Η απόφαση της ΕΕ για κοινό δανεισμό 90 δισ. ευρώ υπέρ της Ουκρανίας παρουσιάζεται ως «αλληλεγγύη» και «γεωπολιτική ευθύνη». Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για άλλη μία επιλογή των ευρωπαϊκών ελίτ να κοινωνικοποιήσουν το κόστος του πολέμου και να ιδιωτικοποιήσουν τα οφέλη.
Η απλή διαίρεση λέει πολλά: 90 δισ. ευρώ σε 24 χώρες σημαίνει περίπου 212 ευρώ ανά πολίτη. Όχι άμεση χρέωση σήμερα, αλλά δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού χρέους, που αύριο θα γίνει περικοπές, λιτότητα, «δημοσιονομική πειθαρχία». Τα έχουμε ξαναδεί.
Την ίδια στιγμή:
➤ Χώρες όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Τσεχία εξαιρούνται, αποδεικνύοντας ότι στην ΕΕ η «αλληλεγγύη» είναι επιλεκτική και πολιτικά διαπραγματεύσιμη.
➤ Οι λαοί πληρώνουν, ενώ οι αμυντικές βιομηχανίες, οι εργολάβοι ανασυγκρότησης και οι τράπεζες τρίβουν τα χέρια τους.
➤ Η επιστροφή του δανείου μετατίθεται σε ένα υποθετικό μέλλον, «αν η Ρωσία πληρώσει αποζημιώσεις» – δηλαδή ποτέ, άρα το βάρος μένει μόνιμα στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Από αριστερή σκοπιά, το ερώτημα είναι καθαρό:
Γιατί βρίσκονται δισεκατομμύρια για τον πόλεμο, αλλά όχι για μισθούς, υγεία, παιδεία, κοινωνική στέγη;
Γιατί ο κοινός δανεισμός είναι αποδεκτός όταν αφορά γεωπολιτικές στρατηγικές, αλλά «απαγορευμένος» όταν αφορά κοινωνικές ανάγκες;
Η ΕΕ αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι ένωση των λαών, αλλά ένωση συμφερόντων. Και ότι ο λογαριασμός – όπως πάντα – έρχεται από τα κάτω.
Αφήστε μια απάντηση