Πόσο βαθιά έχει προχωρήσει η ακροδεξιά σήψη στο Ισραήλ;

Όταν ένας πολιτικός δηλώνει ότι «κάθε παιδί, κάθε μωρό στη Γάζα είναι ο εχθρός» και επιστρέφει στην Κνεσέτ, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο πρόσωπό του. Αφορά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που του ανοίγει τον δρόμο.

Ο Μοσέ Φέιγκλιν δεν μασάει τα λόγια του. Τον Μάιο του 2025, μιλώντας στο ισραηλινό τηλεοπτικό δίκτυο Channel 14, δήλωσε απροκάλυπτα: «Κάθε παιδί, κάθε μωρό στη Γάζα είναι ο εχθρός».

Δεν σταμάτησε εκεί. Υποστήριξε την κατάκτηση και τον εποικισμό της Γάζας, φτάνοντας να διακηρύξει ότι δεν πρέπει να μείνει εκεί ούτε ένα παιδί από τον παλαιστινιακό πληθυσμό. Ακόμη και την παροχή γάλακτος στα παιδιά παρουσίασε ως ενίσχυση του εχθρού, με το επιχείρημα ότι όσα επιβιώνουν σήμερα μπορεί να σκοτώσουν Ισραηλινούς στο μέλλον.

Όταν ακόμη και τα βρέφη βαφτίζονται εχθροί, δεν μιλάμε απλώς για εθνικισμό. Μιλάμε για την πλήρη αποανθρωποποίηση μια μερίδας λαού που εμπιστεύεται τέτοιους πολιτικούς..

Και ποιος είναι αυτός που εκστομίζει τέτοιες απόψεις; Ένας άγνωστος περιθωριακός σχολιαστής; Όχι. Ο Φέιγκλιν είναι πρώην βουλευτής του Λικούντ, του κόμματος του Μπενιαμίν Νετανιάχου, και ιδρυτής του Ζεχούτ. Τώρα επιστρέφει στην ισραηλινή πολιτική σκηνή μέσω της εκλογικής συμμαχίας του με τον Μπεζαλέλ Σμότριτς, επικεφαλής του Θρησκευτικού Σιωνισμού.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Πόσο βαθιά έχει προχωρήσει η ακροδεξιά σήψη στο Ισραήλ;

Πόσο έχει μετατοπιστεί το πολιτικό τοπίο μιας κοινωνίας, όταν ένας πολιτικός που θεωρεί κάθε παιδί στη Γάζα εχθρό μπορεί να διεκδικεί κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και να εμφανίζεται ως εν δυνάμει κυβερνητικός παράγοντας;

Πόσο έχει κανονικοποιηθεί η βαρβαρότητα, όταν η συλλογική ενοχοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, ο εποικισμός και η εκδίωξη ενός πληθυσμού παρουσιάζονται ως θεμιτές πολιτικές επιλογές;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Φέιγκλιν. Είναι οι πολιτικές δυνάμεις που ενσωματώνουν τέτοιες αντιλήψεις στις εκλογικές τους συμμαχίες, οι μηχανισμοί που τις προωθούν και η κοινωνική αποδοχή που τους επιτρέπει να αποκτούν δύναμη.

Η ακροδεξιά δεν επικρατεί μόνο όταν καταλαμβάνει υπουργεία. Επικρατεί και όταν μετακινεί τα όρια του πολιτικά αποδεκτού, όταν το μίσος βαφτίζεται πατριωτισμός και η απανθρωποποίηση πολιτική αντίληψη.

Αυτό ακριβώς πρέπει να μας απασχολεί: όχι μόνο πόσες έδρες καταλαμβάνει η ισραηλινή ακροδεξιά, αλλά πόσο έχει καταφέρει να δηλητηριάσει τη δημόσια συζήτηση και να μετατρέψει την εξόντωση κάθε έννοιας ανθρωπισμού σε μέρος της πολιτικής κανονικότητας.

Ασφαλώς, δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί ίδιοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται στον πόλεμο, καταγγέλλουν την κατοχή και υπερασπίζονται τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Η συλλογική ενοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού θα αναπαρήγαγε ακριβώς τη λογική που καταγγέλλουμε. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί άλλοθι για να αποσιωπούμε την πολιτική ευθύνη όσων ενισχύουν τις δυνάμεις της ακροδεξιάς και τις επιλογές τους.

Και όταν ένας πολιτικός που χαρακτηρίζει τα μωρά ενός πολιορκημένου λαού «εχθρούς» επιστρέφει στο κοινοβούλιο, το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:

Πόσο βαθιά έχει προχωρήσει η ακροδεξιά σήψη στο Ισραήλ, όταν ακόμη και η άρνηση της ανθρωπιάς στα παιδιά μπορεί να αποτελεί διαβατήριο για την πολιτική εξουσία;

Και φυσικά καμία κάλπη, καμένα πολιτικό αξίωμα και κανένας εθνικισμός δεν μπορούν να μετατρέψουν τη βαρβαρότητα σε δικαιοσύνη.