Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Κάπου μακριά, στην Βραζιλία ένας αδέσποτος σκύλος έφυγε από τη ζωή με τον πιο άδικο τρόπο. Ηταν ο αγαπημένος σκύλος και «μασκότ» της Φλοριανόπολις. Στον δεκάχρονο σκύλο, με το όνομα Orelha, κάποιοι προκάλεσαν τόσο σοβαρά τραύματα ώστε κρίθηκε αναγκαία η ευθανασία του.
Ήταν από εκείνα τα ζώα που δεν ανήκουν σε κανέναν αλλά, με έναν παράξενο τρόπο, ανήκουν σε όλους, όσους του προσφέρουν την φιλία τους.
Και όταν τον σκότωσαν, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Όχι μόνο για τον σκύλο. Βγήκαν γιατί κάτι μέσα τους δεν άντεχε άλλο τη βία. Γιατί αναγνώρισαν σε εκείνο το σώμα στο πεζοδρόμιο όλη την ευαλωτότητα του κόσμου.
Milhares de pessoas ocupam a Avenida Paulista pedindo JUSTIÇA POR ORELHA, cão comunitário que foi m*rt* por até 6 adolescentes da elite de Florianópolis. pic.twitter.com/IFnK34568Z
— Nazaré Amarga (@NazareAmarga) February 1, 2026
Και τότε θυμήθηκα κι εγώ εκείνη τη φράση — τη φράση που δεν ξέρουμε ποιος την είπε πρώτος, γιατί μάλλον την είπε η ζωή: «Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα».
Και κάπως έτσι, συναίσθητα, ήρθε στη μνήμη ο Λουκάνικος.
Ένας σκύλος που δεν ήταν «σύμβολο» από πρόθεση, αλλά από παρουσία. Που περπάτησε μέσα σε δακρυγόνα, έφαγε ξύλο, γέρασε κουβαλώντας πάνω του τις κακουχίες ενός δρόμου γεμάτου οργή και ελπίδα μαζί. Που στάθηκε δίπλα σε ανθρώπους όχι γιατί καταλάβαινε συνθήματα, αλλά γιατί ένιωθε πού είναι οι δικοί του.
Και όταν έφυγε, πονέσαμε αληθινά. Όχι σαν να χάνεται μια εικόνα, αλλά σαν να χάνεται ένας σύντροφος. Ένας μάρτυρας. Μια σιωπηλή αξιοπρέπεια.
Από τη Φλοριανόπολη μέχρι την Αθήνα, από ένα ανώνυμο αδέσποτο μέχρι τον Λουκάνικο, υπάρχει ένα αόρατο νήμα. Είναι το νήμα που μας θυμίζει ότι ο κόσμος κρίνεται όχι από τα μεγάλα λόγια, αλλά από το πώς φέρεται σε όσους δεν μπορούν να αμυνθούν.
Ίσως γι’ αυτό, όταν γνωρίσαμε καλά τους ανθρώπους, αγαπήσαμε τα ζώα λίγο παραπάνω.
Γιατί μέσα στα μάτια τους υπάρχει ακόμα κάτι που μοιάζει με εκείνον τον κόσμο που θα θέλαμε να ζήσουμε: έναν κόσμο χωρίς μίσος, χωρίς εξουσιαστές, χωρίς χτυπήματα, στον αδύναμο..
Και αυτό, όσο εύθραυστο κι αν είναι, αξίζει να το κρατάμε ζωντανό.
Αφήστε μια απάντηση