Όσοι κινούνται καθημερινά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα, έρχονται αντιμέτωποι με ένα ακόμη επικοινωνιακό σόου της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Οι συρμοί του Μετρό έχουν «πλημμυρίσει» από αφίσες με λαμπερά, χαμογελαστά πρόσωπα που μας ενημερώνουν για το πώς «ανακουφίστηκαν οικονομικά» χάρη στα κυβερνητικά επιδόματα γέννησης, στέγασης και τα κάθε λογής «pass».

Πρόκειται για το άκρον άωτον της πολιτικής υποκρισίας. Η ίδια παράταξη που έχτισε το αφήγημά της πάνω στην πολεμική ενάντια στην «επιδοματική πολιτική» και τον «κρατισμό», η ίδια νεοφιλελεύθερη ελίτ που θεωρεί τα κοινωνικά δικαιώματα «κόστος» και «βαρίδι» για την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, τώρα μετατρέπεται σε πλασιέ της κρατικής ελεημοσύνης.

Η σκοπιμότητα αυτής της καμπάνιας είναι προφανής:

• Η κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας: Σε μια περίοδο που η ακρίβεια στα τρόφιμα, την ενέργεια και τα ενοίκια τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, η κυβέρνηση επιχειρεί να εξαγοράσει την κοινωνική συναίνεση με ψίχουλα, παρουσιάζοντας τα αυτονόητα δικαιώματα ως «δώρα» της κρατικής πρόνοιας.

• Η ανακύκλωση της φτώχειας: Αντί για πραγματική στήριξη των νέων ζευγαριών με δωρεάν δημόσιους παιδικούς σταθμούς, αξιοπρεπείς μισθούς με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς των τραπεζών, το σύστημα προσφέρει εφάπαξ επιδόματα-κομπόδεμα που εξανεμίζονται στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα.

• Η ιδεολογική διαχείριση της εξαθλίωσης: Τα QR codes και οι «προσωπικές ιστορίες» των δικαιούχων επιστρατεύονται για να εμπεδώσουν τη λογική της ατομικής λύσης και της υποταγής. Ο πολίτης υποβιβάζεται από υποκείμενο δικαιωμάτων σε παθητικό καταναλωτή μιας κρατικής «φιλανθρωπίας».

Ταυτόχρονα, οι διαφημιστικές αφίσες και οι προσωπικές ιστορίες των δικαιούχων καλλιεργούν την αντίληψη ότι τα κοινωνικά δικαιώματα είναι κυβερνητικά δώρα και όχι αυτονόητες υποχρεώσεις της πολιτείας. Λες και τα δημόσια ταμεία χρηματοδοτούνται από τις τσέπες των κυβερνώντων και όχι από τη φορολογία, στην οποία οι έμμεσοι φόροι, όπως ο ΦΠΑ και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, επιβαρύνουν δυσανάλογα τα λαϊκά στρώματα.

Ας μην παρεξηγούμαστε: τα επιδόματα είναι αναγκαία για όσους τα έχουν ανάγκη. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαθιστούν μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική ούτε να μετατρέπονται σε εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν ανάγκη από τη φτηνή κυβερνητική προπαγάνδα στους τοίχους του Μετρό. Απέναντι στον εμπαιγμό της επιδοματικής πολιτικής που συντηρεί τη φτώχεια για να διασφαλίζει τα κέρδη των λίγων, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και τη συλλογική διεκδίκηση για μόνιμη σταθερή εργασία, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν κοινωνική μέριμνα για όλους.