Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό να βλέπεις ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως εκπρόσωποι της «θρησκείας της αγάπης» να ξεχειλίζουν μίσος, κατάρες και αφορισμούς για το πώς θα κηδευτεί ένας άνθρωπος. Να φτάνουν στο σημείο να αμφισβητούν το δικαίωμα ακόμη και του νεκρού να ορίσει το τέλος του, λες και τους ανήκει.
Και μετά, οι ίδιοι, με περισσή υποκρισία, απαιτούν σεβασμό για την πίστη τους. Σεβασμό όμως δεν διεκδικείς όταν δεν τον προσφέρεις· ούτε στη ζωή, ούτε –πολύ περισσότερο– στον θάνατο. Ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην τελευταία επιθυμία ενός ανθρώπου είναι στοιχειώδης ανθρωπιά, όχι θεολογική πολυτέλεια.
Η πίστη, αν είναι αληθινή, δεν έχει ανάγκη από απειλές, αφορισμούς και ηθική τρομοκρατία. Όταν μετατρέπεται σε όπλο εναντίον των άλλων, παύει να είναι πίστη και γίνεται εξουσία.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… αλλά κάποιοι φαίνεται να το πήραν ως ισόβια κατάσταση.
Αφήστε μια απάντηση