Του Σεϊτ Αλντογκάν

Aρκετοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου όπως στην Ελλάδα και σε μία σειρά άλλες χώρες εκφράζουν τον θαυμασμό τους στην κυβέρνηση Ερντογάν που μέσα σε λίγα χρόνια έβαλε την υπογραφή της κάτω από διάφορες μεταρρυθμίσεις οικονομικής ανάπτυξης αλλά και τον εκδημοκρατισμό.

Είναι όμως όντως έτσι; Η Τουρκία συνεχίζει να είναι ένας παράδεισος φθηνής εργασίας, μία κερδοφόρα αγορά για τις μονοπωλιακές εταιρείες. Είναι γεγονός ότι το τουρκικό κεφάλαιο έχει τεράστια συσσώρευση και διεκδικεί και ανταγωνίζεται με τους αντιπάλους του σε κάθε επίπεδο. Η οικονομική ανάπτυξη βασίζεται στην άγρια εκμετάλλευση του τεράστιου νέου εργατικού δυναμικού. Δηλαδή, η συσσώρευση αναμφισβήτητα γίνεται πάνω στην άγρια εκμετάλλευση, τη μη αναγνώριση εργατικών δικαιωμάτων, το υψηλό υπερκέρδος. Στο βιοτικό επίπεδο των εργατών και εργαζομένων δεν έχουν γίνει παράλληλα αλλαγές σύμφωνα με την ανάπτυξη. Απ’ την άλλη μεριά, η επίσημη στατιστική υπηρεσία δείχνει ότι το εσωτερικό και εξωτερικό χρέος της Τουρκίας έχει φτάσει στα ύψη.

Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δεκαετίες τώρα βοηθούσαν την οικονομία της Τουρκίας. Φυσικά υπέρ των μονοπωλιακών εταιρειών. Με λίγα λόγια, η συσσώρευση έγινε πάνω σ’ αυτή τη βάση που για τους εργάτες και εργαζόμενους λέγεται πείνα, φτώχεια και εξαθλίωση.

Ο Ερντογάν με αφορμή τη διαμάχη που είχε με κάποια μερίδα του κεφαλαίου και του στρατού θεωρήθηκε ότι τα βάζει με το κατεστημένο, ότι αγωνίζεται ενάντια στην παραδοσιακή πολιτική του κράτους της Τουρκίας. Ούτε αυτό αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Καταρχάς ο Ερντογάν ποτέ δεν βγήκε απ’ τη γραμμή της ΕΕ, της Αμερικής αλλά και των κεφαλαιούχων της Τουρκίας. Απλώς έπαιξε το ρόλο του εκπροσώπου των νέων απαιτήσεων και του επεκτατισμού του κεφαλαίου. Βέβαια, αυτό έγινε σε διεθνές επίπεδο. Φυσικά είχε και επιτυχίες. Όπως ότι έφερε τους στρατηγούς μέχρι ένα σημείο στα νερά του, ότι άλλαξε κάποια άρθρα της χούντας σύμφωνα με τις σημερινές απαιτήσεις του κεφαλαίου, ότι έχτισε και χτίζει πιο γερά τα θεμέλια του καπιταλιστικού κράτους. Φυσικά, όλα αυτά τα έκανε πάντοτε ως ένα κόμμα που είχε πιεστεί και είχε υποφέρει απ’ το κατεστημένο. Πολλές φορές συνόδευσαν τη γραμμή του Ερντογάν η γκαιμπελίστικη προπαγάνδα και ο «αντιιμπεριαλισμός» για αποπροσανατολισμό των εργατών και εργαζομένων.

Είναι μία πραγματικότητα ότι ο Ερντογάν δυναμώνει όλο και περισσότερο και γίνεται κυρίαρχος του κράτους ως εκπρόσωπος των διεθνών μονοπωλιακών εταιρειών και της συντριπτικής πλειοψηφίας των κεφαλαιούχων της Τουρκίας. Αυτή η απόλυτη κυριαρχία προσφέρει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση του Ερντογάν στην ανασυγκρότηση του κράτους με περισσότερο εκφασισμό, καταπίεση και βαρβαρότητα.

Στην ουσία, απ’ το Σύνταγμα των στρατηγών δεν υπάρχουν αλλαγές. Η περίφημη μεταρρύθμιση του κυβερνώντος κόμματος αφορά την ισχυροποίηση της κυβέρνησης αντί των στρατηγών ενάντια στους εργάτες και εργαζόμενους. Όλες οι απαγορεύσεις είναι σε ισχύ. Οι εργαζόμενοι του Δημοσίου δεν έχουν δικαίωμα να οργανωθούν στα συνδικάτα αλλά ούτε και να είναι μέλη των κομμάτων. Πρόσφατα η κυβέρνηση πέρασε ένα νόμο απ’ τη Βουλή όπου απαγορεύει την απεργία σε μία σειρά κλάδους, όπως αυτός των μεταφορών, με τη δικαιολογία ότι βλάπτει την οικονομία. Επίσης, οι αλλαγές που έγιναν στα εργασιακά τροποποιούν σχεδόν όλα τα δεδομένα γύρω απ’ τα δικαιώματα των εργαζομένων και το δικαίωμα στην απεργία. Τα πανεπιστήμια παραμένουν αστυνομοκρατούμενα μέχρι τα αμφιθέατρα. Όλες τις αποφάσεις που αφορούν στην πανεπιστημιακή κοινότητα λαμβάνονται, από το Ανώτατο Συμβούλιο Εκπαίδευσης που διορίζεται απ’ την κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση του Ερντογάν θεωρεί ότι όλη η αντιπολίτευση είναι τρομοκράτες και εχθροί της χώρας. Στις 29 Οκτωβρίου, την επέτειο της δημιουργίας της τουρκικής δημοκρατίας, δεκάδες χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε στο κτίριο της πρώην Βουλής για τον εορτασμό. Ακόμα και αυτός ο κόσμος που αποτελούνταν περισσότερο από εθνικιστές και κεμαλιστές έγινε στόχος της βάρβαρης επίθεσης της αστυνομίας και ο Ερντογάν θεώρησε τους διαδηλωτές ως μέλη των παράνομων οργανώσεων και αναρχικούς.

Τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν 7.000 διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, αρκετοί εκλεγμένοι μέλη των δημοτικών συμβουλίων, δήμαρχοι και βουλευτές βρίσκονται μέσα στη φυλακή. Η κυβέρνηση κάνει τεράστια προπαγάνδα για να δείξει τη λαϊκή αντιπολίτευση και τους αγωνιστές ως παράνομους και τρομοκράτες. Συγγραφείς που ακόμα δεν έχουν προλάβει να κυκλοφορήσουν τα βιβλία τους βρίσκονται μέσα στις φυλακές. Δικηγόροι βρίσκονται μέσα επειδή έχουν αναλάβει την υπόθεση του Οτζαλάν. Δημοσιοράφοι επειδή έγραψαν ενάντια στην κυβέρνηση. Καθηγητές όπως η Μπουσρά Ερσανλί, βρέθηκαν στη φυλακή επειδή μίλησαν υπέρ της αυτοδιάθεσης του κουρδικού λαού. Καθηγητής επιστήμονας μπήκε στη φυλακή επειδή απέδειξε πως κάποιες μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας προκάλεσαν καρκίνο στους πολίτες. Όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά καθημερινή κατάσταση της «τουρκικής δημοκρατίας» και κατορθώματα των μεταρρυθμίσεων του Ερντογάν.
*Ανταποκριτής της ημερήσιας εφημερίδας Εβρενσέλ και του καναλιού Χαγιάτ

Τούρκικες φυλακές: Δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι

Οι κουρδικές πόλεις συνεχώς βομβαρδίζονται και τα θύματα του πολέμου τον τελευταίο μήνα είναι εκατοντάδες. Πριν μερικούς μήνες τα μαχητικά αεροπλάνα βομβάρδισαν μία ομάδα παιδιών που κουβαλούσαν καύσιμα απ’ το Ιράκ για ένα κομμάτι ψωμί. Η έρευνα της Επιτροπής της Βουλής ολοκληρώθηκε όμως χωρίς να αποκαλυφθεί ποτέ ποιοι και γιατί έδωσαν εντολή για τη δολοφονία δεκάδων παιδιών. Στις φυλακές βρίσκονται δεκάδες χιλιάδες κρατούμενοι. Εδώ και 60 μέρες πραγματοποιούν απεργία πείνας. Απαιτούν να απολογηθούν στα δικαστήρια στη μητρική τους γλώσσα και να τερματιστεί η απομόνωση του Οτζαλάν. Η κυβέρνηση θεωρεί την απεργία τρομοκρατική πράξη. Η κυβέρνηση του Ερντογάν εξασφαλίζοντας την υποστήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ πραγματοποίησε επιχείρηση ενάντια στους στρατηγούς που εκπροσωπούσαν την παραδοσιακή οθωμανική πολιτική τον κράτους. Όμως οι επιχειρήσεις αυτές έχουν μετατραπεί ταυτόχρονα σε επιχειρήσεις εναντίον των προοδευτικών δυνάμεων. Όποιος δεν βολεύει την κυβέρνηση διώκεται αμέσως ως μέλος ή υποστηρικτής του Εργενεκόν, όπως λέγεται η οργάνωση των στρατηγών που διώκονται για πραξικόπημα.

Βέβαια δεν είναι μόνο αυτά. Ο εκφασισμός συνεχίζεται σε κάθε επίπεδο. Στην Τουρκία τα θεολογικά γυμνάσια και λύκεια είχαν απαγορευτεί εδώ και πολλά χρόνια. Η κυβέρνηση του Ερντογάν κάνοντας αλλαγές στο σχετικό νόμο επέτρεψε το άνοιγμα των θεολογικών σχολών μετά τη βασική εκπαίδευση. Δεκάδες χιλιάδες παιδιά σπουδάζουν τώρα στα θεολογικά γυμνάσια και λύκεια.
Απαγόρευση της έκτρωσης, καταπίεση των θρησκευτικών μειονοτήτων και ενδυνάμωση της κυριαρχίας των σουνιτών, κατά την κυβέρνηση είναι εκδημοκρατισμός. Η κυβέρνηση δεν δέχεται την ύπαρξη άλλων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Είναι γνωστό ότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε απειλή εναντίον των γειτονικών χωρών. Ο βρώμικος ρόλος της Τουρκίας ενάντια στη Συρία είναι γνωστός. Όμως η κυβέρνηση του Ερντογάν δεν διστάζει να ονομάσει οπαδούς του Άσαντ όσους δεν θέλουν την ανάμειξη της Τουρκίας σε πολέμους. Κατά την κυβέρνηση όσοι είναι ενάντια στους πολέμους δεν μπορούν να σκεφτούν τα εθνικά συμφέροντα. Όσοι θεωρούν την κυβέρνηση του Ερντογάν ως μεταρρυθμιστική, είναι σίγουρο πως δεν συμβαδίζουν με τους εργαζόμενους.
Σ. Α.