Του Γ.Γ
Η πρόσφατη λεκτική επίθεση του υφυπουργού Πολιτισμού Ιάσονας Φωτήλας εναντίον του δημάρχου Πατρέων Κώστας Πελετίδης, με εκφράσεις περί «ξεβρακώματος σελίδα–σελίδα», δεν αποτελεί μεμονωμένο ολίσθημα. Εντάσσεται σε ένα διαχρονικό μοτίβο πολιτικού λόγου, όπου η αντιπαράθεση υποκαθίσταται από την προσβολή και η πολιτική κριτική από τη χυδαιότητα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Φωτήλας επιλέγει τη γλώσσα της απαξίωσης. Όταν ήταν βουλευτής του Το Ποτάμι, σε τηλεοπτική του εμφάνιση στον σταθμό MEGA Channel, εξαπέλυσε επίθεση κατά της τότε προέδρου της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, δηλώνοντας:
«Η κ. Κωνσταντοπούλου εν είδει νεόπλουτης Κατίνας κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο και χρησιμοποιεί τη θέση της και τον θεσμικό της ρόλο για να αντιπαρατεθεί με αξιωματικό της ελληνικής αστυνομίας».
Η φράση αυτή δεν ήταν απλώς μια «υπερβολή της στιγμής». Ήταν ένας σεξιστικός και ταξικά υποτιμητικός χαρακτηρισμός, που αποκάλυπτε μια αντίληψη πολιτικής αντιπαράθεσης βασισμένη στη γελοιοποίηση του αντιπάλου και όχι στον πολιτικό διάλογο.
Την ίδια εικόνα συμπληρώνει και η κριτική που έχει ασκηθεί στον ίδιο από αρθρογράφους εκτός αριστερού χώρου. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Χαρβαλιάς, σχολιάζοντας τη μετακίνησή του από το Ποτάμι στη Νέα Δημοκρατία, μίλησε για «μεταγραφές της τρύπιας δεκάρας αυτών που τρυπώνουν εγκαίρως όπου μυριστούν καρέκλα…» και για έναν πολιτικό του οποίου η ιδεολογική ταυτότητα παραμένει δυσδιάκριτη, αφήνοντας σαφείς αιχμές για πολιτικό οπορτουνισμό.
Όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν απλώς ένα πορτρέτο «σκληρού λόγου». Συνθέτουν μια κουλτούρα πολιτικής αλαζονείας, όπου η θεσμική ιδιότητα δεν λειτουργεί ως φραγμός, αλλά ως άλλοθι για τη λεκτική επίθεση. Όταν ένας υφυπουργός Πολιτισμού μιλά για «ξεβρακώματα», δεν προσβάλλει μόνο τον πολιτικό του αντίπαλο· υποβαθμίζει τον ίδιο τον δημόσιο λόγο.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Ιάσονας Φωτήλας «παρεκτράπηκε». Το ερώτημα είναι πόσο κανονικοποιημένη έχει γίνει μια τέτοια ρητορική, ιδιαίτερα όταν στρέφεται απέναντι σε αιρετούς που δεν ευθυγραμμίζονται με την κυρίαρχη κυβερνητική γραμμή. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που ξεπερνά το πρόσωπο και αγγίζει την ίδια τη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας.
Αφήστε μια απάντηση