«Είμαι 18 και δεν ξέρω τι θέλω»: 56 χρόνια μετά, οι 18άρηδες παραμένουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών!

Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη 1970, η μπάντα του Alice Cooper εξαπέλυε έναν από τους πιο ωμούς και αληθινούς ύμνους στην ιστορία της ροκ: το «I’m Eighteen».

“I’m eighteen and I don’t know what I want / Eighteen I just don’t know what I want / Eighteen I gotta get away / I gotta get out of this place…”

Όταν ηχογραφούνταν αυτοί οι στίχοι, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αιματοκυλούσε το Βιετνάμ. Εκείνη την εποχή, στα 18 σου στις ΗΠΑ δεν είχες καν το δικαίωμα να ψηφίσεις -το όριο ήταν ακόμα τα 21- ήσουν όμως «αρκετά μεγάλος» για να σου φορέσουν ένα κράνος, να σου χώσουν ένα Μ16 στα χέρια και να σε στείλουν να σκοτωθείς στις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας, για τα κέρδη των μονοπωλίων και των εμπόρων όπλων.

Η κραυγή του Alice Cooper για το «μπερδεμένο» 18χρονο παιδί που «δεν ξέρει τι θέλει», ήταν στην πραγματικότητα η κραυγή μιας ολόκληρης γενιάς που αρνούνταν να γίνει αναλώσιμο υλικό στα σφαγεία του κεφαλαίου.

Από το Βιετνάμ του 1970 στα χαρακώματα του 2026

56 χρόνια μετά, ο στίχος δεν είναι απλώς επίκαιρος· είναι ανατριχιαστικά αληθινός..

Σήμερα, 11 Νοέμβρη 2026, ο πλανήτης φλέγεται ξανά από τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Από τα παγωμένα χαρακώματα της Ανατολικής Ευρώπης μέχρι τα συντρίμμια της Μέσης Ανατολής, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο βάρβαρο και κυνικό τρόπο. Οι 18άρηδες -αγόρια και κορίτσια της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, που μόλις βγήκαν από τα θρανία, που δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν, να ερωτευτούν, να ανακαλύψουν ποιοι είναι και τι θέλουν από τη ζωή τους- σπρώχνονται ξανά στην πρώτη γραμμή.

Επιστρατεύονται βίαια, στέλνονται να σαπίσουν στη λάσπη των χαρακωμάτων, γίνονται στατιστικά νούμερα στα δελτία των αστικών ΜΜΕ και αναλώσιμα πιόνια στη γεωπολιτική σκακιέρα.

Πληρώνουν με το αίμα και τη νεότητά τους τις αποφάσεις γηραιών πολιτικών, στρατηγών, τραπεζιτών και ολιγαρχών. Ανθρώπων που κάθονται αναπαυτικά σε θωρακισμένα γραφεία και πολυτελή σαλόνια, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τρόμο, τις βόμβες και τη μυρωδιά του θανάτου, μοιράζοντας σφαίρες επιρροής, αγωγούς, δρόμους ενέργειας και σπάνιες γαίες.

Να «ξεφύγουν» από τα σφαγεία τους

Το 1970, το «I’m Eighteen» ήταν μια έκρηξη εφηβικής αγωνίας απέναντι σε ένα σύστημα που απαιτούσε τη ζωή των νέων χωρίς να τους δίνει κανένα δικαίωμα στο μέλλον. Σήμερα, λειτουργεί σαν ένα αμείλικτο κατηγορώ.

Γιατί όσο υπάρχει ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός, οι πόλεμοι θα είναι η φυσική τους προέκταση. Οι «μεγάλοι» και τα αφεντικά θα αποφασίζουν, κι οι 18άρηδες του λαού θα πεθαίνουν.

Η μόνη απάντηση που αξίζει να δώσει σήμερα η νεολαία στους πολεμοκάπηλους του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικού μπλοκ που της ετοιμάζουν ξανά στολές παραλλαγής, βρίσκεται στη συνέχεια εκείνου του στίχου: να «ξεφύγει» από τα εγκληματικά τους σχέδια, να αρνηθεί να γίνει κρέας στα κανόνια τους και να παλέψει για να πάρει τις τύχες της στα δικά της χέρια!