Πηγή: Διονύσης Ελευθεράτος – “Πριν”

Εάν κατά τύχη ακούσει κα­νείς τον Βενιζέλο να φωνάζει «Άστον Μάρτιν», ας μην υπο­θέσει on ο αρχηγός του ΠΑ-ΣΟΚ παθιάστηκε με τα πολυ­τελή, γρήγορα αυτοκίνητα ή με τον Τζέιμς Μποντ. Α, κι ο κακεντρεχής από τη γαλαρία που εκστόμισε πως ίσως ο Μπένι ενδιαφέ­ρεται περισσότερο για εκείνο το αυτοκίνητο – υποβρύχιο της ταινίας Ο κατάσκοπος που με αγάπησε να σηκώσει το χέρι του. Ειδάλ­λως θα καταφθάσει η Τόνια Αντωνίου για έρευνες και για τα περαιτέρω. Πιθανότερη εξήγηση γι’ αυτό το Άστον Μάρτιν θα είναι πως ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μιλά στο τηλέ­φωνο με τον Μάρτιν Σουλτς και προσπα­θεί να τον πείσει να μην (ξανα)συναντηθεί με τον Κουβέλη. «Ασ’ τον, Μάρτιν. Παράτα τον σύξυλο. Μόνο εμάς, το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να στηρίζετε εσείς οι ευρωπαίοι σοσιαλδη­μοκράτες και δη οι Γερμανοί. Από καιρό η ΔΗΜΑΡ προσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτήν τη μαζική εγχώρια ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ. Δεν το βλέπεις;».

Ακόμη κι αν εγκαταλείψουμε τα σενάρια λελογισμένης πολιτικής φαντασίας, οι μνή­μες θα προκαλέσουν αναπόφευκτους πα­ραλληλισμούς: οι… διεθνείς προεκτάσεις της αδυσώπητης κεντροαριστερής διελκυστίνδας ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θυμίζουν τη διαμάχη ΚΚΕ – ΚΚΕ εσωτε­ρικού στα πρώιμα μεταπολιτευτικά χρόνια. Τότε που φάνταζε κρίσιμο ζήτημα το κατά πόσο κομμουνιστικά κόμματα άλλων χω­ρών θα θεωρούσαν «αδελφό κόμμα» μό­νο το ΚΚΕ ή θα «αγκάλιαζαν» και το ΚΚΕ εσωτερικού.

Αυτή είναι η προφανής ομοι­ότητα, αλλά κατά τ’ άλλα την «περικυκλώ­νουν» αβυσσαλέες διαφορές. Με όλες τις χοντράδες και απλουστεύσεις της, η διαμάχη που μαινόταν τότε στους κόλπους της ελληνικής Αριστεράς είχε στον πυρήνα της ιδεολογικά και πολιτικά χάσματα. Συγκρού­ονταν διαφορετικές αντιλήψεις, εν πολλοίς ευδιάκριτες και συγκροτημένες, σχεδόν εφ’ όλης της ύλης. Όποιος τυχόν υποθέτει κάτι ανάλογο για τη σημερινή βεντέτα ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ, ας σκεφτεί απλώς πώς και γιατί ο Φ. Κουβέλης αποφάσισε να «κλείσει» ως «Καρατζαφέρης της Αριστεράς» και να «με­ταμορφωθεί» εν μία νυκτί, από υπόδειγμα «υπευθυνότητας» σε άθλιο υπονομευτή της μνημονιακής «ομαλότητας και σταθερότη­τας» (έτσι δεν τον παρουσίασαν τα υστερι­κά παπαγαλάκια, όταν απέσυρε το κόμμα του από την κυβέρνηση;).

Τραβολογούν λοιπόν τον Σουλτς ο Φώ­της και ο Μπένι, αλλά στο μαγαζάκι του δεύτερου είναι που γίνεται το «μαλλιοτρά­βηγμα» της αρκούδας… Απόλαυση! Χα­ρακτηριστικές ήταν οι εκφράσεις, με τις οποίες η Ντίνα Λάζαρη (συνεργάτιδα του Γιωργάκη Παπανδρέου) εξήγησε την άρνησή της να παραστεί στη Συνδιάσκεψη της Ελιάς: «Οι τακτικισμοί, τα αδειάσματα, οι ευκαιριακές συμφωνίες στρατηγών χωρίς στρατούς, το μπαλαμούτι, τα στημένα photo opportunities, η προσχηματική ενότητα, οι μαϊμουδιές, οι παράγκες και τα παραπήγμα­τα οδηγούν στην εξαΰλωση». Προς το πα­ρόν εξαϋλώνονται σχήματα και μεγαλεπή­βολα σχέδια επί χάρτου.

