Η είδηση δεν είναι πια «είδηση», είναι η κανονικότητα της σήψης. Τρία παιδιά, μόλις 5, 8 και 11 ετών, και μία δασκάλα έπεσαν νεκρά την Πέμπτη στο δημοτικό σχολείο Silver Rail στο Μπεντ του Όρεγκον. Ένας 16χρονος έσπασε την ασφάλεια του σχολείου πυροβολώντας τις κλειδωμένες πόρτες με ένα μακρύκαννο όπλο και σκόρπισε τον θάνατο, προτού πέσει και ο ίδιος νεκρός από τα πυρά ενός ένοπλου πολίτη που τον καταδίωξε.

Για τα αστικά μέσα ενημέρωσης, η συζήτηση θα περιοριστεί ξανά στα «ψυχολογικά προβλήματα» του δράστη, στην ανάγκη για «περισσότερους ένοπλους φύλακες» ή στο μόνιμο, αδιέξοδο debate μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων για τους νόμους της οπλοκατοχής.

Εμείς οφείλουμε να κοιτάξουμε τη ρίζα του κακού. Αυτή η φρικιαστική επανάληψη –με καταγεγραμμένες  36 σχολικές επιθέσεις μόνο μέσα στους πρώτους δέκα μήνες του 2026–  δεν είναι μια «ατυχής ιδιαιτερότητα» των ΗΠΑ. Είναι το νομοτελειακό προϊόν μιας κοινωνίας βαθιά άρρωστης, αποξενωμένης και βίαιης.

Οι μαζικοί πυροβολισμοί στα αμερικανικά σχολεία είναι η πιο ακραία έκφραση:

• Της απόλυτης εμπορευματοποίησης των πάντων. Η βιομηχανία των όπλων (National Rifle Association και σία) κερδίζει δισεκατομμύρια, εξαγοράζοντας πολιτικές συνειδήσεις και μπλοκάροντας κάθε ουσιαστικό έλεγχο, την ώρα που οπλίζει τα χέρια ακόμα και ανηλίκων.

• Της συστηματικής διάλυσης της κοινωνικής πρόνοιας και των δομών ψυχικής υγείας, που αφήνει εκατομμύρια νέους ανθρώπους έρμαια της απομόνωσης, του εκφοβισμού και της απόγνωσης.

• Της κουλτούρας του ατομικισμού και του «νόμου του ισχυρού». Μια κοινωνία που θεοποιεί τη βία, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την επιβολή μέσω των όπλων, δεν μπορεί παρά να παράγει «τέρατα» στο ίδιο της το εσωτερικό.

Το γεγονός ότι ο δράστης εξουδετερώθηκε από έναν ένοπλο πολίτη θα χρησιμοποιηθεί αναμφίβολα από τη δεξιά προπαγάνδα για να προωθηθεί το δόγμα «περισσότερα όπλα για όλους». Όμως, η μετατροπή των σχολείων σε Φαρ Ουέστ και οχυρωμένες στρατιωτικές ζώνες δεν είναι η λύση· είναι η οριστική συνθηκολόγηση με τη βαρβαρότητα.

Όσο το κέρδος μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή, οι τάξεις των σχολείων θα μετατρέπονται σε σφαγεία. Η νέα γενιά δεν χρειάζεται αστυνομοκρατία και bulletproof σακίδια. Χρειάζεται μια άλλη κοινωνία, απαλλαγμένη από τη σαπίλα του συστήματος που γεννά το μίσος και τον θάνατο.

Υ.Γ Η τραγωδία στο Όρεγκον δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο σε μια κατά τα άλλα ομαλή κοινωνική πραγματικότητα. Εντάσσεται σε μια μακρά και αιματοβαμμένη αλυσίδα επιθέσεων που έχουν χαράξει ανεξίτηλα την πρόσφατη ιστορία των ΗΠΑ. Κάποια απ’ τα πιο χαρακτηριστικά σχετικά επεισόδια.

Στις 20 Απρίλη 1999, στο λύκειο Columbine του Κολοράντο, δύο μαθητές δολοφόνησαν 12 συμμαθητές τους και έναν εκπαιδευτικό, τραυμάτισαν άλλους 21 ανθρώπους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν. Η επίθεση συγκλόνισε τις ΗΠΑ και έγινε σημείο αναφοράς στη συζήτηση για τη σχολική βία.

Στις 14 Φλεβάρη 2018, στο λύκειο Marjory Stoneman Douglas στο Πάρκλαντ της Φλόριντα, 17 άνθρωποι —14 μαθητές και τρία μέλη του προσωπικού— έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενός 19χρονου πρώην μαθητή. Η σφαγή πυροδότησε ένα μαζικό κύμα κινητοποιήσεων νέων κατά της ένοπλης βίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα March for Our Lives.

Στις 14 Δεκέμβρη 2012, στο δημοτικό σχολείο Sandy Hook του Κονέκτικατ, ένας 20χρονος δολοφόνησε 20 παιδιά, ηλικίας μόλις 6 και 7 ετών, και έξι εκπαιδευτικούς και άλλα μέλη του προσωπικού. Στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Μια σφαγή που άφησε πίσω της οικογένειες διαλυμένες και μια ολόκληρη κοινωνία αντιμέτωπη με το αδιανόητο.

Στις 24 Μάη 2022, στο δημοτικό σχολείο Robb του Ουβάλντε στο Τέξας, ένας 18χρονος σκότωσε 19 παιδιά και δύο εκπαιδευτικούς. Η καθυστερημένη επέμβαση της αστυνομίας προκάλεσε οργή και σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση της επίθεσης και την προστασία των μαθητών.