Της Ειρήνης Νταουντάκη

Θα θέλαμε πολύ να σου υποσχεθούμε ότι θα είσαι ο τελευταίος πού χάνει την ζωή του από χέρι φασίστα.

Θα θέλαμε να σου υποσχεθούμε πολλά. Ότι θα τιμήσουμε κι εμείς, σαν και σένα τις αρχές μας. Ότι θα θυμηθούμε τα όνειρα μας, το θησαυρό πού προσπαθεί να θάψει αυτή η απάνθρωπη, ανθρωποκτόνα πολιτική.

Ότι δεν θα αφήσουμε το φασισμό να αγγίξει τα παιδιά μας, τους ανθρώπους μας, τον κοινωνικό μας περίγυρο, τη ζωή όλων μας.

Ότι αναλαμβάνουμε εμείς τώρα. Να προκαλέσουμε το φασισμό να αυτοκτονήσει από πανικό και απελπισία, αφού δεν θα έχει πια ακροατήριο.

Ότι οι αρχές της πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης θα αναστηθούν στην κοινωνία μας και θα διεκδικήσουν την Ζωή με φυσική παρουσία.

Και ότι θα αφήσουμε τους υπηρέτες της βίας στο περιθώριο πού τους έβαλε η ιστορία, οι κοινωνικοί αγώνες, η ”συνείδηση” των εκατομμυρίων νεκρών πού άφησε πίσω του ο φασισμός, η συνειδητοποίηση του μεγέθους του απόλυτου κακού πού προκαλεί. Θα βρούμε την δική μας απάντηση μας στο νέο κύμα απόπειρας εκφασισμού της κοινότητας και της ανθρωπότητας.

Και όχι μόνο αυτά.

Όμως μας σκοτώνουν όλους καθημερινά, λίγο λίγο, Παύλο μας, με την ζωή πού μας επιβάλλουν.

Εσένα βέβαια σε σκότωσε ένα μαχαίρι. Ένα μαχαίρι πού το κρατούσε η φρίκη. Όχι ο συνθέτης του γνωστού τραγουδιού.

Το σήκωσε πάνω σου και πάνω μας, ένας εγκληματικός σχηματισμός, πού η πολιτεία νομιμοποιεί και αναγνωρίζει ως κόμμα και ιδεολογία. Ο φασισμός, όμως, είναι το πιο αποτρόπαιο έγκλημα. Δεν είναι ιδεολογία. Είναι, παρέα δολοφόνων καθοδηγούμενη από το κυρίαρχο οικονομικό και πολιτικό σύστημα.

Ξέρουμε πως τίποτα δεν θα άλλαζες, αν ήξερες το ραντεβού σου με το θάνατο. Αφού πίσω σου άφησες σπόρους πού θα βλασταίνουν καθημερινά.

Να συνεχίσεις να μας τραγουδάς από εκεί πού πας.

από μένα