις κραυγές των τηλεπαρουσιαστών και το κυνήγι της τηλεθέασης, και τα πιασάρικα ρεπορτάζ στα κλασικά και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, η πραγματικότητα αποκαλύπτει τη βαθιά σήψη ενός συστήματος που αποποιείται κάθε ευθύνη για την κοινωνική αποσύνθεση. Όπως έχει αναφερθεί στην ιστοσελίδα μας, στην κρίση αξιοπιστίας των θεσμών, η «δικαιοσύνη» αυτής της χώρας βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα στα μάτια της κοινωνίας, ακριβώς επειδή -πέρα από την ταξική της φύση- λειτουργεί ως εργαλείο διαχείρισης σκοπιμοτήτων.  

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, όπως γράφει το dikastikoreportaz, η 39χρονη φέρεται να εξανάγκασε τη μητέρα της σε σεξουαλικές πράξεις με τη βία. Την επόμενη ημέρα φέρεται να επιχείρησε εκ νέου να την κακοποιήσει σεξουαλικά, παρουσία της τότε 7χρονης κόρης της. Η μητέρα φέρεται να αντιστάθηκε και να ειδοποίησε την αστυνομία, με την κατηγορούμενη να αποχωρεί από το σπίτι. Όλα αυτά συνέβησαν λίγες ημέρες πριν την απαγωγή της 10χρονης τότε Μαρκέλλας. Παράλληλα, η Ειρήνη Μούρθου αντιμετωπίζει κατηγορία και για τον βιασμό 22χρονης φοιτήτριας. Το περιστατικό φέρεται να σημειώθηκε λίγες ημέρες πριν από την αρπαγή της Μαρκέλλας, στο ίδιο διαμέρισμα.

Η Ειρήνη Μούρθου είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη το 2020, όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση της αρπαγής και της σεξουαλικής κακοποίησης της 10χρονης Μαρκέλλας στη Θεσσαλονίκη. Για την υπόθεση αυτή καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη και συγκεκριμένα σε συνολική ποινή κάθειρξης 21 ετών και 7 μηνών, με εκτιτέα τα 20 έτη.

Ολα τα παραπάνω φρικτά περιστατικά δημιουργούν αμείλικτα ερωτήματα που η αστική δικαιοσύνη και το κράτος αρνούνται πεισματικά να θέσουν: Πού βρίσκονταν οι κρατικές δομές πρόνοιας; Ποια ήταν η ανταπόκριση των κοινωνικών υπηρεσιών και των μηχανισμών ψυχικής υγείας όταν η μητέρα της κατηγορούμενης είχε ήδη καταγγείλει τη βία και είχε ειδοποιήσει τις αρχές;

Το έγκλημα και η παθογένεια δεν γεννιούνται στο κενό· είναι το άμεσο προϊόν ενός κόσμου που σαπίζει. Οι μνημονιακές πολιτικές και η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των τελευταίων ετών έχουν διαλύσει πλήρως κάθε δίκτυο κοινωνικής προστασίας, αφήνοντας τις γειτονιές των εργατικών στρωμάτων στο έλεος της εξαθλίωσης, της εγκατάλειψης και της λούμπεν εγκληματικότητας. Όταν το κράτος αποσύρεται από την υγεία, την πρόνοια και τη στήριξη των ευάλωτων οικογενειών, το μόνο που απομένει είναι ο ύστερος ρόλος του ως τιμωρός και καταστολέας.

Όπως τονίζαμε σε περασμένο κείμενο μας, η ποινική αντιμετώπιση ενός ανθρώπου από το σύστημα συχνά υπαγορεύεται από το συμβολικό φορτίο που του αποδίδουν οι μηχανισμοί εξουσίας, μετατρέποντας τη διαδικασία σε μια λογική παραδειγματικής τιμωρίας. «Η παραδειγματική τιμωρία όμως δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι εκδίκηση μεταμφιεσμένη σε δικαστική απόφαση». Η αστική δικαιοσύνη εξαντλεί με περισσή ταχύτητα και αυστηρότητα τα αντανακλαστικά της σε υποθέσεις όπου οι δράστες προέρχονται από τα περιθώρια της κοινωνίας. Την ίδια ώρα, οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, οι αυτουργοί των κρατικών εγκλημάτων —όπως το έγκλημα των Τεμπών που παραμένει βυθισμένο σε καθυστερήσεις και σκοτεινές πτυχές— και οι πρωταγωνιστές των μεγάλων οικονομικών σκανδάλων απολαμβάνουν προκλητική ασυλία, παραγραφές και ατέρμονες δικαστικές διαδικασίες.

Οσο μας αφορά, αρνούμαστε να γίνουμε θεατές στο δικαστικό κανιβαλισμό που μετατρέπει την ανθρώπινη φρίκη σε θέαμα. Δεν αναζητούμε απαντήσεις στις τηλεοπτικές δίκες σκοπιμότητας. Διεκδικούμε την ανατροπή της πολιτικής που γεννά την εξαθλίωση και απαιτούμε ισχυρές, δημόσιες και δωρεάν δομές κοινωνικής πρόνοιας και ψυχικής υγείας σε κάθε γειτονιά.