«Ο Φιντέλ Κάστρο ξεκίνησε με επτά κι εμείς είμαστε.επταπλάσιοι» είχε πει για τους «58» ο Ν. Μπίστης, τον περασμένο Δεκέμβριο. Αρκετοί αναρω­τήθηκαν τότε, σκωπτικά, ποια να ήταν άρα­γε τα εννιά κεντροαριστερά παλικάρια που είχε εξοβελίσει ο κομαντάντε Νικόλας, δε­δομένου ότι «7X7= 49», ακόμη και για τα μαθηματικά του Μπένι και του Σαμαρά, οι οποίοι βλέπουν «τιθάσευση» του δημόσι­ου χρέους όταν αυτό προβάλλει κατά 22 δισ ευρώ υψηλότερο σε σχέση με το 2009.

Τώρα ουδείς αναζητά τους εννιά εξοστρακισμένους. Παρήλθαν και τα εννιά- μερα της πρωτοβουλίας των 58, και συνε­χίζει άλλη «ποικιλία» Ελιάς. Ας μας επι­τραπεί ο «δανεισμός» από Μάνο Ελευθε­ρίου και Δήμο Μούτση, ώστε να εκφρά­σουμε την ανείπωτη μελαγχολία μας για την προδιαγραφόμενη εκλογική – πολιτική κατάληξη του «λαδωμένου» ΠΑΣΟΚ. Αδε­τοι στο σκοπό του «Άλλος για Χίο τράβη­ξε»: Στις διασκέψεις συζητούν, ώσπου να βγούνε άστρα – ερήμωσε το Ακροπόλ, ξεμείνανε από κάστρα. / Τράβηξε ο ΓΑΠ τους κηπουρούς, αβγά παν’ και καλάθια – καρ­πούς δεν βγάζει αυτή η Ελιά, μόνο χολή κι αγκάθια. / Άλλοι για ΣΥΡΙΖΑ τράβηξαν, πήγαν, άλλοι ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι – πάνε και οι 58 και έρχεται κατράμι / Ψάχνει ο Μπένι «τολμηρούς», μα όταν τους βρει τους τρώ­ει – ο αγωγιάτης ρεύεται, χωνεύοντας το αγώι. /’Εψαχνε ο Μπίστης τους επτά, κα­λή αρχή να γίνει – αντάρτες του σημιταριού, από τη ναφθαλίνη / Άλλοι για… (ρε­φρέν) / Του «χώρου» ο Μπίστης ήθελε λα­μπρή Σιέρα Μαέστρα – μα πέφτει το «εγχεί­ρημα» στου Πάγκαλου τη χέστρα / «Είστε εκεί, ηλίθιοι, που πρόσκληση δεν πήρα» – .ωραίος πόλεμος αρχών, σαν τις Ιώ και Ήρα / Άλλοι για… (ρεφρέν) Ελιά μικρή, παράξε­νη κι όπως τη βλέπουμε όλοι – δεν σώζεται με πότισμα κι οδεύει προς φορμόλη / Των Μνημονίων η κοπριά τις ρίζες στραπατσά­ρει – κρίμα, χαμένα πήγανε τα «γκάλοπ» του Ψυχάρη / Άλλοι για… (ρεφρέν) / Νάτος ο Ζίγδης του ΠΑΣΟΚ, ο αγέρωχος ο Μπένι – ακολουθία εξόδιος το κόμμα περιμένει / «δελφίνοι» άφαντου στρατού, κάνττε λίγο στην μπάντα / κι εμφανιστείτε έπειτα απ’ τα «καλά σαράντα».

ΥΓ: Τι θα έχει απομείνει τότε, για να δι­εκδικηθεί; Θα το δούμε – μπορεί να έχει διαστάσεις ανάλογες του “πρωτο γενούς πλεονάσματος”.