Ογδόντα εφτά χρονών, και δεν του φαινόταν. Και ποιος δεν θα ήθελε να αισθάνεται τόσο καλά, σε μια τέτοια ηλικία; Βέβαια, ο οποιοσδήποτε γιατρός, μάλλον θα συμβούλευε αποχή από μια τέτοια εργασία.
Κι όμως, ο Valerio Sardo, από την Βιτσέντζα της Ιταλίας, σήμερα το πρωί μετέφερε εμπορεύματα στο εσωτερικό των Χαλυβουργείων Valbruna. Παρά την ηλικία του. Μετά τη σύνταξη, είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο «παροχής συμβουλών». Αλλά συνέχιζε να κάνει αυτό που έκανε μια ζωή, δεν καθόταν σε ένα γραφείο, δεν έστελνε τις συμβουλές του με μέηλ… Δεν ήταν μηχανικός, είναι προφανές…
Στο συγκεκριμένο εργοστάσιο πέρασε όλη του τη ζωή. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος. Τον παρέσυρε ένα ανυψωτικό μηχάνημα. Μόλις πριν από εννιά μήνες, στον ίδιο χώρο, είχε πεθάνει άλλος ένας εργάτης, πολύ πιο νέος. Σε μια επιχείρηση που έχει συχνά κατηγορηθεί για «υπερβολική» μείωση δαπανών και για «εξοικονόμηση εργατικού κόστους»…
Όλοι λένε ότι τον Βαλέριο τον εκτιμούσαν όλοι. Φυσικά, αφού ήταν ικανός να κάνει την ίδια δουλειά με πολύ νεότερούς του, και μάλιστα με πολύ λιγότερα λεφτά…
Τα συνδικάτα που εκπροσωπούνται στο εργοστάσιο, μετά από λίγες ώρες, μπλόκαραν την παραγωγή. Μια οφειλόμενη κίνηση. Όμως, πού ήταν ακριβώς, μέχρι πριν από λίγες ώρες, όταν ο Βαλέριο τριγύριζε στους χώρους όπου εκτελείται μια από τις πιο επικίνδυνες εργασίες στον κόσμο; Μάλλον εκτελούσαν με συνέπεια εργασίες καθαρισμού των οπισθίων της εργοδοσίας.
Πράγματι, ήταν ακριβώς η ίδια η εργοδοσία αυτή που έστειλε τους εργαζόμενους στα σπίτια τους, για να μην κυκλοφορήσει η είδηση του «μοιραίου συμβάντος».
«Η Διεύθυνση των Χαλυβουργείων Valbruna εκφράζει τα θερμά της συλληπητήρια στην οικογένεια του Βαλέριο Σάρντο, ενός προσώπου που έχαιρε της εκτίμησης όλων μας. Μόλις έγινε γνωστή η είδηση του ατυχήματος, το οποίο συνέβη στις 10 σήμερα το πρωί, η διοίκηση αποφάσισε την άμεση διακοπή των εργασιών για ολόκληρη την ημέρα, ως ένδειξη πένθους και συμπαράστασης στην οικογένεια, και ευθύς αμέσως ανακοίνωσε την απόφασή της στις συνδικαλιστικές οργανώσεις».
Πηγή: contropiano.org
Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης, για το rednotebook
0 Comments