Η πτώση του “Τείχους του Βερολίνου” πριν από 25 χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1989, σηματοδότησε την κατάλυση της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, την έναρξη της κατάρρευσης των καθεστώτων που είχαν επιβληθεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην ανατολική Ευρώπη και τελικά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Με τα κοσμοϊστορικά αυτά γεγονότα έκλεινε μια ολόκληρη ιστορική περίοδος, που είχε ανοίξει με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, με νίκη των δυνάμεων του παλιού κόσμου, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Φάνηκε πως το μοντέλο πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συγκρότησης που κυριάρχησε στις μεταβατικές κοινωνίες του 20ού αιώνα δεν ήταν ικανό να συμβάλει στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, πόσο μάλλον στην προοπτική του κομμουνισμού.
Τα προανακρούσματα της κατάρρευσης είχαν φανεί από πολύ παλιά. Από την πρώτη φορά που εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ίδιο το καθεστώς που είχε επιβληθεί στο όνομά τους και για την εξυπηρέτηση των ιστορικών τους συμφερόντων.
Ήταν και τότε στο Βερολίνο που ξέσπασε η πρώτη -σε ανατολικοευρωπαϊκή λαϊκοδημοκρατική χώρα- μαζική εργατική διαμαρτυρία, για να αντιμετωπιστεί με τις δυνάμεις καταστολής. Στις 17 Ιουνίου 1953. Τότε που ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, αφοσιωμένος κομμουνιστής και υποστηρικτής του καθεστώτος, στηλίτευε την πρακτική της καταστολής της λαϊκής διαμαρτυρίας με το περίφημο ποίημά του “Η λύση”:
Μετά από την εξέγερση της 17ης Ιουνίου
ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών
έβαλε να μοιράσουν φυλλάδια στη λεωφόρο Στάλιν
που έγραφαν ότι ο λαός
είχε πλέον απωλέσει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης
και ότι μπορούσε να την επανακτήσει μόνο
διπλασιάζοντας την εργασία. Μα δεν θα ήταν
ευκολότερο σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση
να διαλύσει τον λαό και
να εκλέξει έναν άλλο;
0 Comments