Ο Μασκ δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα.

Ο Μπέρνι Σάντερς είπε ότι ο Έλον Μασκ κατέχει περισσότερο πλούτο από το 52% των Αμερικανών.
Αμέσως ξεκίνησε η γνωστή συζήτηση για τα νούμερα.

Λάθος στόχος.

Το ζήτημα δεν είναι αν το ποσοστό είναι 52% ή 45%.
Το ζήτημα είναι ότι τέτοιες συγκρίσεις θεωρούνται πλέον λογικές.

Ναι, πρόκειται για καθαρό πλούτο.
Ναι, τα χρέη “φτωχαίνουν” λογιστικά εκατομμύρια ανθρώπους.
Ναι, ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων είναι χρηματιστηριακός.

Και λοιπόν;

Όταν το 60% των Αμερικανών ζει από μισθό σε μισθό, δεν έχουμε πρόβλημα με τη στατιστική.
Έχουμε πρόβλημα με το σύστημα.

Και αυτό συμβαίνει σε μια χώρα όπου εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας:
χωρίς σταθερή στέγη, χωρίς πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, χωρίς στοιχειώδη ασφάλεια.
Όχι στην περιφέρεια, αλλά στο κέντρο του συστήματος.

Ο Μασκ δεν είναι ανωμαλία. Είναι προϊόν.
Το ίδιο σύστημα θα γεννήσει κι άλλους.

Είναι λογικό να υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις σε ένα σύστημα που φορολογεί την εργασία, προστατεύει το κεφάλαιο, και μετατρέπει τον πλούτο σε εξουσία.

Αυτό συμβαίνει στις ΗΠΑ, δεν πρόκειται για αποτυχία.
Πρόκειται για επιτυχία του μοντέλου. Αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ο πλούτος των λίγων.
Είναι η κανονικοποίηση της επισφάλειας και της φτώχειας των πολλών.

Και αυτό δεν διορθώνεται με καλύτερα νούμερα.