Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση με μολότοφ και τσεκούρια κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του Φοιτητικού Συλλόγου του Μαθηματικού ΕΚΠΑ σοκάρει κάθε αγωνιστή του εργατικού και φοιτητικού κινήματος. Όταν ομάδες που δρουν υπό τον μανδύα της «αναρχίας» εισβάλλουν σε κλειστό χώρο, τραυματίζοντας φοιτητές και επιχειρώντας να διαλύσουν τις μαζικές διαδικασίες ενόψει του τριημέρου του Πολυτεχνείου, η καταδίκη οφείλει να είναι άμεση, απερίφραστη και ενιαία.

Ωστόσο, στο Διοικητικό Συμβούλιο του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, γίναμε μάρτυρες μιας στάσης που προκαλεί βαθιά ερωτηματικά. Εν ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις (ΕΑΑΚ, Αγωνιστικές Κινήσεις, Πανσπουδαστική) προχώρησαν σε κοινό ψήφισμα καταγγελίας της παρακρατικής αυτής επίθεσης, το φοιτητικό σχήμα «Εκτός Κλίμακας – Attack» επέλεξε τον δρόμο της απομόνωσης, καταθέτοντας «αντιπαραθετικό» πλαίσιο και αρνούμενο να στηρίξει την κοινή απόφαση.

Για να μην υπάρξει καμία παρανόηση, η Attack εξέδωσε δική της αυτόνομη ανακοίνωση, στην οποία καταδικάζει απερίφραστα τη μαφιόζικη βία, τις επιθέσεις των τσεκουροφόρων και κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών. Στην πολιτική, όμως, η ουσία κρίνεται και στα κοινά μέτωπα μέσα στα όργανα του κινήματος. Η εμμονή στην ιδεολογική «καθαρότητα» και ο άκριτος εσωτερισμός, την ώρα που το φοιτητικό κίνημα δέχεται ευθεία επίθεση από στοιχεία που αντικειμενικά λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή του κρατικού σχεδιασμού καταστολής, αφήνει μια εξαιρετικά πικρή γεύση. Όταν αρνείσαι να συνυπογράψεις την αυτονόητη κοινή καταγγελία, με το πρόσχημα της διαφωνίας στους όρους ή του φόβου μην «στοχοποιηθεί» συλλογικά ένας πολιτικός χώρος, στα μάτια των φοιτητών καταλήγεις αντικειμενικά να αποδυναμώνεις την ενιαία απάντηση που έχει ανάγκη ο σύλλογος.

Για την αντικαπιταλιστική αριστερά, η υπεράσπιση των Γενικών Συνελεύσεων και της σωματικής ακεραιότητας των αγωνιστών δεν μπορεί να μπαίνει σε μικροπαραταξιακές ζυγαριές ούτε να θυσιάζεται στον βωμό του ανταγωνισμού για το ποιος θα κρατήσει τη δική του «αυτόνομη» σφραγίδα. Η άρνηση της κοινής δράσης απέναντι στο παρακράτος και τη μαφιόζικη βία απομονώνει τις δυνάμεις που την επιλέγουν και δίνει πάτημα στην κυβερνητική προπαγάνδα να μιλά για «άβατα» και ανάγκη αστυνομοκρατίας στα πανεπιστήμια.

Οι καιροί απαιτούν καθαρές κουβέντες και κοινά μέτωπα απέναντι σε όσους υπονομεύουν τους συλλογικούς μας αγώνες. Κάθε άλλη στάση, όποιο ιδεολογικό περιτύλιγμα κι αν επιστρατεύει, αντικειμενικά αφήνει χώρο στους προβοκάτορες.

Η υπεράσπιση του φοιτητικού κινήματος δεν είναι ζήτημα παραταξιακής ιδιοκτησίας. Είναι υπόθεση όλων μας. Και απέναντι στα τσεκούρια, στις μολότοφ και στον πολιτικό τραμπουκισμό δεν χωρούν ούτε ουδετερότητες ούτε αστερίσκοι.

Γιατί, στο κάτω κάτω, η επαναστατική συνέπεια δεν μετριέται από το πόσο ψηλά υψώνει κανείς τη σημαία της ιδεολογικής του καθαρότητας, αλλά από το αν στέκεται έμπρακτα στο πλευρό των συλλογικών αγώνων. Όλα τα υπόλοιπα είναι επαναστατική γυμναστική για παραταξιακή κατανάλωση.

Β.