Ο Χρήστος Ράμμος δεν είναι επαναστάτης ούτε «ασυμβίβαστος δικαστής». Είναι απλώς μια προσωπικότητα με αξιοπρέπεια, που δεν υποτάχθηκε σε καμία εξουσία — και για αυτό παραμένει στο προσκήνιο του δημόσιου λόγου. Όχι γιατί είναι ιδεολόγος, αλλά γιατί γνωρίζει τι σημαίνει κράτος δικαίου και τι σημαίνει καταστολή.
Ακριβώς αυτό το ήθος τον οδήγησε να τοποθετηθεί δημόσια για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού – ενός νεαρού που συμπληρώνει έναν ολόκληρο χρόνο προφυλάκισης χωρίς καταδίκη, επί ενός κατηγορητηρίου που στηρίζεται σε ένα και μόνο, αμφισβητούμενης βαρύτητας στοιχείο.
Η προφυλάκιση του παρατάθηκε για άλλους έξι μήνες, παρά την αντίθετη εισαγγελική εισήγηση και την απουσία ουσιαστικών αποδείξεων, γεγονός που έχει εγείρει βαθύ νομικό και πολιτικό προβληματισμό.
Στο κείμενό του, ο Ράμμος υπενθυμίζει ότι η προφυλάκιση είναι εξαιρετικό μέτρο που πρέπει να εφαρμόζεται σπάνια και με αυστηρές εγγυήσεις — όχι ως κανόνας αλλά ως εξαίρεση.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, η απάντηση δεν έμεινε μόνο στον νομικό στοχασμό. Εκατό πανεπιστημιακοί από ελληνικά και ξένα ιδρύματα υπέγραψαν δημόσια κείμενο στήριξης στον Νίκο Ρωμανό, καταγγέλλοντας ότι η παρατεταμένη του προφυλάκιση αποτελεί εκδικητική μεταχείριση από το κατασταλτικό κράτος και μια ευρύτερη πρακτική ποινικοποίησης της πολιτικής αντίστασης.
Οι υπογράφοντες — καθηγητές και ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων — επισημαίνουν ότι η κράτηση βασίζεται σε ένα μοναδικό και αμφίβολης αξιοπιστίας εύρημα, ενώ το δικαστικό συμβούλιο επέλεξε να αγνοήσει την εισαγγελική πρόταση για κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση.
Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί σταθμό ακαδημαϊκής και κοινωνικής παρέμβασης. Δεν είναι μόνο η έκφραση αλληλεγγύης σε έναν φυλακισμένο νέο, αλλά και μια κατηγορηματική καταγγελία ότι το ίδιο το σύστημα δικαιοσύνης έχει υπερβεί τα όρια της νομιμότητας και μετατρέπεται σε μηχανισμό τιμωρίας και κοινωνικού εκφοβισμού.
Σε μια εποχή που το κράτος ενισχύει ολοένα και περισσότερο τα κατασταλτικά εργαλεία, η συγκεκριμένη στήριξη από τον επιστημονικό κόσμο αποτελεί φραγμό στην αυθαιρεσία και υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι εργαλείο τιμωρίας πριν την απόδοση ευθύνης· δεν μπορεί να λειτουργεί ως μέτρο αντιποίνων ή πολιτικής επιβολής.
Η υπογραφή 100 πανεπιστημιακών δεν είναι απλώς μια έκφραση αλληλεγγύης. Είναι δήλωση πολιτικής και νομικής θέσης ενάντια σε μια πορεία όπου το «τεκμήριο της αθωότητας» υποχωρεί και η «προφυλάκιση» τείνει να γίνει η default λύση για όσους τολμούν να αμφισβητήσουν ή να ενοχλήσουν το κατεστημένο. Αυτό είναι το πολιτικό μήνυμα που φτάνει από τους ακαδημαϊκούς — και αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να αναδειχθεί.
Αφήστε μια απάντηση