Tο μεγαλύτερο εκδοτικό συγκρότημα της Ελλάδας, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη – νυν Ψυχάρη, παίζει ξεδιάντροπα το ρόλο του Γραφείου τύπου της Τρόικας και του ΓΑΠ.
Ακολουθεί την παράδοση που έχει από τότε που ξεκίνησε.

Σε περασμένη ανάρτησή μας που τιτλοφορούσαμε “Προβοκάτορες αντάξιοι του Γκέμπελς” και επικαλούμενοι στοιχεία του ιστορικού περιοδικό «ΤΟΤΕ» κάναμε μια διαδρομή στο παρελθόν του ΔΟΛ από τότε που συνεργαζόταν με τους κατακτητές του άξονα τότε που είχαν εισβάλει στην χώρα μας. Αλλά για την άθλια ιστορική διαδρομή αυτού του «συγκροτήματος» υπάρχει και ένα πολύ χαρακτηριστικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» που υπογράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος.

Το συγκρότημα Λαμπράκη ήταν πάντα παρόν: Και τον Απρίλη του ’41 όταν χειροκροτούσε την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, και το Μάρτη του ’52 όταν επιδοκίμαζε την εκτέλεση του Μπελογιάννη, και στα Ιουλιανά όταν έπαιζε το παιχνίδι της πολιτικής ανωμαλίας, και στη μεταπολίτευση που «πουλούσε» το… «νερό του Καματερού» ως φάρμακο «διά πάσαν νόσον και μαλακίαν».

Τιμώντας τις «καλύτερες» παραδόσεις του συγκροτήματος, η εφημερίδα «Τα Νέα» έδωσε αυτές τις μέρες μια νέα διάσταση στον αγώνα της υπηρετώντας δουλικά το σύστημα. Αυτή την φορά έβαλε στο στόχαστρο της τους απεργούς μετανάστες πείνας. Μόλις πριν μερικές μέρες επιχείρησε χοντρή προβοκάτσια σε έναν μετανάστη και στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης. Ξεσκεπάστηκε αμέσως και έγινε ρόμπα, αλλά δεν έχει πρόβλημα. Συνέχισε την ίδια ρότα ακάθεκτο.  Την σκυτάλη την πήρε ο καλαμαράς του ΔΟΛ Χρήστος Παπαχρήστου με ένα εμετικό κείμενο από το οποίο αξίζει να αφιερώσουμε ένα απόσπασμα για να δείξουμε το μέγεθος της αθλιότητας του:

“Το θλιβερό είναι ότι γύρω από το υπατία παίχτηκε απο την πρώτη στιγµή ένα άθλιο παιχνίδι εντυπώσεων, µε τους ανθρώπους αυτούς στη µέση και τους άλλους γύρω.

Σε κάποια φάση µάλιστα, η κυβέρνηση έτρεµε ότι µπορούσε να της προκύψει από το πουθενά… ένας νεκρός, χωρίς να είναι από τους έγκλειστους. Αυτό µου εξοµολογήθηκε την Τετάρτη ένας υπουργός (συναρµόδιος µάλιστα): «τρέµω στην ιδέα ότι µια µέρα θα βρεθεί κάποιος εκεί µέσα νεκρός. Και όχι κατ’ ανάγκην από τους ίδιους τους λαθροµετανάστες».

Αλλά, τον ρώτησα, «µεταφερόµενος»; «Γιατί, το αποκλείεις; υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν στον δρόµο, δεν υπάρχουν;» µου ανταπάντησε. «Εντυπώσεις θέλουν, γιατί να µην τις επιδιώξουν; ο σκοπός αγιάζει τα µέσα». Ανατρίχιασα. Αλήθεια…”

Δεν υπάρχουν λέξεις να σχολιάσεις αυτή την αθλιότητα …

Το ίδιο χαβά συνεχίζουν και σήμερα οι γραφιάδες των «Νέων» Γιάννης Πολίτης, και Αννα Διαμαντίδη, χωρίς όμως να ξεπέφτουν σε τόσο ελεεινό επίπεδο.

Δεν είναι η καπιταλιστική οικονομική κρίση –το συγκρότημα του ΔΟΛ χρωστάει σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ- που κάνει τους γραφιάδες του να λειτουργούν σαν φερέφωνα της κυβέρνησης. Είναι η «φύση» του συγκροτήματος να είναι πάντα σε κάθε εποχή κολαούζος των ισχυρών. Αλλά και το σύστημα δεν είναι «αγνώμων» απέναντι του. Το είδαμε πρόσφατα με τον πακτωλό χρήματος που του χάρισε το διαπιστώνουμε διαβάζοντας το άρθρο «Ο Λαμπράκης πέθανε, το Λαμπρακιστάν ζει»